Tekeningen van de toekomst

Ik hou erg van toekomsttekeningen. Ik noem het maar toekomsttekeningen want ik weet niet of er een apart woord voor bestaat. Ik bedoel er tekeningen mee van toekomstige bruggen, wijken, straten en parken. De bedoeling van zo'n 'visualisatie' is om ons te laten zien hoe een plek er in de toekomst uit gaat zien. Dat beeld is vaak idyllisch en clean. Er staan keurig geklede mensen op, wandelend op weg naar huis of hun werk. Er spelen kinderen en de omgeving is schoon en mooi. De zon schijnt en de lucht is blauw. Het is een wishfull thinking toekomstbeeld.

De werkelijkheid, wanneer de straat, de brug of het park eenmaal is aangelegd, is natuurlijk altijd anders. Er rijden fietsers over de stoep, honden schijten op het gras, auto's staan dubbel geparkeerd en overal ligt afval. En hooguit een paar weken of dagen per jaar is de lucht strakblauw en schijnt de zon. Maar dat maakt niet uit, we weten vantevoren dat het een ideaalbeeld is waaraan de werkelijkheid nooit kan voldoen.

Zo'n tekening is natuurlijk bedoeld om iets te verkopen. Maar het zegt tegelijkertijd iets over hoe we de wereld het liefst willen zien. Perfect, clean, zonder vuil, zwervers en met een eeuwig zonnetje aan de hemel. Een straat zonder graffiti, vol nette mensen en kinderen die nooit ruzie maken. Geen geparkeerde auto's voor de deur van minnaars die stiekem even langskomen. Geen gillende sirenes. Geen verwaarloosde voortuintjes maar een straat vol mensen (altijd zonder jas!) die elkaar groeten. Een leven zoals in de Truman Show.

(klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

Trailer van de Truman Show:

Times Square zonder Billboards

Ik verdien er mijn brood mee, maar kan me er ook aan ergeren: reclame. Want reclame is vaak opdringerig, schreeuwerig en onontkoombaar. Op internet, op tv en op straat. Maar ik lijk niet de enige te zijn die zich er steeds meer aan stoort, want nu is er een programma'tje ontwikkeld waamee je alle (neon)reclame van Times Square kunt halen. In het begin is 't een beetje puzzelen, maar als je de interface eenmaal onder de knie hebt wordt het steeds leuker om een billboard te vervangen door een sjiek en smaakvol muurtje met gezellige balkonnetjes. Misschien een idee om er eentje te maken met het Rokin als middelpunt?

• Link naar No Ad NY

Joshua Allen Harris' Inflatable Bag Monsters

De New Yorkse metroluchtkokers zijn voor verschillende mensen een bron van inspiratie. Denk maar aan het klassiek geworden beeld van de opwaaiende witte jurk van sexbom Marilyn Monroe uit de jaren '50. Staand boven het metalen rooster was net een glimp van haar witte broekje te zien.

Nowadays is het is het geen opbollende witte jurk die we zien, maar een reeks aan elkaar geplakte vuilniszakken die zich met lucht vullen. Eenmaal opgeblazen met warme subwaylucht vormen ze een fantasiebeest dat door de grillige wind in beweging wordt gebracht en daardoor tot leven komt. En voor de zoveelste keer denken we, waarom is dit niet eerder bedacht...

Opgepimpte straataffiches

Je ziet ze regelmatig op lantaarnpalen hangen: zelfgemaakte affiches met persoonlijke oproepen. In de meeste gevallen wil iemand dat je uitkijkt naar een weggelopen kat. Er staat dan een foto op van Pluisje of Tommie en een adres en telefoonnummer dat je kunt bellen wanneer je het huisdier ergens hebt gezien. Ik blijf altijd even staan om de tekst te lezen en naar de vormgeving te kijken. Het zijn vaak wat krakkemikkig in elkaar gezette A4-tjes, en daarom aandoenlijk om te bekijken. Ze bieden een klein kijkje in een leven van iemand uit de buurt.

De Zelfgemaakte straataffiches zijn een bron van inspiratie voor 'cardoncopy' uit New York. De kunstenaar/vormgever neemt de affiches mee naar huis en 'restyled' ze in een mooie vormgeving. De tekst blijft hetzelfde. Vervolgens hangt hij ze weer op dezelfde plek terug. Het zijn kleine kunstwerkjes.

• Cardoncopy

Opgepimpte omgeving (1): De vrolijke zak

Eigenlijk zie je ze nog maar zelden op straat: vuilniszakken. De meeste buurten in Amsterdam beschikken namelijk over ondergrondse afvalbakken. Je weet wel, die met die kleppen die ‘s avonds en ‘s nachts, wanneer het stil is, zoveel herrie maken.
Anyway, terug naar de vuilniszak. ‘New York based artist Adrian Kondratowicz’ heeft zakken ontworpen met vrolijke kleurtjes: roze met witte-, zwarte- of zelfs gouden balletjes. Die treurige donkergrijze zak is verleden tijd. Van dat beetje vuil op straat worden we met die gekleurde zak in het vervolg vrolijk, want wat ziet dat er grappig uit. Weg met de afvalbak, leve de vrolijke vuilniszak!

Ook te gebruiken als regenpak: misschien iets voor een regenachtige Gay Pride?:

Stadswandelingen 2: De Hoogte Kadijk

Iedere stadswandelaar doet het: stiekem even een blik werpen door een raam van een huis dat je passeert. Het is een vluchtige blik; maar voldoende om een indruk te krijgen van het huis en haar bewoners. Leuk om te zien: bewoners op de bank voor de tv, of een stelletje zwijgend aan tafel, of een vader met een koptelefoon achter een orgel of gewoon een lege huiskamer. Ongegeneerd naar binnen kijken kan natuurlijk niet, het moet zo onopvallend mogelijk. Maar niet bij de Sibbelwoningen op de Hoogte Kadijk in het centrum van Amsterdam. Daar mag je zo lang als je wilt voor het raam blijven staan, want het zijn maar foto’s waar je naar staat te kijken. Foto’s van mensen in hun huiselijke omgeving, opgehangen op renovatiepanden om de desolate aanblik van de verlaten huizen wat op te vrolijken. ’s Avonds zijn de foto’s verlicht. Leuk idee.