There's only us

Opeens lagen er uitgeschopte laarzen naast het bed. Rook het huis naar parfum. Stonden er kleine vrolijke flesjes op de wastafel. Werd hetzelfde nummer keihard op repeat gezet. Gordijnen opengerukt. Hoorde ik iemand zingen in de badkamer. Opeens was er weer leven.

En toch...

Mug in de klamboe is het favoriete liedje van Ingmar en Lynn. Het staat op 'En toch...', de nieuwste cd van Henny Vrienten. Een grappig liedje met een dubbelzinnige tekst die de twee jongste redactieleden van dit blog nog niet doorhebben.

Ik vind het een mooie cd vol gevoelige liedjes. Over een geheugen dat je in de steek laat, een stervende moeder, een 'beste' vriend en een vrouw die soms even alleen wil leven.

Paul is dead?

Socioloog dr. Gerben Moerman over de dood van Paul McCartney en abductie.

Coldplay: Magic

Ik vind de clipjes bij de songs van Coldplay bijna altijd mooi. Soms zijn ze grappig, soms droevig, maar ze zijn altijd origineel en vertellen een verhaal. Net als dit clipje bij Magic. Een love story met een happy end.

• Meer blogposts over Coldplay

De dood en de gelakte teennagels van Jeff Buckley

Kenners zijn het erover eens: Grace van Jeff Buckley is een tijdloos meesterwerk. Jeff was de zoon van Tim Buckley, een bekend singer-songwriter die op 28 jarige leeftijd overleed aan een overdosis heroïne en alcohol. Aan een muzikale carrière, die nog lang niet op zijn hoogtepunt was en waar men nog veel van verwachtte, kwam een abrupt einde.
Jeff heeft zijn vader nauwelijks gekend, daar overleed Tim te vroeg voor, maar het kan haast niet anders of de muzikale genen zijn van vader op zoon doorgegeven: Jeff was minstens zo talentvol als zijn vader.
Grace was Jeff's tweede album. Ondanks dat het door recensenten goed werd ontvangen, bleef een doorbraak naar een groot publiek uit. In 1997 dook Jeff Buckley de studio in om te werken aan een nieuwe plaat. Opnames die hij onderbrak om te gaan zwemmen in een nabijgelegen rivier. Jeff nam een duik en kwam nooit meer boven. Een vroegtijdige dood: zo vader zo zoon. Zijn lichaam werd later pas gevonden. Al snel werd beweerd dat het geen ongeluk was maar zelfmoord. Een dood die perfect past bij iemand die manisch depressief is: de romantisering van een vroeg overleden muzikaal talent, pophistorici zijn er dol op.
Toen het lichaam werd gevonden vielen vooral zijn gelakte teennagels op. Gelakt in een opvallende kleur met zilveren glittertjes, hoogstwaarschijnlijk op de dag van zijn overlijden aangebracht.
De grote vraag is: 'pleegt iemand 's avonds zelfmoord wanneer hij 's ochtends zijn teennagels in een vrolijke kleur heeft gelakt?' Ik kan mij dat niet voorstellen.*

* Het verhaal over de gelakte teennagels hoorde ik jaren geleden op de radio. Geen idee meer wie het vertelde, maar misschien weet iemand dat, vingers?

Imagine a Band on the Run

Best mooi: een mix van een versnelde Image en een vertraagde Band on the Run.

Een dag uit het leven van een boom

Eigenlijk gebeurt er op een dag niet zoveel, de wind zit een beetje aan je takken, een paar vogels scharrelen in de buurt wat rond. Wolken drijven voorbij. Een paar wandelaars staan stil en een hond doet een warm plasje tegen je stam. It's just an ordinary day. Een dag uit het leven van een boom.

Lust for life

Vrolijk clipje van drie Russische meisjes in een auto. Luidkeels zingen ze mee met een liedje dat uit de boxen schalt. Oef, wat zijn ze mooi en sexy en wat hebben ze een lol in het leven. Die linker is het verleidelijkst door zo nu en dan haar witte broekje te laten zien. Zing maar lekker door, enjoy life, en als ik jullie langs zie komen, mag ik dan een stukje mee?

Loscil - Sketches from New Brighton

Ambient van Loscil uit Canada. Het artwork is van Mimsy DeBlois.
Luister met een koptelefoon:

Slaapliedje

Ingmar en Lynn, de jongste redactieleden van dit blog worden langzamerhand te groot voor slaapliedjes. Helaas, want stiekem vonden wij die liedjes zelf ook heel mooi.
Gelukkig bestaan er ook grote mensenslaapliedjes. Op de laatste plaat (opa krijgt het maar niet voor mekaar om cd te zeggen) van Andrew Bird staat er zo eentje: Sifters. Een mooie melodie die ons altijd een dromerig gevoel bezorgt.

Beach House - Lazuli

Lazuli is een nummer van de nieuwe cd van Beach House. Perfecte muziek voor iedereen met een melancholisch kantje. Zangeres Victoria Legrand heeft een mooie lage stem die uitstekend past bij de zich herhalende synthesizer klanken. Het levert betoverende muziek op met een droevige ondertoon. Ik vraag me wel eens af wat Victoria heeft meegemaakt. Is het liefdesverdriet dat maar niet wil slijten? Of kan ze er niets aan doen en is het een stofje in de hersenen dat de melancholie net boven alle andere gevoelens uitttilt? Ze doet er in ieder geval iets mee en ik vind het prettig om zo nu en dan een duik te nemen in het grote, droevige Lake Victoria.

• Een vorige blogpost over Beach House: Walk in the Park

De platenkast van John Peel

Ouwe lullen onder ons kennen hem nog wel: John Peel. De legendarische diskjockey uit Engeland die jarenlang voor de BBC werkte. Peel draaide vooral de betere 'alternatieve' popmuziek. Op het hoogtepunt van zijn carrière, in de jaren tachtig middenin het postpunktijdperk, was hij ook een tijdje in Nederland te horen: voor de VPRO presenteerde hij een programma dat wekelijks op de radio werd uitgezonden. Peel overleed in 2004, tijdens een 'werkvakantie' in Peru.

Het zal geen verrassing zijn dat iemand als Peel een gigantische platencollectie had. Een unieke muziekverzameling die na zijn dood intact is gebleven. Met financiële hulp van het Britse Arts Council is men bezig om deze online te zetten. Een hell of a job, waarbij men nog niet verder is gekomen dan de A. Maar goed, het begin is er, en de site is alvast online gegaan. En zo te zien wordt het een puike site: op de homepage zien we een foto van Peels werkkamer waar je doorheen kan struinen en kan klikken op symbooltjes die linken naar een weblog, een verzameling foto's, radio-uitzendingen, opnames van de bekende John Peel Sessions en naar het niet meer kloppende hart van zijn muziekuniversum: de John Peel platencollectie.

De High Fidelitiaanse-muziekliefhebber is natuurlijk vooral in die laatste link geïnteresseerd. En wanneer je daar op klikt krijg je een wall of sound te zien: een meterslange kast vol grammofoonplaten. Alfabetisch geordend en door middel van systeemkaartjes toegankelijk gemaakt. Een manier die past bij de hele opzet van de site en die zoveel mogelijk de look en feel van de kamer van Peel intact houdt. En zo voelt de site ook: als een kamer, waar je een tijdje in rond kan dwalen, naar geweldige muziek kan luisteren en waar je wordt overspoeld door een prettig golfje muzieknostalgie. 

• The John Peel Record Collection

Happy Family

Één van de meest gelukkige gezinsmomenten: met z'n allen zingen in de auto. Op weg naar school, de crèche, oma, de supermarkt, een feestje of iets anders. We zijn bij elkaar en houden van hetzelfde liedje. Bij ons in de auto is dat een nummer van Bruce Springsteen. Een stevig bluesnummer dat altijd uit volle borst op de achterbank wordt meegezongen. Dit gezin (moeder ontbreekt, maar ik neem aan dat ze normaal gesproken ook meedoet) zingt luidkeels mee met Bohemien Rapsody. Herkenbaar gezinsgeluk.

Het is uit...

R.E.M. is uit elkaar. Slik. Jammer, want ze maakten prachtige liedjes. Zanger Michael Stipe had misschien wel de mooiste stem uit de popmuziek. Een 'frontman' met een vreemd gebakken E.T.-koppie, maar met een ongelooflijk charisma. Iets dat bij de andere bandleden ontbrak: die leken nog het meest op intellectuelen die toevallig met een gitaar op het podium waren beland. Sympathieke anti-helden maar allesbehalve rock'n'roll.

Ken je die band uit Athens die naar Nederland zou komen? Ze gingen niet. Tig keer werd een Nederlands concert aangekondigd, en tig keer werd het afgezegd. Vaak had ik de kaartjes al op zak. Tot ze een paar jaar geleden plotseling in het Westerpark stonden. Eigenlijk geloofde ik er al niet meer in, maar het ging door. Maar wat was het Westerpark opeens groot! en wat stonden ze ver weg! en wat kon ik er weinig van zien! maar hun muziek bereikte mijn oren en ik had een leuke avond

Op het hoesje van hun laatste cd 'Collapse into now' zien we Michael Stipe met zijn hand zwaaien. Het lijkt wel alsof ie naar óns zwaait, alsof 'ie toen - tijdens de opnames van de cd - al wist dat het hun laatste album zou worden. Als ik een soundtrack van mijn leven zou moeten samenstellen dan staan daar zeker een paar liedjes van R.E.M. op. Liedjes die me aan een vakantie herinneren, aan een studiejaar, aan een liefde. Ik zou ze voor die liedjes willen bedanken, maar dat kan natuurlijk niet, dus zwaai ik maar terug.

Supernatural Superserious:




Van hun laatste plaat:

Bandjes sterven uit

Geweldige site met LP-hoezen waarop overleden bandleden van de afbeeldingen zijn verdwenen. Zo zien we op Abbey Road alleen nog maar Paul McCartney en Ringo Star over het zebrapad lopen, is The Clash uitgedund tot een tweemansbandje en ontbreekt 's werelds populairste popdode - Jim Morrison - achter het raam van Morrison Hotel. Het zwaarst zijn The Ramones getroffen: eenzaam en alleen staat nog maar één bandlid tegen de met graffiti bespoten muur.
We gaan allemaal dood, maar popmuzikanten lijken sneller dood te gaan dan anderen.

• Bekijk alle covers op Live! (I see dead people)

The Black Cab Sessions: Fleet Foxes

Leuk clipje waarin David Pecknold van de Fleet Foxes achter in een taxi een liedje ten gehore brengt. Het achterbankoptreden is één van de Black Cab Sessions. Eerder maakten o.a. Elvis Perkins, Ryan Adams en The Kooks een ritje. Als ik de chauffeur was zou ik met zulke klanten m'n TomTom uitzetten en stiekem een omweg maken.

Vanavond staan de Fleet Foxes in de Heineken Music Hall. I'll be there...

Doveman - Breathing Out

Weblogamorf is van mening dat 'geluk' niet in grote gebeurtenissen gezocht moet worden. Geluk zit 'm volgens ons in vluchtige momenten die voorbij zijn voor je er erg in hebt. Die gelukzalige seconden vinden bij mij meestal thuis plaats, op die paar vierkante meter die veilig met een deur zijn afgesloten van de buitenwereld.
Op zondagochtend ben ik extra alert op het signaleren van geluk. Want de omstandigheden zijn dan anders dan 'normaal': er is geen haast, er is tijd om rustig wakker te worden, om naar buiten te kijken en te zien hoe het langzaam licht wordt. Alles wat belangrijk is bevindt zich om mij heen. Overal is het stil, behalve hier waar op de achtergrond Doveman zingt. Da's niet erg, want het lijkt wel of die muziek het geluksbesef een duwtje in de rug geeft. Adem in, Breathing out... ik besta.

De boekenkast van Martin Buitenhuis

Op boekenkastbezoek bij Martin Buitenhuis, de sympathieke zanger van Van Dik Hout. Terwijl hij wat op z'n gitaar zit te tokkelen en uitkijkt over de winderige zandvlaktes van IJburg (want daar woont 'ie), werpen wij stiekem een blik in zijn kast. En die is indrukwekkend. Buitenhuis heeft het ons niet makkelijk gemaakt: alle boeken staan in de volgorde waarin ze zijn gelezen, dus alfabetische aanknopingspunten ontbreken. Anyway, aan de hand van maar liefst 3 foto's hebben toch een aardig lijstje weten samen te stellen. En daar zit van alles tussen: literatuur, een paar biografieën en veel reisgidsen.

(klik op de foto's voor een vergroting)

Foto 1
1 Khaled Hosseini - De Vliegeraar

2 John Irving - De wereld volgens Garp

3 Een rijtje John Irving waaronder

4 John Irving - De regels van het Ciderhuis

? Volgens mij is dit geen Irving

5 William Faulkner - Het meisje Temple Drake

6 Brontë Sisters - (titel onleesbaar)

7 Kurt Cobain - Dagboeken

8 Howard Sounes - Down the Highway: The Life of Bob Dylan (biografie)

9 Umberto Eco - (titel onleesbaar)

10 Mario Puzo - Mama Lucia

11 Jan Wolkers - De walgvogel

12 Jan Wolkers - De doodshoofvlinder

13 Kees van Kooten - Koot droomt zich autobio

14 Kees van Kooten - Koot droomt zich af

15 Patrick van den Hanenberg - De bokken en de schapen. 

Gezongen geschiedenis van de twintigste eeuw.

16 Frankrijk - Reisgids

17 Lissabon - Reisgids

18 Chicago - Reisgids

19 Puur gelul - Met Nico Dijkshoorn, Ronald Giphart, Ernest van der Kwast, Susan Smit, Hugo Borst, Boozy en anderen.

20 Umberto Eco - Het eiland van de vorige dag

21 Gerrit Komrij - Komrij's Keuze (Bloemlezing Nederlandse poëzie)

22 Joao Guimares Rosa - Diepe wildernis: de wegen

23 Che Guevara - biografie

24 The Beatles - The Beatles Complete (complete verzameling bladmuziek voor piano of gitaar van The Beatles)

25 Philip Norman - John Lennon (biografie)

26 New York - Reisgids

27 Albert Camus - Verzameling romans, waaronder: Bruiloft - De vreemdeling - De pest - De zomer. 

28 Individuals - geen idee wat dit is.

29 Lonely Planet - France

30 Portugal - Reisgids

Foto 2

31 Umberto Eco - In de naam van de Roos

Foto 3

32 Paul Auster - titel staat niet op de foto

33 Mario Vargas Llosa - Het feest van de Bok

34 Hagar Peeters - Wasdom

Andere boekenkasten:
• De boekenkast van Guido Belcanto
• De boekenkast van Mensje van Keulen

• De boekenkast van Abdelkader Benali

• De boekenkast van Nico Dijkshoorn
• De boekenkast van Joost Zwagerman
• De boekenkast van Cornald Maas

Het kleine boek van de Beatles

Het kleine boek van de Beatles is een prachtige strip-biografie van de Franse tekenaar Hervé Bourhis. Het boek vertelt niet alleen de geschiedenis van de groep maar gaat ook in op de solo-carrieres van John, Paul, George en Ringo na het uiteenvallen van de band.
Bourhis heeft een leuke tekenstijl en een beetje Beatles-kenner herkent de meeste plaatjes van bestaande foto's. Er staat zoveel informatie in, dat het eigenlijk een klein naslagwerkje is. Leuk om zo nu en dan ff door te bladeren.

Nog één nachtje slapen...

En dan zit ik in het Concertgebouw. Niet tussen de 'living death' die normaal gesproken op de stoeltjes zitten weg te dommelen, maar tussen anderen die net als ik voor singer-songwriter Patrick Watson zijn gekomen. Het wordt een uniek concert denk ik, omdat Watson wordt begeleid door het Concertgebouworkest.

Hier een klein voorproefje van Watson live, ergens op straat in Frankrijk. Tsja, het ene moment sta je op straat te spelen en het andere moment sta je op het podium van één van de bekendste concertzalen ter wereld.