De omgekeerde keuken

Een huis van iemand anders. Het duurt een tijdje voordat ik er gewend ben. Ik loop voorzichtig rond, bijna bang om dingen aan te raken. Want dit huis is niet van mij, ik ben hier tijdelijk. Ik weet nooit vantevoren hoe lang het duurt voor ik me op deze nieuwe plek 'senang' voel. Ik loop behoedzaam rond: alles moet bij het verlaten van het huis precies zo staan zoals ik binnenkwam. Mijn verblijf mag geen sporen achterlaten: ik ben overdreven streng voor mezelf.

Het duurt een paar dagen voor ik mijn weg in een ander huis gevonden heb: de weg in de slaapkamer, de woonkamer en de badkamer. De weg in de keuken duurt het langst. Want in deze vreemde keuken liggen in het laadje links verschillende snijplankjes, terwijl in het laadje links bij mij thuis het bestek ligt, dat hier in het laadje rechts is opgeborgen. In het kastje direct boven de kraan staan bij mij de borden, maar hier staan ze net een kastje verder naar links, waar ik thuis de glazen heb staan, die hier weer in een rechterkastje zijn opgeborgen.

Het rondlopen in een vreemde keuken wordt een duizelingwekkende zoektocht. Alsof de wereld is omgedraaid en alles op z'n kop is gezet. Alles staat er net even anders dan je verwacht. Je trekt een deurtje open en opeens staat er iets anders. En dat is vooral lastig wanneer er een pannetje op hoog vuur staat en je snel iets nodig hebt.

En toch hou ik daar van. Van die verwarring en dat continu misgrijpen. Het is raar, je wordt er bijna gek van. Maar meestal moet ik er om lachen.

Tijd om te lachen...

(klik op de afbeelding voor een vergroting)

Binnenkijken bij Facebook, Google en Twitter

Het hoofdkwartier van Facebook:

Het hoofdkwartier bestaat uit 9 gebouwen, waar zo'n typisch Amerikaanse weg doorheen loopt. Dat de straat doet denken aan de mainstreet in Disneyland is niet toevallig: ze zijn van dezelfde ontwerper. Dat leuke kleine huisje op het gras, zou dat de kinderopvang zijn?

Huh, ben ik in de IKEA-koopjeshoek terechtgekomen? Nee hoor, want dit is een Facebook vergaderhoekje dat 'creatief denken' moet bevorderen.

Ouwe seventies meuk (van Marktplaats?) in een hoekje waar werknemers zich kunnen afzonderen.

Semi spontaan moodboard waarop de kreet 'Hack' overheerst. Hack staat niet voor het hacken van computersystemen en websites, maar voor 'anders denken' of afgezaagd gezegd: het 'out of the box denken'.

Welkom bij Google:

Google wil graag dat de werknemers op het hoofdkwartier blijven lunchen, buiten de deur eten kost alleen maar tijd. Dus is eten en drinken gratis...

En Google wil natuurlijk dat alle werknemers gezond en fit blijven.

Sta je je binnen uit te sloven op de loopband zie je buiten alleen maar sculpturen van cholestorol verhogende cupcakes staan! Toevallig? Nee hoor want de cupcakes en gebakjes verwijzen naar de namen van de verschillende Android besturingssystemen (Jelly Bean, Cupcake, Honeycomb, Donut, Froyo).

Welkom bij Twitter:

Wat is het hier een takkenzooi!

Klopt want de entree moet bezoekers en personeel het gevoel geven dat ze in een vogelhuisje zijn terechtgekomen. 

Receptie: meer hout en kale takken. En voor wie de link naar Twitter nog niet duidelijk genoeg is, heeft de hippe binnenhuisarchitect(e) een vogelhuisje op de balie geplaatst.

Sjiek vergaderhoekje, dat wat de opstelling van het tafeltje en de banken betreft, doet denken aan zo'n typisch Amerikaans wegrestaurant.

Nee, dit is niet een winderig dakterras in Amsterdam-Zuidoost, maar de uitgestorven loungehoek van Twitter in San Francisco.

De werkplekken bij Twitter vallen een beetje tegen: dit had ook het donkere kantoor van ABN-Amro kunnen zijn...

Een plek waar de tijd heeft stilgestaan

Ergens in het 9e arrondissement van Parijs ligt het appartement van Madame Marthe de Florian. De actrice vluchtte in 1942 uit Parijs en vestigde zich in  Zuid-Frankrijk. Het appartement sloot ze af en ze keerde nooit meer terug. De huur werd keurig door haar overgemaakt, haar leven lang, tot ze op 91-jarige leeftijd overleed. Kort daarna werd het appartement voor het eerst sinds 50 jaar geopend. Al die tijd was er niemand binnen geweest. Wat men aantrof was indrukwekkend: de meubels, het behang, de gordijnen, het complete interieur ademt een andere tijd uit. Er staat een opgezette struisvogel, er ligt een Mickey Mouse pop, de meubels staan er nog net zo bij als toen. In een van de kamers hangt een stuk behang los maar voor de rest is de plek goed geconserveerd.

Dit is een unieke plek, ik denk dat er vrijwel geen andere plek op de wereld is waar de tijd zo onaangeroerd is gebleven. Alsof je een paar stappen achteruit doet in de geschiedenis. Een geschiedenis die tastbaar wordt en waarvan de sfeer voelbaar is. Er liggen papieren, boeken, er staan vazen en door de hele woning staan op de vloer schilderijen. Op een van de schilderijen staat Madame de Florian zelf. Het werd geschilderd door Giovanni Boldini, Marthe de Florian was zijn muze. Het doek werd na de ontdekking geveild voor 2 miljoen euro.
De deuren van het appartement zijn weer gesloten, de plek is niet toegankelijk voor publiek. Jammer, want ik had er graag rond willen lopen.

Madame Florian

De werkplek van Ischa Meijer

Sommige werkplekken hebben iets heiligs. Vooral wanneer ze er eenvoudig uitzien. Alsof er voor het ontstaan van bijzondere werken geen supersonische omstandigheden nodig zijn. Dit is zo'n werkplek. Het is het bureau van Ischa Meijer die in 1995, op zijn verjaardag, plotseling overleed. Een beroemd interviewer, 'de beste' zoals vaak werd gezegd. Voor Het Parool schreef hij een column, De dikke man, die dagelijks op de voorpagina verscheen.

Hier zat hij te schrijven. Aan twee tegen elkaar geschoven houten tafeltjes, op een electrische typemachine. Naast de typemachine ligt een stapeltje wit papier. Binnen handbereik en klaar om gebruikt te worden. Aan de rechterkant ligt een opengeslagen agenda met een steen erop zodat de blaadjes niet om kunnen slaan wanneer de ramen open staan. Helemaal rechts, op de hoek van het tweede tafeltje staat een antwoordapparaat. In het oog springt de grote witte prullenmand onder het bureau. Zouden daar veel mislukte beginstukjes in terecht zijn gekomen? Het geheel is een mini-kantoortje. Simpel en daarom intrigerend.

Na zijn dood zijn deze spulletjes waarschijnlijk van elkaar gescheiden. Zijn ze weggegooid? Of is alleen de typemachine bewaard gebleven? Je zou willen dat dit allemaal voor altijd zo blijft staan. De agenda en de stapel papier naast de typemachine. De bureaulamp die onaangereroerd op de toetsen bijft gericht. En dat je de twee tafeltjes met al die spulletjes ergens zou kunnen bekijken. Om je te realisteren dat het hier allemaal ontstond, achter die twee eenvoudige tafeltjes, op die eenvoudige typemachine.

Het beeld is afkomstig uit Zaal over de vloer. Over de doden niets dan goed.

Jo Hedwig Teeuwisse

Jo Hedwig is fulltime jaren dertig. Ze leidt een leven alsof ze in het interbellum leeft. Haar kleding, haar meubels, de complete inrichting van haar huis, alles komt uit die tijd. Een pak melk uit de supermarkt giet ze thuis over in een glazen fles om zoveel mogelijk het gevoel van toen te krijgen.

Zo'n leven is een statement. Een stil protest tegen de huidige tijd. Want toen waren mensen beleefd, droegen andere kleding, waren meubels nog geen design, en werd er 's avonds nog een spelletje gespeeld. Techniek was nog niet zo prominent aanwezig in het dagelijks leven als nu. Een tv zul je bij Jo Hedwig dus niet aantreffen. Wel een computer, maar die is ergens weggemoffeld en wordt uitsluitend gebruikt* om te speuren naar autentieke kleding en andere interbellum spulletjes.

Ik bewonder zo'n levensproject. Ik vind het dapper om zo door het leven te gaan. Want vergis je niet, Jo Hedwig ziet er niet alleen binnenshuis zo uit, maar ook buiten op straat en in de tram. En wat sommige onderdelen betreft vind ik het ook wel aantrekkelijk. Zo'n leven heeft iets knus, iets veiligs. Het is een poging om je te ontrekken aan de lawaaiige hectiek en snelheid van tegenwoordig. Eigenlijk wel bizar, want juist in de jaren dertig ontstond het idee voor de grootste misdaad ever, dus zo vreedzaam was die tijd niet.

Jo Hedwig is niet de enige. Andere jaren dertig liefhebbers hebben zich verenigd in Club Interbellum. Ze spreken regelmatig af, geven soms een feestje, of maken een uitstapje.

* En voor social media, dat dan weer wel ;), want Jo Hedwig Teeuwisse heeft een Facebookpagina en ze zit op twitter.

Club Interbellum:

Castell d'Azzaro 2013

Mini House

Space designer Michelle de la Vega bouwde een garage om tot een klein huisje. Een optrekje waarin elk plekje is benut en dat bijzonder smaakvol is ingericht. Het huisje beschikt zelfs over een ligbad en houtkachel. Ook aantrekkelijk is het gezellige bed onder het schuine dak.

Ik denk dat als je ouder wordt het besef steeds sterker tot je doordringt dat je niet zoveel spullen nodig hebt en dat de leefruimte om je heen niet groot hoeft te zijn, tenminste dat merk ik bij mezelf. Dus als ik de plaatjes van het Mini House bekijk, kijk ik misschien wel naar een toekomstdroom. Wie weet, eindig ik ooit nog eens in zo'n huisje met alleen het strikt noodzakelijke om mij heen. Alleen of met z'n tweëen, en gelukkig.

• Website van Michelle de la Vega

De garage voor de verbouwing:

Parallel World

Parallel World is een privé project van Ji Lee, één van de creatief directeuren van Google Creative Lab in New York. Het bestaat uit miniatuur huiskamertjes die op de lege plekken van verschillende plafonds zijn geplakt. Grappige kleine diorama's die een gedachte bij je los maken, want met zo'n mini-interieur aan het plafond lijkt het alsof je niet de enige bewoner van je huis bent, en dat er een nog een andere werkelijkheid is die we niet kunnen waarnemen. Verrassende gedachte voor iemand die bij één van de bekendste technologiebedrijven werkt. Of bedoelt Lee iets anders en wil hij met het project onze nietigheid benadrukken, en kijken we niet naar een kleinere wereld maar naar onszelf?

De bunker van Kadhaffi

Beelden van één van de paleizen van Kadaffi in de buurt van Benghazi. Ik vind de luxe eerlijk gezegd  wel meevallen, heb het bij andere dictators wel eens erger gezien. Oké het zwembad is redelijk groot, maar de afmeting van de jacuzzi daarentegen valt een beetje tegen. Daar kan de familie Kadaffi echt niet met meer dan twee personen tegelijk in.

Maar wat het meest opvalt is de ondergrondse bunker, gebouwd door een Zwitsers! bedrijf. Deze zou bescherming bieden tegen een atoomaanval. Tsja, een beetje dictator heeft natuurlijk vijanden. Ook al hang je ontspannen in je jacuzzi, het gevaar ligt altijd op de loer. En hoe machtig je ook bent, je zult er altijd rekening mee moeten houden dat er een dag komt...  dat je moet vluchten.

Satomi Shirai: New York in My Life

Grappige fotoserie getiteld 'New York in My Life' van Sataomi Shirai. Een toelichting bij de foto's ontbreekt zodat we moeten gissen naar 'het verhaal achter de plaatjes'. Het leven van een Japans meisje (of zijn het er meer?) in een appartement staat centraal. Maar is dit New York? Het lijkt meer op Japan. De huiselijke tafreeltjes lijken in scène gezet, zo clean en helder zien de foto's eruit.

Zo te zien loopt ze in huis het liefst schaars gekleed rond. Staand op het kleine aanrecht is ze in haar ondergoed aan de schoonmaak. Op een andere foto ligt ze in d'r blootje op een skippybal voor een stoomapparaat terwijl haar vriendje stoïcijns zit te ontbijten.

Anyway, een beetje rommelig huishouden daar, maar het straalt wel geluk uit.

• Link naar de complete serie

Bathscale

Fortune Telling

Fish

J Book

Cleaning

Breakfast