Posts tonen met het label hotels. Alle posts tonen
Posts tonen met het label hotels. Alle posts tonen

donderdag 20 januari 2011

What you see is NOT what you get...

We hebben het allemaal wel eens meegemaakt: het hotel dat je hebt geboekt blijkt er in werkelijkheid heel anders uit te zien dan op de foto in de reisgids. Oeps. Da's ff slikken, daar sta je dan met je koffers en een weg terug is er niet. De site Oyster.com verzamelt foto's van hotels die de boel wel erg rooskleurig voorstellen. Vooral zwembaden blijken in werkelijkheid veel kleiner te zijn dan op de foto. Anyway, 't is een beetje lachen om andermans vakantieleed, maar wel hilarisch.

Jongens de surfplank kan mee!
Nou ja, er zijn wel golven
Lekker vers, gezond exotisch eten
Heeft u ook patat?
Da's lachen in de gym
Tot je de deur open doet
Welcome in Paradise
Welcome in Hell
Ah, dat wordt lekker baantjes trekken
Darf ich jetzt im Schimmbad bitte?
's Ochtends een lekker bakkie op je balkon, omringd door een geur van bloemen...
Niet springen...
Het Capitool op loopafstand
In real-life toch iets verder lopen
Idyllisch
Dit lijkt meer op de luchtplaats van de Bijlmerbajes...

  • Bekijk hier de complete serie

vrijdag 2 april 2010

Heilige grond: het Chelsea Hotel


Tijdens mijn verblijf in New York een korte tussenstop gemaakt in het Chelsea Hotel. Het beroemde hotel waar zoveel schrijvers, muzikanten en kunstenaars hebben gewoond en gewerkt.
Dylan Thomas, William S. Burroughs, Arthur Miller, Jack Kerouac, Simone de Beauvoir, Charles Bukowski, Stanley Kubrick, Dennis Hopper, Uma Thurman, Tom Waits 't zijn maar een paar namen uit de lange lijst van kunst- en cultuurvips die er een tijd hebben doorgebracht. De lijst heeft ook nog een klein Hollands tintje, want 'onze eigen' Ik Jan Cremer heeft er een tijd een kamer gehad. De geschiedenis van het hotel heeft ook een dark side: Sex Pistol Sid Vicious vermoordde er in één van de kamers zijn vriendin.

Filmen wordt binnen niet op prijs gesteld en verder dan de lobby kom je er als nieuwsgierige bezoeker niet. Jammer, want ik had er rond willen lopen, over de verschillende etages langs de kamerdeuren. Later, in een bar een paar honderd meter verderop hoorde ik dat de gangen van het hotel vol moeten hangen met geweldige kunstwerken. Betaalmiddel voor bewoners die even geen dollars hadden. Mooi, dat soort verhalen. Of het waar is weet ik niet, maar het onderstreept des te meer de bijna mythische status van het hotel. Misschien boek ik er tijdens mijn volgende trip naar NY wel een kamer, zodat ik het met eigen ogen kan zien. Op de website zien die er best luxe uit, het zijn allang geen armoedige kunstenaarshokken meer.


Mijn filmpje:


The Chelsea Hotel: If These Walls Could Talk