De werkplek van Wim de Bie

Mooie foto van Wim de Bie op zijn favoriete werkplek. Een klein houten huisje in een tuin of bos. Mét wifi zo te zien.

• Meer werkplekken van...

Antartica

Prachtig filmpje van Antartica. Beelden van een volkomen verlaten landschap. Koud en eenzaam.

THE RIDGE from Camp 4 Collective on Vimeo.

Ik heb het licht gezien

De voorpagina's van de kranten heeft het niet gehaald. En dat terwijl het toch intrigerend nieuws is. Want op Mars is een 'vreemd licht' waargenomen. Op een foto, afkomstig van de NASA is het duidelijk te zien. Een fel licht dat loodrecht uit de bodem komt. Een buitenaards natuurverschijnsel waarschijnlijk, een chemische reactie of zoiets. En toch schiet er ook iets anders in je gedachten. Want zou het misschien een teken van leven zijn? Van veraf lijkt het wel een gedaante, eenzaam lopend door het desolate landschap. Met op de achtergrond die hoge donkere bergen.
Onzin natuurlijk.

Hopper 2.0

Afbeeldingen geïnspireerd op de schilderijen van Edward Hopper herken je meteen: aan de bruine en donkere kleuren, de eenzaame sfeer die van de doeken afstraalt, het raam waar de hoofdpersoon door naar buiten staart. Ik ben daar wel gevoelig voor, en vind ze vaak mooi, ondanks het feit dat het imitaties zijn die in de verste verte niet kunnen tippen aan de schilderijen van de grote meester zelf.

Fotograaf Richard Tuschman heeft niet eens de moeite genomen om zelf iets 'Hopperiaans' te verzinnen. Hij heeft de schilderijen van Hopper 'nagebouwd' en er een foto van genomen. Het resultaat is best oké. Het is Tuschman redelijk goed gelukt om de sfeer op de foto's over te brengen. En toch wringt er iets, want de copycat verdient vet aan de nep-Hoppers. De gemiddelde prijs van een foto is ongeveer duizend dollar, toe maar, da's best veel. Het zal Tuschman ook het één en ander aan materiaal en tijd hebben gekost om de situaties na te bouwen, maar toch...  Maar de vraag is: waar eindigt 'inspiratie' en begint 'copy-paste'?

De tuin van Virginia Woolf

Het tuinhuis

'A woman must have money and a room of her own if she is to write fiction.' Mooie uitspraak van Virginia Woolf, schrijver van de wereldberoemde klassieker To the Lighthouse. Virginia Woolf zonderde zich inderdaad af wanneer ze wilde schrijven. Ze woonde in Londen maar trok zich regelmatig met haar man terug in Monk's house, een cottage in Sussex. In de tuin rond het cottage stond een groot tuinhuis waar ze achter een schrijftafeltje zat te schrijven. Op een foto is het houten huisje te zien, beschut door twee grote bomen. Het cottage zelf is weelderig begroeit met onder andere een prachtige rozenstruik.

Had de afzondering misschien een slechte invloed? Virginia Woolf hoorde stemmen in haar hoofd en dacht dat ze gek werd. In 1941 verzwaarde ze haar kleding met stenen en liep een rivier in, een zelfverkozen dood tegemoet.

• Website Monk's House

Monk's House

De tuin bij Monk's House

Schrijftafeltje, papier en pen liggen al klaar!

Castell d'Azzaro 2013

Vlieg met me mee

Vlieg met me mee van San Francisco naar Philadelphia. We kijken door het vliegtuigraampje naar buiten en zien een prachtig landschap. Eenzaam en verlaten.
Het filmpje is gemaakt door Tim Sessler, de ambientklanken zijn van Jonsi  en Alex.

40 jaar eenzaamheid: het leven van de familie Lykov

Onvoorstelbaar verhaal uit The Smithsonian over een Russische familie die 40 jaar lang in afzondering leefde in een Siberisch berggebied. Op de vlucht voor vervolging - de familie behoorde tot een Russisch orthodoxe sekte - trokken ze in 1936 het dichtbeboste gebied in. 150 mijl verwijderd van de bewoonde wereld bouwden ze een hutje, waar de familie (vader, moeder, twee zoons en twee dochters) 40 jaar bleven voordat ze in 1978 werden ontdekt door een groepje geologen. Er werd voorzichtig contact gelegd, waardoor hun levensverhaal langzaam kon worden opgetekend. En dat is een verhaal vol ontberingen, a struggle for life. Een zwaar leven dus, dat zal niemand verbazen, maar ook een leven waar een aantrekkelijke kant aan zit. Want zo ver van de bewoonde wereld, waren ze ook veilig en bood de plek bescherming tegen de boze buitenwereld. De Tweede Wereldoorlog bijvoorbeeld was geheel aan de familie voorbijgegaan!
Ook anno nu denk ik dat veel mensen graag voor zo'n leven zouden kiezen. Daar hoeft niet persé een streng geloof aan ten grondslag liggen, maar zou ook een afkeer kunnen zijn van de Westerse consumptiemaatschappij. De foto van de twee broers, met baarden en mutsen op, doen me dan ook denken aan de neo-hippie-look van nu. Een beetje Occupy-achtige types die - gezond levend - als nomaden rondtrekken en zich zo onttrekken aan het leven van 9 tot 5.

Met de Russische familie liep het uiteindelijk slecht af. Drie van de zes familieleden stierven een paar jaar na hun ontdekking. De bewoonde wereld hebben ze nooit meer terug gezien. Agafia, de jongste dochter van de familie, bleef uiteindelijk alleen achter. Alleen op de plek waar ze was opgegroeid met haar familie. Eenzaam, maar misschien toch gelukkig.

Een geoloog bij het afscheid:
I looked back to wave at Agafia. She was standing by the river break like a statue. She wasn't crying. She nodded: 'Go on, go on.' We went another kilometer and I looked back. She was still standing there.

Een Russische geologe samen met drie leven van de familie

De broers Dimitri en Savin

Agafia en Natalia

• Het complete artikel op de site van The Smithsonian
• Korte Russische documentaire over de familie

Bergen bij nacht

Prachtige foto's van besneeuwde berglandschappen gemaakt door Michael Schnabel. Overdag gefotografeerd krijgen bergen al gauw iets kitscherigs. 's Nachts zien ze er juist dreigend en onheilspellend uit. De kou en eenzaamheid zijn bijna voelbaar.

• Website Michael Schnabel

(klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

The day I didn't turn with the world

The day I didn't turn with the world is een kunstwerk van Guido van der Werve. Van der Werve liet zich 24 uur lang filmen op de Noordpool, staand op de as van de wereld. Terwijl de aarde met de klok mee bewoog, bewoog Van der Werve juist tegen de klok in, waardoor het leek alsof de kunstenaar zich een dag kon ontrekken aan de wereld. Een geniaal idee, met een sterk romantisch en poëtisch karakter. Ik vind het een ontroerend videokunstwerk, vooral omdat we Van der Werve daar zo eenzaam zien staan tijdens zijn zware fysieke inspanning. Vierentwintig uur lang, midden in een prachtig, maar ijskoud poollandschap. 

The day I didn't turn with the world is tot en met 15 april te zien in het Nederlands Instituut voor Mediakunst in Amsterdam.

• Website van het NIMK

• Link naar Roofvogel, de site met werk van Guido van der Werve

Eenzaam, alleen en gelukkig

John Coffer leeft in een houten huisje ergens in the middle of nowhere in de Verenigde Staten. Hij woont daar in z'n uppie, samen met zijn vee, een paar kippen, een ezel en drie poezen. Als je de beelden bekijkt dan lijkt het of de tijd er heeft stilgestaan: al z'n spulletjes hebben een lang verleden achter de rug. Niets lijkt nieuw of kortgeleden aangeschaft. Coffer doet dat bewust: nieuwe dingen worden pas in zijn leven toegelaten als ze een nuttige bijdrage aan zijn bestaan kunnen leveren. Coffer beschikt dus wel over zonnepanelen, een klein windmolentje en een laptop.
Die computer - die we overigens niet te zien krijgen - zorgt natuurlijk voor het contact met de buitenwereld, dat kan niet anders, maar verder blijft het huisje een plek ver verwijderd van het hectische 9 tot 5 leven.

Zo'n bestaan oefent op mij een grote aantrekkingskracht uit. Ik vind dat zelf gecreeerde paradijs van eenzaamheid en stilte verleidelijk. Maar of ik het er lang zou uithouden? Ik weet het niet...