Groen landschap

De Italiaanse kunstenaar Valentina d’Amaro schildert vooral landschappen. Soms hebben ze iets weg van een Nederlands landschap. Maar wanneer je beter kijkt, herken je toch duidelijk een heuvel of een berg. De doeken zijn bijna steriel en daardoor afstandelijk. Bijna.

Ik vind ze mooi. Ze veroorzaken een geheugensprongetje. Maar waarnaartoe? Een vakantie? Een wandeling? Het doet er niet zoveel toe. Ik lijk middenin het landschap te staan, sta stil en kijk om me heen. Mij even niet bewust van het hier en nu.

• Website Valentina D'Amaro

Kiev: A Revolution Is A Photographers Goldmine

Een revolutie is a photographers goldmine, dat blijkt maar weer uit 'de plaatjes' die in Kiev geschoten worden. Vooral het in de fik steken van stapels autobanden levert bizarre foto's op. Donkere rookwolken die het daglicht bijna verduisteren wat een soort appocalyptisch effect veroorzaakt. Bovendstaande foto lijkt wel een scene uit Lord of the Rings. Een massa agenten met schilden wacht een nieuw gevecht af. Op andere foto's veel vuur, een priester met een paar medestanders, een man in een lange winterjas die op de uitkijk staat: het lijkt het einde der tijden wel.

(klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

Foto's van Time World en Jeroen Akkermans

Regen

De regen viel met bakken uit de hemel en kletterde op de stof van de uitgeklapte parasol. Ik zat onder het grote doek, bleef droog en luisterde naar het tikkende geluid. Op dat moment vond er een gedachtensprongetje plaats. Want dat geluid deed me denken aan vroeger, toen ik met mijn ouders op vakantie ging en alleen in een klein tentje sliep. Soms werd ik 's nachts of 's ochtends wakker van de regen en dan luisterde ik naar het fijne geluid van de vallende druppels op het tentdoek. Daarbinnen was het droog en daar lag ik. Warm in mijn donzen slaapzak.

Doe je ogen dicht en luister naar onderstaand fragment. Misschien krijg jij ook een gedachtensprongetje.

Pablo Picasso in een grote witte HEMA-onderbroek

Vroeger, toen ik nog op de lagere school zat, noemden we zoiets een HEMA-onderbroek. Een grote witte onderbroek van ribbeltjesstof met een gleuf erin waar je je, en nu citeer ik Gerard Reve, pielemuisje doorheen kon steken om te plassen. Als dat mis ging ontstond er een grote gele plek op de witte stof. En ook iedere nadruppel, hoe klein ook, veroorzaakte eenzelfde gele vlek. Die grote witte onderbroeken waren allesbehalve sexy. Dat woord kenden we nog niet eens daar waren we nog te jong voor, maar we voelden het. En gelukkig had mijn moeder dat ook snel door en kocht ze voor mij en mijn broer andere onderbroeken. Kleinere modellen in verschillende kleuren.
Sommige vriendjes bleven er nog een tijdje in rondlopen, in die grote witte HEMA-onderbroek. Ik ben nooit een pestkop geweest - gelukkig maar -, dus in de kleedkamer van het gymlokaal hield ik mijn mond, maar inwendig en onhoorbaar moest ik stiekem lachen wanneer ik zag dat ze nog werden gedragen. Of had ik medelijden met de jongens die er nog steeds in rondliepen?

Terug naar de foto. Want wat doet Pablo Picasso in godsnaam in zo'n grote witte onderbroek, modelletje HEMA? In zijn tijd was het misschien sexy, want anders had de testosteron-bom uit Spanje zich niet zo laten fotograferen. En al helemaal niet op straat! De womaniser houdt een handdoek vast, was hij net wezen zwemmen?

Pablo Picasso in een HEMA-onderbroek, ik kan het bijna niet geloven...

Paradijs

Mooi huis, in the middle of nowhere. De buren wonen op veilige afstand, het is één en al 'natuur' dat het huisje omringd.
De foto veroorzaakt bij mij een gedachtensprongetje. Een sprongetje naar mijn kindertijd, toen ik vaak dit soort huisjes aan de horizon tekende. Op die tekeningen liep een lang recht pad naar de voordeur, aan weerszijden omringd door een tuin. Ook toen was ik al op zoek naar de ideale plek.
Op die tekeningen stonden net als op deze foto bomen rond het huis, maar niet zoveel als hier. Hier zijn het er teveel, en geven ze de plek iets benauwends. Ze slokken het huis bijna op en maken de omgeving donker. Jammer, want we dachten dat we eindelijk de ideale plek hadden gevonden. We lopen door, draaien ons nog één keer om, en gaan dan verder, op zoek naar het paradijs.

• Meer berichten over Het Paradijs

Pech

'Stranded' is een serie foto's van automobilisten die met pech langs de kant van de weg staan. Als ik de foto's bekijk bekruipt me een machteloos en bedreigd gevoel. Want mensen met autopech zitten in een positie waar je zo min mogelijk in terecht wilt komen. Je bent een bezienswaardigheid voor het voorbijrazende verkeer, en vaak kun je niets anders doen dan wachten. Wachten op hulp. Je voelt je machteloos en bent afhankelijk van degene die meer verstand van auto's heeft dan jij, en die hopelijk onderweg is om je te helpen. In het enkele geval dat ik pech had, voelde ik me ook nog eens een prooi, zo opvallend en onbeschermd langs de kant van de weg. Een hulpeloos en makkelijk doelwit voor iedereen die kwaad wil doen. Het zaadje voor die angstgedachte werd eeuwen geleden ergens in de hersenen gelegd toen hulpeloosheid in the middle of nowhere écht levensbedreigend was. Griezelige films geven dat zaadje anno nu regelmatig water zodat het nooit verdwenen is.

Een andere foto die bij mij een sterk gevoel oproept is die van de man die met een jerrycannetje poseert voor de camera. Je ziet ze wel eens lopen langs de snelweg met zo'n jerrycan. Ze zijn op weg naar de pomp, da's duidelijk. De gestrandde auto passeerde je kilometers geleden. Wanneer je een paar minuten later het station voorbij raast denk je terug aan die wandelaar, en weet je dat die - op het punt waar je hem zag - nog een lange afstand voor zich had. Wandelen is leuk, maar een benzinewandeling wil je niet maken.

Autopech is een onverwachte onderbreking van je reis, een vervelende en soms angstige onderbreking waarvan je wilt dat die zo snel mogelijk achter de rug is. We willen weer instappen, de autodeuren dichtdoen, de motor starten en verder rijden. We willen weer de weg op. We willen naar huis.

• Bekijk de complete serie op de site van fotografe Amy Stein

Snapshot van een gedachte

Op de site Dear Photograph staat een kleine verzameling oude foto's die opnieuw op dezelfde plek zijn genomen. De foto's zijn niet exact hetzelfde. Op de nieuwe foto houdt een hand het 'oude' plaatje voor de lens, zodat de omgeving van nu er ruimer en als een soort passe-partout omheen valt.
De begeleidende teksten zijn soms een beetje melig. Wat ik jammer vind. Want eigenlijk is het een gevoelig, melancholisch en nostalgisch project. Omdat een gebeurtenis die ooit de moeite waard was om te fotograferen wordt herbeleeft op exact dezelfde plek, zonder dat alle personen van toen aanwezig zijn.

Ik vind dat herkenbaar. Want persoonlijk heb ik veel met plekken waar ik ooit samen met iemand een bijzonder moment beleefde. Helaas heb ik zelden zo'n moment met een camera vastgelegd. Maar in mijn hoofd zitten de plaatjes van die gebeurtenissen wel. Ze komen ongewild bij me op, als ik door de stad fiets bijvoorbeeld en weer langs zo'n plek kom: hier dronk ik met haar koffie, hier zaten we op een zomernacht urenlang op de stoep met elkaar te praten, of hier namen we afscheid en hebben we elkaar nooit meer teruggezien.

Die plekken waar al die gebeurtenissen hebben plaatsgevonden zijn voor mij een beetje heilig. Alsof er een verband bestaat tussen de unieke gebeurtenis en de grond of de omgeving waarin die plaatsvond. En daarom zijn de foto's op Dear Photograph een vrijwel perfecte weergave van wat er soms in mijn hoofd gebeurt. Het zijn een soort snapshots van mijn gedachten.

• Dear Photograph

Via: @Touaregtweet

Martin Reints: Benzinepomp

Benzinepomp

De auto stilzetten bij een benzinepomp
zo dat de tankdop niet te ver voor of voorbij het paneel komt
waarop je kunt zien hoeveel je hebt getankt

uitstappen - heet dat een paneel - de

tankdop losmaken
en op enig horizontaal vlak dichtbij leggen

de slang pakken
tanken tot de pomp stopt
de slang een stukje terugtrekken
verder tanken tot er een mooi bedrag op het paneel staat

het wilde westen
de vakanties van vroeger
de toekomst.

Gedicht van Martin Reints uit de pasverschenen bundel Lopende Zaken. Ik vind het een mooi gedicht: want het maakt duidelijk dat zelfs bij iets banaals als benzinetanken - waarbij herkenbare handelingen worden beschreven - je gedachten een onbedwingbaar melancholisch sprongetje maken.

Naar vroeger bijvoorbeeld, toen je op de achterbank van de auto met je vader en moeder op vakantie ging en op weg was naar Frankrijk of Spanje. Er onderweg getankt werd en jij toekeek van achter het opengedraaide raam en je de benzinegeur opsnoof.
Of naar de toekomst, omdat de verleiding in je opkomt om weg te rijden, het romantische onbekende -  wilde westen - tegemoet.

Prachtig. Zelfs in een benzinetank zit poëzie.

• Meer over Lopende Zaken

Sentimental journey

Foto van een eetkraampje voor het Beijing Railway Station in China. De foto maakt een gevoel bij me los, want wat zou ik graag dáár willen zijn. Vooral op het moment waarop de foto is genomen: tijdens de schemering. Ik heb er ooit zelf gelopen, misschien wel rond hetzelfde tijdstip en waarschijnlijk is het daarom dat ik zo'n sterk gedachtensprongetje maak.

Daar in Beijing ben je als Europeaan altijd een vreemde. Nooit één van hen, ver weg van iedereen die je kent. Opvallend maar anoniem loop je over straat.

Als ik naar de foto kijk, lijkt het alsof we op weg zijn naar ons hotel. We kijken om ons heen en verbazen ons over het leven dat hier dag en nacht door lijkt te gaan. Gelaten of gehaast bewegen Chinezen zich over straat. We lopen met de stroom mee, ruiken de geur van eten, en verlangen naar de douche in ons hotel en naar het zachte bed, waar we straks in een diepe slaap zullen vallen.

Ik maak het allemaal mee als ik naar de foto kijk.

• Meer foto's op de site gokatayama

Inception avant la lettre

Geen idee of het aan mezelf lag, maar van Inception heb ik nauwelijks iets begrepen. Oké, het ging over dromen, en 'dromen in dromen', maar verder kom ik niet als ik de film wil na vertellen. En ondanks dat heb ik toch met plezier zitten kijken. Vooral naar de actie-scènes en special effects waar de film vol mee zit.
Het mooist vond ik de beelden van 'de gedroomde stad'. De stad die hoofdrolspeler Leonardo di Caprio samen met zijn vrouw in de film heeft gecreëerd. Bijna op het eind van de film zien we die griezelig realistisch in elkaar storten. De stad implodeert en is langzaam aan het vergaan.

Op de schilderijen van de Duitse schilder Stefan Hoenerloh zijn soortgelijke steden te zien. In eerste instantie lijken het bestaande plekken. Maar wat direct opvalt is dat er geen mens op de doeken voorkomt en dat de gebouwen architectonisch wel erg bijzonder zijn. Ze zijn imposant, sommigen zijn smal en hoog en voor de bewoners niet op de meest logische manier ontworpen. Ze zien er verweerd uit en hebben een geschiedens achter de rug. Misschien doen de schilderijen nog het meest aan Oost-Europese steden denken. Steden die ooit een 'bloeiperiode' hebben gekend maar die al geruime tijd in verval zijn geraakt.

Maar het eerste vermoeden is natuurlijk waar, want de steden bestaan niet, het zijn fantasiesteden, bedacht in het hoofd van de schilder en prachtig vastgelegd op het doek. Een soort Inception avant la lettre...






• Website Stefan Hoenerloh
• Trailer Inception

Het uitzicht vanuit het Empire State Building

Midden in Amsterdam keek ik opeens uit over Manhattan. In een ansichtkaartenrek stond een kaart met daarop het uitzicht vanuit het Empire State Building. Dat was even slikken, want het was een plotseling heimweemoment. Heimwee naar straten en gebouwen. Naar het verkeer, de metro, de geluiden, de winkels en de mensen. Wel mooi, zo'n onverwachte gedachtensprong naar de andere kant van de wereld.

Gedachtensprong van Nike naar Daguerre

Dit is een, op het eerste gezicht raar gedachtensprongetje, namelijk van Nike ver terug in de tijd naar Daguerre, de eerste fotograaf. Het gedachtensprongetje gaat over lege straten, schoenen en de techniek van het fotograferen - met en zonder Photoshop. En last but not least gaat dit sprongetje over.. de laatste overlevende.

Het gedachtensprongetje begint bij een advertentie van Nike tegengekomen op een weblog. Een foto van een verlaten straat met daaronder alleen het logo van het sportschoenenmerk. Geen tekst, want het beeld zegt genoeg. De foto van de lege ruimte verbeeldt het walhalla voor iedere hardloper, want wat is mooier om te joggen in een straat zonder voetgangers en verkeer. De foto is ongetwijfeld gephotoshopt, mensen, auto’s, vuilnis en andere ‘storende elementen’ zijn weggegumd.


Op één van de eerste foto’s die ooit werd genomen - in 1837 door Louis-Jacques-Mandé Daguerre - zien we ook een lege straat. Er liepen wel mensen maar die zijn vervaagd omdat de lens lang open moest staan om de foto te nemen. Geen paard en wagen en geen voetganger te zien want iedereen bewoog te snel om vastgelegd te worden. Behalve één man linksonder in beeld. Zijn voet rust op iets. Het lijkt wel of hij zijn schoenen(!) laat poetsen. Niemand werd vereeuwigd behalve hij. De foto werd genomen in 1837 in Parijs. Ik vind hem mooi. Het maakt het mannetje uniek want het lijkt wel of hij onsterfelijk is geworden, alsof we kijken naar de ‘enige overlevende’.

Een crooner achter een boodschappenwagentje

Ik luister niet vaak naar ‘croonermuziek’. Maar een of twee keer per jaar vind ik het wel lekker. Even Frank Sinatra met ‘That’s Life’ of een nummer van Harry Connick Jr. Heerlijk. Het is gepolijst, clean, netjes... Als ik het hoor hoef ik maar even mijn ogen te sluiten en het stadsverkeer van Sixth Avenue raast aan me voorbij. In gedachten ben ik dan zelf een ‘gladde’ crooner met glimmend gekamd haar, in een mooi pak met stropdas en  gepoetste schoenen. Dansend als Fred Astair op een podium.

Die gedachte had ik een paar dagen geleden ook. Ik luisterde op mijn iPod naar Harry Connick Jr. Spontaan maakte ik een paar danspasjes, om direct te beseffen dat ik niet ‘on stage’ was in The Big Apple maar me in het gangpad van een supermarkt bevond. Niet als crooner maar als brave huisvader op aanbiedingenjacht, lopend achter een winkelwagentje gevuld met pakken Pampers en billendoekjes. Ik kreeg geen applaus, wel een glimlach feminin en dat maakte alles goed.