Een crooner achter een boodschappenwagentje

Ik luister niet vaak naar ‘croonermuziek’. Maar een of twee keer per jaar vind ik het wel lekker. Even Frank Sinatra met ‘That’s Life’ of een nummer van Harry Connick Jr. Heerlijk. Het is gepolijst, clean, netjes... Als ik het hoor hoef ik maar even mijn ogen te sluiten en het stadsverkeer van Sixth Avenue raast aan me voorbij. In gedachten ben ik dan zelf een ‘gladde’ crooner met glimmend gekamd haar, in een mooi pak met stropdas en  gepoetste schoenen. Dansend als Fred Astair op een podium.

Die gedachte had ik een paar dagen geleden ook. Ik luisterde op mijn iPod naar Harry Connick Jr. Spontaan maakte ik een paar danspasjes, om direct te beseffen dat ik niet ‘on stage’ was in The Big Apple maar me in het gangpad van een supermarkt bevond. Niet als crooner maar als brave huisvader op aanbiedingenjacht, lopend achter een winkelwagentje gevuld met pakken Pampers en billendoekjes. Ik kreeg geen applaus, wel een glimlach feminin en dat maakte alles goed.

Lust for Life

Voor iedere levensgenieter die - net als ik - iedere ochtend opstaat en denkt ‘ik heb er zin an’: Lust for Life van Iggi Pop.

Zijn optreden tijdens Toppop - minstens twintig jaar geleden - was legendarisch. Helaas niet te zien op YouTube, anders had ik daar natuurlijk voor gekozen.

Toepasselijke foto: Iggy Pop die een bordje ‘Good Morning’ omhoog houdt. En laat ik nu ook zo’n kroontje thuis hebben...

Naar vore!

Het is voorbij. We liggen er uit. Maar genoten hebben we. Drie keer gejuicht tegen de ‘Azzuri’s’ en maar liefst vier keer tegen ‘Les Bleus’. Zo vaak gebeurt dat niet. ‘Naar Vore!’ zongen we gisteravond maar het hielp niet. De Russen waren beter. We’ll meet again, over twee jaar in Zuid-Afrika. Ik kijk er nu al naar uit.

Het leukste voetballiedje aller tijden: Naar vore! van de Raggende Manne

Het Londen van The Beatles

Het boek ‘Het Londen van The Beatles’ gaat over plekken in Londen waar The Beatles ooit hebben gestaan, gezeten, gelopen, gespeeld, gewoond, geslapen, gegeten en gedronken. Het is geschreven door Mark Lewisohn, Adam Smith en Piet Schreuders. Die laatste verzorgde ook de mooie vormgeving. En zoals alles waar Piet Schreuders de hand in heeft is het een zeer gedetailleerd boek geworden. Locaties waar de Fab Four zich ooit lieten fotograferen zijn opgespoord en - soms - opnieuw vanuit exact dezelfde positie als waar ooit eens de fotograaf stond vastgelegd. Vooral die foto’s zijn melancholisch; hier hebben ze ooit gestaan (gezeten, gelopen, gespeeld, gewoond, geslapen, gegeten of gedronken) en nu zijn ze er niet meer. Het zijn vaak onopvallende plekken die nu pas een soort ‘heilige’ uitstraling krijgen. 

Het boek is een aaneenschakeling van voorbije momenten, verdwenen plekken, gebouwen die zijn afgebroken, over van alles wat er ooit was en nu niet meer is.

• Bestel Het Londen van The Beatles

• Blogpost op Weblogamorf over Piet Schreuders: De afwijkende blik van Piet Schreuders

Mooi liedje

Mooi liedje van Coldplay. 

Hun nieuwe cd - Viva La Vida - komt  binnenkort uit.

Slaapliedje

Het favoriete liedje voor het slapen gaan van Ingmar, het jongste redactielid van Weblogamorf. Het heet - hoe toepasselijk - Slaapliedje. Geschreven door Henny Vrienten en gezongen door Gerda Havertong. Eigenlijk vind ik het zelf ook heel mooi...

De werkkamer van A.F.Th.

Op de site www.nrcboeken.nl een foto gezien van ‘de werkkamer’ A.F.Th. van der Heijden. Is dit een werkkamer van een schrijver was het eerst wat ik dacht. Heb je dit allemaal nodig om een goed boek te schrijven? Dit lijkt wel een kantoor. Er staat een kopieerapparaat, een lange rij bureaus (plek voor wel 12 man), wanden met archiefkasten, ordners, naslagwerken... En wat jammer dat het allemaal maar geen meesterwerken wil opleveren. Al die archiefspulletjes met memobriefjes, alles bewaard, gekopieerd, opgeslagen, nageslagen... En het boek der boeken wil maar niet komen. Eigenlijk heeft het iets tragisch. 

Op de rechterkant van de foto zien we de schrijver. Hij staat in een soort ‘bijkamertje’ van de immense werkruimte. De ooit zo ijdele Patrizio Canalonni uuh, Canaponi buigt zich moeizaam voorover. Hij houdt iets omhoog en kijkt ernaar. ‘Wat moest ik hier ook alweer mee?’ lijkt hij te denken. ‘Waarom heb ik dit in godsnaam bewaard?’ 

A.F.Th. gooi het toch allemaal weg: alles Linea recta de papierbak in. Huur een zolderkamertje en pak pen en papier, meer heb je niet nodig!

Union City Blue

Laatst hoorde ik onverwacht het nummer Union City Blue van Blondie. Een vloedgolf aan jeugdsentiment kwam over me heen en ik moest even wat wegslikken. Geen tijd om naar terug te verlangen, die jaren tachtig.  

Nu is het veel leuker, hoewel. Theo van Gogh leefde nog en er werden geen cartoonisten opgepakt. 

16 juli treedt Blondie op in Paradiso.

Stadswandelingen 2: De Hoogte Kadijk

Iedere stadswandelaar doet het: stiekem even een blik werpen door een raam van een huis dat je passeert. Het is een vluchtige blik; maar voldoende om een indruk te krijgen van het huis en haar bewoners. Leuk om te zien: bewoners op de bank voor de tv, of een stelletje zwijgend aan tafel, of een vader met een koptelefoon achter een orgel of gewoon een lege huiskamer. Ongegeneerd naar binnen kijken kan natuurlijk niet, het moet zo onopvallend mogelijk. Maar niet bij de Sibbelwoningen op de Hoogte Kadijk in het centrum van Amsterdam. Daar mag je zo lang als je wilt voor het raam blijven staan, want het zijn maar foto’s waar je naar staat te kijken. Foto’s van mensen in hun huiselijke omgeving, opgehangen op renovatiepanden om de desolate aanblik van de verlaten huizen wat op te vrolijken. ’s Avonds zijn de foto’s verlicht. Leuk idee.

Jongensdroom

Nieuwe commercial van Nike, geregisseerd door niemand minder dan Guy Ritchie. De hoofdrolspeler... ben jij.

Er mist iets (heimwee naar Mick Jagger)

Armin van Buuren is door een Engels tijdschrift uitgeroepen tot de beste dj van de wereld. Dj Tïesto (foto) werd tweede. Je ziet het wel eens op tv, een optreden van een dj. Staand achter hun draaitafel zwepen ze het vrolijke en leuk uitgedoste party-pubiek op met - altijd - dansbare muziek. De blik van de dj is voor het grootste deel gericht op de draaitafel, zo nu en dan kijkt hij lachend de zaal in. Hij is altijd druk bezig: met zijn linkderhand beweegt hij een mengpaneel en met zijn andere hand drukt hij de onafscheidelijke koptelefoon tegen zijn oor. Wat we horen is voor de dj verleden tijd: hij luistert alweer naar het volgende nummer. 

Ik ben één keer bij zo’n optreden geweest en had een geweldige avond. Niks mis mee dus. De dj’s zijn de nieuwe popsterren geworden. Of toch niet helemaal? 

Want er mist iets.

Ik mis een danspasje, een solo, een sprongetje. 

Ik mis een act, theater, een persoonlijkheid.

Ik mis... Mick Jagger.

Boycot

Ramsy Nasr draagt voor uit eigen werk

Ramsey Nasr leest voor uit eigen werk in Boeken&Cetera.     

De interviewer is Wim Brands.  

• Bekijk het filmpje van Lucky TV.

Jump Around!

Boos of gefrustreerd vanwege een file, vriend of een op handen zijnde film? Draai gewoon een plaatje. Bijvoorbeeld de rap-klassieker Jump Around van House of Pain (Fine Malt Lyrics).

De laatste vogel

Geluid van een vogel ‘s morgens vroeg in de stad. Opgewekt en vol energie fluit hij er op los. Maar wat is hij eenzaam, alleen op zijn tak. De mus is al lang geleden uit de stad vertrokken. Hij lijkt de laatste vogel wel.

• Luister naar het geluid van de laatste vogel