Schlijper in love

klik op de afbeeldingen voor een vergroting

Mooie fotoserie van Schlijper. De fotograaf legt het leven in Amsterdam vast. Zijn favoriete plek is de Haarlemmerstraat en omstreken. Ik loop daar vaak rond maar sta nog steeds niet op één van zijn foto's, helaas. Bovenstaande plaatjes zijn ergens in die buurt op één van de grachten gemaakt. Zijn complete oeuvre vind je op www.schlijper.nl

Apocalyps in de Lage Landen

Amsterdam CS

'Een 100 jaar verlaten Nederland' heet de illustratieserie gemaakt door Roy Korpel. Alsof er een atoomramp heeft plaatsgevonden en er niemand meer in leven is. Lugubere situaties waar je wel eens over fantaseert en die de Photoshop-tovenaar griezelig zichtbaar heeft gemaakt. In onderstaand time-lapse-filmpje zie je hoe.

• website Roy Korpel

Eindhoven

Rotterdam

Verlaten kantoor in Rotterdam

Utrecht

Verlaten trein in Nederlands landschap

Stadsvingers wroeten in de aarde - Een Amsterdammer gaat tuinieren (4). Het geluid van een plant.

Een plant koop je omdat je hem mooi vindt, omdat hij het hele jaar groen blijft, beschutting geeft of omdat je er letterlijk de vruchten van kan plukken. Als beginnend tuinman ben ik er achter gekomen dat een plant ook geluid geeft. Nooit eerder gehoord hè, en toch is het zo, want planten ruisen. Het enige wat daar voor nodig is, is een beetje wind, of nog beter: een licht briesje. En dan, wanneer het buiten stil is (een ideaal moment is tijdens het begin van de avond, hoewel het in de stad eigenlijk nooit écht stil is), dan hoor je het ruisen. Het ruisen van de bladeren.
De mooiste ruiser in mijn tuin is zonder twijfel de bamboeplant die ooit is aangeschaft tegen inkijk. Ook dat doet 'ie goed: door al die takken en bladeren kun je nauwelijks heenkijken. Maar mijn god, wat ruist 'ie mooi. Zo 's avonds in de tuin, met een glaasje binnen handbereik wordt je er rustig van. Sssst, stil eens, dan kun je het ruisen horen. Mooi hè.

Stadsvingers wroeten in de aarde - Een Amsterdammer gaat tuinieren (3)

Bovenstaande foto kreeg Weblogamorf opgestuurd van de Amsterdamse balkonkwekers Rob Reijers en Kaj Glasbergen. Het is een foto van een Japanse wijnbes. Je hoeft geen profi-kweker te zijn om te zien dat het met dit plantje niet meer goed komt. Onze wijnbes waar we het in een vorige post over hadden staat nog steeds in de tuin, maar of die het haalt is ook nog maar de vraag. Is de Japanse wijnbes misschien niet geschikt voor de grote stad? Wie het weet mag het zeggen...

Stadsvingers wroeten in de aarde - Een Amsterdammer gaat tuinieren (2)

Kiwiplant

Dit gaat over de doodsstrijd van een plantje. De pas geplante kiwiplant heeft het moeilijk en ik vraag me af of het de zomer wel haalt. Bij tuinieren is het altijd maar de vraag of het net in de grond gezette groen het gaat overleven. Je weet het nooit. Redt het plantje het niet, dan is het altijd de vraag waarom het is doodgegaan. Why? Heeft het teveel water gehad? Of misschien te weinig? Stond het teveel in de schaduw? Of was de grond niet voedzaam genoeg? 
Moet je het tere en kwetsbare plantje koste wat het kost in leven houden? Of zullen we het maar uit z'n lijden verlossen en uit de grond trekken? Een plantje moet immers moeiteloos op z'n eigen beentjes kunnen staan. Ik kijk het nog even aan en wacht met een beslissing, terminaal is dat steeltje met die twee blaadjes nog niet.

Japanse wijnbes

Een andere plant op de intensive care is de Japanse wijnbes. Toen het nog binnen stond groeide het als kool, maar vanaf het moment dat ik het buiten in de grond heb gezet ziet het er met de dag ongezonder uit. Het lijkt verwikkeld in een doodsstrijd. Naar de oorzaak van dit sterven kan ik alleen maar gissen. Is het misschien de wind waar het plantje last van heeft? Raadselachtig dat tuinieren.

Haarlemmerpoort bij nacht

Midden in de nacht, met je ogen half dichtgeknepen en een beetje aangeschoten, is het hier net Parijs.

AM...RDAM

Typografie is normaal gesproken geen dagelijks gespreksonderwerp. Tenzij het om het nieuwe logo van het Rijks - spatie - museum gaat. Dan wordt er heftig gedebatteerd en heeft iedereen er een mening over. Want wat doet die spatie daar?
Iemand die zich al veel langer bezig houdt met het gebruik van spaties of ruimtes tussen letters (kerning voor profi's) is vormgever Piet Schreuders. Voor lezers van dit blog geen onbekende. Schreuders schreef voor de website Typographica een opmerkelijk stukje over de typografie van het nog niet afgebouwde dak van het Centraal Station in Amsterdam. Op dat dak komt in grote letters het woord Amsterdam te staan. De meeste letters staan er al, alleen de letters STE ontbreken nog. Maar vooruitlopend op sluiten van het dak heeft Piet Schreuders de typografie al aan een typisch Schreuderiaans onderzoek onderworpen. Lees het op Typografica.

Pluk ze

wilde rucola

Handige site in crisistijd: de wildplukwijzer. Op de kaart van Nederland staat met pictogrammetjes aangegeven wat er allemaal aan vruchten, groenten en kruiden in het wild bloeit. Alles binnen handbereik, gratis en voor nix. Als ik bij mij in de buurt een half uurtje op de fiets rond rij, kom ik dankzij de wildplukwijzer terug met een tasje vol peren, appels, wat bieslook, rucola!, oregano, bramen en pruimen. En weet je zelf iets eetbaars in je omgeving, dan kan je dat als 'plukplek' aan de site toevoegen.

www.wildplukwijzer.nl

Amsterdam Nieuw-West

Wie wil er in godsnaam in Amsterdam Nieuw-West wonen? Niemand toch? Ooit is dat anders geweest. Want nadat het stadsdeel in de jaren '50 uit de grond werd gestampt stroomden de nieuwe inwoners enthousiast toe.

In het Stadsarchief is momenteel een expositie over die tijd te zien. En wat vooral opvalt is dat het stadsdeel bijzonder fotogeniek was. Met name Slotervaart en Slotermeer. Dat komt natuurlijk door de unieke architectuur: geweldig die flats - niet hoger dan vier etages - , de ruimte tussen de gebouwen, de lange rechte lanen, de brede trottoirs en het groen. Ik ken het goed, want ik ben er geboren.

Ik vind het ontroerend om het enthousiasme van de eerste bewoners op de foto's terug te zien: alles was nog nieuw en de toekomst leek net zo smetteloos als de pas aangelegde trottoirtegels. Mensen wilden er wonen vanwege de ruimte, het licht en het groen. Later vond men dat minder belangrijk, veranderden de wooneisen door de snel toegenomen welvaart, en werden nieuwelingen onverschillig t.o.v. hun buurt.

Het enthousiasme heeft dus maar één generatie geduurd, de meeste van de oorspronkelijke bewoners zijn vertrokken, en wie er nog zit probeert volgens mij alsnog weg te komen.

Je kunt een wijk nog zo goed bedenken en ontwerpen, op de werkelijkheid heb je uiteindelijk geen grip. De bewoners zijn veranderd, de straten en de gebouwen zijn hetzelfde gebleven, daar heeft het niet aan gelegen.

Uitzicht vanuit één van de flats in de Comeniusstraat

Viaduct over de Johan Huizingalaan

Oostoever

De Sloterplas

Garage in de Comenuisstraat

Pijler onder het viaduct over de Johan Huizingalaan

Torenflat in de Comeniusstraat

Julian van Spankeren: tekentalent

Tekeningen van Julian van Spankeren (1993). Julian begon op zijn tweede al met tekenen:

'Mijn ouders gaven me op jonge leeftijd geen Gameboy of zoiets dus ging ik in plaats daarvan tekenen om me te vermaken’. 'Ik teken het meest steden of andere gebieden waar mensen of sporen van mensen zijn. Ik teken ook veel kleurrijke landkaarten. Die landkaarten zijn meestal kaarten van fantasielanden en als er een echt bestaand land op staat kloppen de wegen, steden en gebieden niet.'

Julian heeft al verschillende exposities gehad. Op dit moment zijn zijn tekeningen te zien in lunchcafé Coffee and Cacao in Monnickendam.

• Website Julian van Spankeren

(klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

Julian van Spankeren bij 'Van zuks dus' van RTV Noord-Holland from Daniel Baars on Vimeo.

Een kleine geschiedenis van Zeppelins boven Amsterdam

Collectie foto's van Zeppelins boven Amsterdam, geplukt van internet. Mooi om te zien hoe op sommige plaatjes mensen gebiologeerd naar de grote luchtsigaar kijken. Toen waren ze onder de indruk van de techniek en dachten ze dat ze de toekomst voorbij zagen vliegen. Nu weten wij dat dat niet zo was en dat de grote luchtschepen alweer snel uit de lucht waren verdwenen.
Alle foto's zijn van de Graf Zeppelin, die op 13 oktober 1929 over Amsterdam vloog.

Tip voor alle mede-Zepelinlovers: a.s. dinsdag is in Het uur van de wolf de film Farewell te zien.

De Graf Zeppelin boven het Paleis op de Dam in 1929

Foto van de Dam genomen vanuit de Zeppelin

De fluisterbankjes in het Westerpark

Bijzondere website over de Fluisterbankjes in het Westerpark gemaakt door UP Labs. Zittend op de bankjes kun je luisteren naar verhalen van bezoekers die iets vertellen over het park. De opnamen duren hooguit een minuut en zijn ook te beluisteren via de website.

• Fluisterbankwebsite

De etalage van de Volksbond

Een etalage waar ik altijd even voor stil blijf staan is die van het winkeltje van de Volksbond in de Haarlemmerstraat. Een bijzondere etalage omdat er van alles in ligt: boeken, cd's, lp's en vooral veel kleding. Alles tweedehands. Wat me opvalt is dat de kwaliteit van de boeken altijd hoog is: het zijn bijna altijd beroemde meesterwerken die worden aangeboden. De etalage is een korte slenterstop waard, want het is één van de leukste etalages van Amsterdam.

• Bekijk de etalage van de Volksbond

De winter van 1942

Aaah, wat waren we blij met die eerste sneeuwvlokjes deze winter. Maar wat kregen we er ook alweer snel genoeg van. Want wat werd er veel geklaagd de afgelopen weken toen er voor de zoveelste keer een nieuwe lading sneeuw viel. En eigenlijk was ik het zelf op een gegeven moment ook wel zat. Dat het altijd nóg erger kan bewijst dit filmpje: de winter van 1942, dát was pas een strenge winter.

Stadswandelingen 3: Het perron van het Veemarktterrein in Amstedam Zeeburg

Na lange tijd weer 's een stadswandeling gemaakt. Dit keer over het oude perron van het Veemarktterrein in Amsterdam Zeeburg. Een wandeling die altijd mooi is, of het nu herfst, winter, lente of zomer is.
Het zijn vooral de bomen die het pad zo bijzonder maken. Je wandelt onder een bladerdak, of onder kale takken. Of je loopt met je schoenen door grote vergeelde herfstbladeren.
Ook 'de verhoging' van het perron t.o.v. de rest van het trottoir maakt deze wandeling speciaal. Je loopt midden in de stad en het is alsof je even wordt 'opgetild' en er 'uit' bent geweest. Een paar minuten maar, lopend in een rechte lijn.

Het perron van het Veemarktterrein is een kunstwerk van Joep van Lieshout.

Vorige stadswandelingen:
• Stadswandelingen 1: Het modderpad aan de Plantage Kerklaan
• Stadswandelingen 2: wandeling langs de Sibbelwoningen op de Hoogte Kadijk

Een dagje...

Op de site van Het Parool is de video 'Een dagje het IJ' te zien. Een 24 uur durende opname gemaakt vanaf het dak van het Mövenpickhotel waarin we al het (scheepvaart)verkeer op en rond het IJ voorbij zien komen. De video wordt versneld afgespeeld, de tijdsduur is teruggebracht tot 4 minuten.

Zie je om 18.00 dat mannetje linksonder met die zwarte winterjas en die twee kinderzitjes op zijn fiets? Dat mannetje ben ik. Uitgewerkt en hard fietsend op weg naar huis, op weg naar vrouw en kinderen.

De zachte atlas van Amsterdam

Bijzondere atlas van Amsterdam met tekeningen van Jan Rothuizen. De kunstenaar liep door de stad en tekende niet alleen plattegronden van straten en delen van wijken, maar ook van verschillende interieurs. Zoals dat van een 'familiewoning', een supermarkt, appartement, een jongensinternaat, de burgermeesterskamer en nog veel meer. Alles voorzien van zijn persoonlijke humoristische commentaar. Mooie 'leesbare' tekeningen van iemand die met een grappige blik zijn omgeving observeert.

• Tekening: Een familiewoning
• www.janrothuizen.nl

Amsterdam is cool

Lovende woorden over Amsterdam op de ‘Travel page van The New York Times’. Amsterdam is cool volgens de Amerikanen. Dat blijkt ook wel uit de ‘cleane’ slide-show die je bij het artikel kunt aanklikken. Alleen.. volgens mij ontbreken er een paar plaatjes. Exclusief bij Weblogamorf: plaatjes die de door de NYT werden geschrapt...
• 36 hours in Amsterdam op de site van The New York Times (bekijk de slide show)

Plaatjes die The New York Times niet haalden:

Stadswandelingen 2: De Hoogte Kadijk

Iedere stadswandelaar doet het: stiekem even een blik werpen door een raam van een huis dat je passeert. Het is een vluchtige blik; maar voldoende om een indruk te krijgen van het huis en haar bewoners. Leuk om te zien: bewoners op de bank voor de tv, of een stelletje zwijgend aan tafel, of een vader met een koptelefoon achter een orgel of gewoon een lege huiskamer. Ongegeneerd naar binnen kijken kan natuurlijk niet, het moet zo onopvallend mogelijk. Maar niet bij de Sibbelwoningen op de Hoogte Kadijk in het centrum van Amsterdam. Daar mag je zo lang als je wilt voor het raam blijven staan, want het zijn maar foto’s waar je naar staat te kijken. Foto’s van mensen in hun huiselijke omgeving, opgehangen op renovatiepanden om de desolate aanblik van de verlaten huizen wat op te vrolijken. ’s Avonds zijn de foto’s verlicht. Leuk idee.

De laatste vogel

Geluid van een vogel ‘s morgens vroeg in de stad. Opgewekt en vol energie fluit hij er op los. Maar wat is hij eenzaam, alleen op zijn tak. De mus is al lang geleden uit de stad vertrokken. Hij lijkt de laatste vogel wel.

• Luister naar het geluid van de laatste vogel