Famous Cats: Claudia Cardinale

Meer Famous Cats.

Famous Cats: Gerard Reve

Meer Famous Cats.

Duik in het diepe (voor i)

Daar gaan ze. Ze duiken het diepe in. Hun gezichten zijn niet te zien en daarom zou je het zelf kunnen zijn die daar springt. Samen met je vrienden spring je het koude water in. Je gilt, schreeuwt, strekt je armen uit. Je bent voor het eerst verliefd, voor het eerst weet je wat een hechte vriendschap is. Voor het eerst voel je je vrij en misschien besef je voor het eerst wat leven is. Je bent alleen, zonder corrigerende ogen, maar samen met je vrienden. Waarmee je lacht, fietst, huilt, rent. En duikt. Je toekomst tegemoet. Later moet nog komen. Later ligt te wachten tot het toe kan slaan. En misschien denk je dan aan dit moment terug. Toen je een duik nam, en nog niet besefte hoe gelukkig je was.

Gerard Fieret (1924-2009)

(klik op de afbeelding voor een vergroting)

Een jongetje met zijn poes. Een tijdloos beeld, gemaakt ergens in de jaren zeventig door Gerard Fieret, fotograaf uit Den Haag. De foto is niet van nu, dat is duidelijk. Maar de pose van het kind met zijn huisdier in zijn armen is tijdloos. Ook over vijftig jaar is dit beeld nog hetzelfde. Veel dingen veranderen, maar dit niet.

De imperfectie van de foto, de grote vlekken, krassen, de vergeelde kleur van het papier en het weinige contrast maken het beeld nog mooier.
Wat opvalt zijn de letters op het truitje van het jongetje. In eerste instantie dacht ik dat het een opdruk was. Zoals je vaker op kleding ziet. Maar hadden ze dat toen ook al? Wanneer je beter kijkt zie je dat het een afdruk van een stempel is, met de naam en adresgegevens van de fotograaf. Bizar, om je eigen werk zo toe te takelen is het eerste dat in je opkomt. Maar wanneer je de geschiedenis van Fieret induikt dan krijgt het stempel een andere betekenis.

Gerard Fieret had een zware jeugd. Zijn vader verliet het gezin toen hij twee was. En omdat zijn moeder niet in staat was om voor hem te zorgen, belandde hij in pleeggezinnen en later in tuchthuizen. Ondanks die struggle for life moet hij toch een talent in zichzelf hebben ontdekt, want Gerard Fieret wilde naar de Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Hij schilderde en tekende.

Het moet een hoogtepunt voor hem zijn geweest toen hij werd aangenomen. Maar opnieuw sloeg het noodlot toe: de Tweede Wereldoorlog brak uit en hij werd tewerkgesteld in Duitsland.
Maar hij overleefde het en wederom meldde hij zich bij de academie. Zijn opleiding maakte hij nooit af. Halverwege de jaren zeventig begon Fieret te fotograferen. Met een kleinbeeldcamera op zak liep hij door de stad om vooral vrouwen vast te leggen. Dat zijn ook de meeste foto's die boven water komen als je zijn naam googelt. In de jaren daarna krijgt hij langzaam succes. Zijn werk wordt tentoongesteld in het Gemeentemuseum in Den Haag en in 1976 in het Van Abbemuseum in Eindhoven.

En dan gebeurt er iets met hem: hij krijgt waanideeën en denkt dat men zijn werk wil stelen. Zou er een concrete aanleiding zijn geweest voor zijn schizofrenie? Of was het het langzaam opkomende succes waarvan hij bang was dat hij het zou verliezen? Of was het 'gewoon' zijn moeilijke leven dat achter hem lag? Om diefstal van zijn werk te voorkomen begint hij met het bestempelen van zijn foto's. Met stiften en grote inktstempels bewerkt hij de beelden, een onuitwisbare handtekening.

Ergens halverwege de jaren zeventig stopt hij met fotograferen. Hij wordt een beetje een zonderling en wijdt zich nog maar aan één ding: de verzorging van duiven. Met twee grote emmers gevuld met graan trekt hij dagelijks de stad in om ze te voeren. Met zijn lange witte baard en zijn onverzorgde uiterlijk lijkt hij meer op een zwerver dan een bekend fotograaf. Fieret belandt uiteindelijk in een verzorgingshuis waar hij in 2009 overlijdt.

Terug naar het jongetje en zijn poes. En terug naar dat stempel. Een grote vlek midden in het beeld. Alsof het leven zelf een keiharde afdruk op de foto heeft achtergelaten. Maar met de levensgeschiedenis van Fieret in je achterhoofd maakt de stempel het beeld completer en krijgt het meer lading. Het jongetje, dat zelf nog afhankelijk is en toch al een beschermende rol vervult. Terwijl het leven op de loer ligt met al z'n onuitwisbare en onvoorspelbare gebeurtenissen. Dat blijkt wel uit dat stempel.

Vluchten

Bovenstaande foto komt uit een boek over de Stasi dat onlangs verscheen. Het is een foto van een echtpaar dat op deze manier uit Oost-Duitsland probeerde te vluchten. Ze werden gepakt en moesten voor de Stasifotograaf laten zien hoe ze zich in de krappe kofferbak van een auto hadden verstopt.
Ik weet niet hoe het met ze is afgelopen, maar ik hoop dat ze het uiteindelijk hebben overleefd en dat ze nu ergens samen gelukkig zijn.

Ik vind het, ondanks de wrange geschiedenis, een mooie foto. Zoals ze daar liggen en elkaar omhelzen. Ze gaan bijna op in elkaar. Zij houdt hem vast bij zijn gezicht, hij houdt haar vast bij haar arm. Hun hoofden dicht tegen elkaar. Zo probeerden ze samen te ontkomen. Liefde heet zoiets. Ze moesten het nog één keer laten zien, voor de Stasifotograaf, en waarschijnlijk was de omhelzing inniger dan ooit. Ontroerend mooi deze foto.

Ernst Hemingway

Bijzondere foto van Ernst Hemingway. Zoals hij daar staat lijkt hij helemaal niet zo imposant als altijd wordt beweert. Die korte broek lijkt wel een rokje en wat zijn z'n schoudertjes smal! Hij lijkt wel een oud dametje. Maar zonder gekheid: de oude reus leeft nog voort, zijn boeken zijn tijdloos. Krachtige zinnen die zoveel jaren nadat ze zijn opgeschreven nog steeds indruk maken. 

Hieronder een fragment uit een interview met Orson Welles die herinneringen ophaalt aan zijn 'vriend'. Beide zwaargewichten gingen (bijna) met elkaar op de vuist in een bioscoop. 

Plus nog een 'hedendaagse' monoloog van Ernst-Jan Pfauth die de boeken van Hemingway aanprijst. 

The man, the writer and his cigarette

Molnar als Bret Easton-Ellis.

Szilvia Molnar heeft zich laten fotograferen als schrijver. Haar foto's zijn imitaties van bestaande plaatjes van auteurs die met een sigaret op de foto staan. De meeste afbeeldingen komen me bekend voor, waarschijnlijk ken ik ze van de achterkantjes van omslagen. Er was me nooit iets aan opgevallen maar Molnar wel. Zij zag overeenkomsten: de sigaret tussen de vingers of in de mond, en de stoere pose. Vooral die coole blik maakt Molnar een beetje belachelijk. De halfdichtgeknepen ogen van Amis komen op de foto van Molnar quasi diepzinnig over. En dat straalt dan weer af op het origineel. Grappig om te zien hoe Molnar genadeloos het imagogordijntje opzijtrekt. Een vriendelijk plaagstootje.

Molmar als Karl Ove Knausgard:

Molmar als Martin Amis:

• Meer foto's op Flavorwire

• Szilvia Molnar op Tumblr

Was moet wapperen!

(klik op de foto voor een vergroting - foto: Gerbrand Bakker)

Was aan een waslijn maakt gelukkig. Kijk die was wapperen in de wind! Het gevoel dat ik bij een volle waslijn krijg is moeilijk te omschrijven. Maar het geeft het 'geluksstofje' in mijn hoofd een flink duwtje. Alsof de zomer in die ingedutte hersencelletjes doorbreekt. Scheelt weer een seresta'tje. Dus zet die irritant piepende wasdroger bij het grofvuil en hang de schone was buiten. Want was wil wapperen...

Brothers

Fotografe Elin Høyland maakte een serie over twee bejaarde broers uit Noorwegen. Ze zijn nooit getrouwd geweest en brengen hun leven samen met elkaar door. Ze doen boodschappen, slapen op één kamer en trekken er altijd met zijn tweetjes op uit. Dit soort series is natuurlijk al vaker gemaakt en altijd valt op dat de tijd op de foto's lijkt stil te staan. Alsof je binnenkijkt in een afgesloten wereldje waar alle spulletjes al tientallen jaren worden gebruikt en waar de techniek nauwelijks is doorgedrongen.

Ik vind dit een mooie serie, maar wel een met een flauw randje. Want door de broers te laten poseren met een verrekijker, en dan weer met dezelfde mutsjes op en in dezelfde houdingen krijgt de serie iets flauws. Waarom heeft ze ze niet vastgelegd tijdens hun dagelijkse doen en laten in plaats van ze zo melig te laten poseren? 

Anyway, ondanks dat zitten er mooie plaatjes tussen. Die waarop ze samen in de slaapkamer zitten bijvoorbeeld. Of de foto waarop ze tussen een grote stapel houtblokken staan.

Het tragische aan deze samenlevingsvorm is dat één van de twee vroeg of laat overlijdt. En dat de ander alleen verder moet. Hartverscheurend, sterven doe je helaas niet tegelijkertijd. En dat is ook op deze foto's te zien. Want plotseling zit alleen de langste van de twee nog in de slaapkamer. En staat hij alleen met zijn winkelwagentje bij de supermarkt. Tot ook hij zijn laatste adem uitblaast en een lege slaapkamer achterlaat.

De tuin van Mr et Mme Adrien (1910)

Een tuin uit 1910, gevonden op internet. Het enige wat over de foto's bekend is is dat het de tuin van 'Mr en Mme Adrien' is. Waar zouden de foto's zijn genomen? In Parijs? Of in een andere Franse stad? Of is het echtpaar misschien Engels? Die laatste mogelijkheid is onwaarschijnlijk, aangezien 'Mme' alleen in het Frans als afkorting wordt gebruikt.
De foto is vermoedelijk aan het einde van de winter gemaakt. De bomen zijn kaal, de lucht grijs. Blaadjes zijn niet meer te zien: als het herfst was geweest had de grond er vol mee gelegen.
Mr Adrien zit op een metalen terrasstoel en leest een boek. Bolhoed op, netjes in pak.
Op de andere foto zien we Mme Adrien. Zij kijkt in tegenstelling tot haar man recht in de lens. Haar haak- of breiwerk (of is het een krant?) rust op haar schoot.
Zou het echtpaar maar één terrasstoel hebben? Of hebben ze de tweede voor de foto netjes buiten beeld gezet? Samen op de foto ging niet, een derde persoon die de foto had kunnen nemen ontbrak en 'de zelfontspanner' was nog niet uitgevonden.

One Child Is Holding Something That's Banned In America...

Gave campagne uit de VS tegen de vrije verkoop van vuurwapens. Een kinderei is er verboden, veel te gevaarlijk! Net als dit exemplaar van Roodkapje: want op het omslag ligt in het mandje van Roodkapje een fles rode wijn. Wel te koop: een volautomatisch machinegeweer...

(klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

Via Erwin Wijman op twitter

Hopper 2.0

Afbeeldingen geïnspireerd op de schilderijen van Edward Hopper herken je meteen: aan de bruine en donkere kleuren, de eenzaame sfeer die van de doeken afstraalt, het raam waar de hoofdpersoon door naar buiten staart. Ik ben daar wel gevoelig voor, en vind ze vaak mooi, ondanks het feit dat het imitaties zijn die in de verste verte niet kunnen tippen aan de schilderijen van de grote meester zelf.

Fotograaf Richard Tuschman heeft niet eens de moeite genomen om zelf iets 'Hopperiaans' te verzinnen. Hij heeft de schilderijen van Hopper 'nagebouwd' en er een foto van genomen. Het resultaat is best oké. Het is Tuschman redelijk goed gelukt om de sfeer op de foto's over te brengen. En toch wringt er iets, want de copycat verdient vet aan de nep-Hoppers. De gemiddelde prijs van een foto is ongeveer duizend dollar, toe maar, da's best veel. Het zal Tuschman ook het één en ander aan materiaal en tijd hebben gekost om de situaties na te bouwen, maar toch...  Maar de vraag is: waar eindigt 'inspiratie' en begint 'copy-paste'?

Kiev: A Revolution Is A Photographers Goldmine

Een revolutie is a photographers goldmine, dat blijkt maar weer uit 'de plaatjes' die in Kiev geschoten worden. Vooral het in de fik steken van stapels autobanden levert bizarre foto's op. Donkere rookwolken die het daglicht bijna verduisteren wat een soort appocalyptisch effect veroorzaakt. Bovendstaande foto lijkt wel een scene uit Lord of the Rings. Een massa agenten met schilden wacht een nieuw gevecht af. Op andere foto's veel vuur, een priester met een paar medestanders, een man in een lange winterjas die op de uitkijk staat: het lijkt het einde der tijden wel.

(klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

Foto's van Time World en Jeroen Akkermans

Gaan we katten?

Ja we gaan katten, want het redactielokaal van deze blog heeft last van een muisje. Best lief hoor dat kleine donkergrijze diertje dat zo nu en dan door het huis scharrelt, maar we willen er toch liever vanaf. Tsja, en het enige effectieve middel tegen 'stippie', want zo hebben we 'm maar liefkozend genoemd, is een kat. Daarom een kleine ode aan de kat...

A policeman stops traffic so that a cat, carrying her kitten, can cross a busy street. By Harry Warnecke, NYC, 1925

No comment...

Ella Ruth Cowperthwaite - Molly & the cat

Manuscript uit 1445 waarover een kat heeft gelopen toen het werd geschreven.

Lenin met poes.

US marine soldier, Tarawa 1943