Tekeningen van de toekomst

Ik hou erg van toekomsttekeningen. Ik noem het maar toekomsttekeningen want ik weet niet of er een apart woord voor bestaat. Ik bedoel er tekeningen mee van toekomstige bruggen, wijken, straten en parken. De bedoeling van zo'n 'visualisatie' is om ons te laten zien hoe een plek er in de toekomst uit gaat zien. Dat beeld is vaak idyllisch en clean. Er staan keurig geklede mensen op, wandelend op weg naar huis of hun werk. Er spelen kinderen en de omgeving is schoon en mooi. De zon schijnt en de lucht is blauw. Het is een wishfull thinking toekomstbeeld.

De werkelijkheid, wanneer de straat, de brug of het park eenmaal is aangelegd, is natuurlijk altijd anders. Er rijden fietsers over de stoep, honden schijten op het gras, auto's staan dubbel geparkeerd en overal ligt afval. En hooguit een paar weken of dagen per jaar is de lucht strakblauw en schijnt de zon. Maar dat maakt niet uit, we weten vantevoren dat het een ideaalbeeld is waaraan de werkelijkheid nooit kan voldoen.

Zo'n tekening is natuurlijk bedoeld om iets te verkopen. Maar het zegt tegelijkertijd iets over hoe we de wereld het liefst willen zien. Perfect, clean, zonder vuil, zwervers en met een eeuwig zonnetje aan de hemel. Een straat zonder graffiti, vol nette mensen en kinderen die nooit ruzie maken. Geen geparkeerde auto's voor de deur van minnaars die stiekem even langskomen. Geen gillende sirenes. Geen verwaarloosde voortuintjes maar een straat vol mensen (altijd zonder jas!) die elkaar groeten. Een leven zoals in de Truman Show.

(klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

Trailer van de Truman Show:

Yoko Ono en het Dakota gebouw

Intrigerende foto van Yoko Ono bij het Dakota gebouw in New York. De kunstenares plaatste de afbeelding op haar twitteraccount met de tekst: It's not easy to see the Dakota like you would. I have too many memories...

Een mooi gebouw, maar ook gebouwen hebben een aura. En dat aura is voorgoed veranderd na de moord op John Lennon die op de stoep voor het Dakota werd doodgeschoten. Sindsdien heeft de plek een donkere en zwarte uitstraling en is het onlosmakelijk en voor altijd verbonden met die gebeurtenis. Alsof ook het gebouw op dat moment werd vermoord.

Yoko Ono kijkt naar het Dakota vanuit het Central Park, volgens mij vanaf de plek waar het "Imagine' kunstwerk ligt. Ze is gekleed in het zwart, haar hoed schuin op haar hoofd. De foto heeft iets sinisters. Ze kijkt vanaf een afstandje naar de plek die haar leven heeft veranderd. Ze kijkt naar het gebouw alsof het een oude vijand is. De foto doet me denken aan een scène uit The Excorsist. Aan het moment dat de priester - in het zwart -  omhoog kijkt naar het huis waar het behekste meisje woont. De priester die gekomen is om de duivel uit te drijven.

Multi talent: Francois Racine de Monville (1734-1797)

Altijd al jaloers geweest op mensen met een multi-talent: mensen die op verschillende en soms uiteenlopende terreinen uitblinken en net iets beter zijn dan de rest. Creatieve types die geweldig kunnen schilderen en 'tussendoor' ook nog een prachtig boek schrijven bijvoorbeeld.

Francois Racine de Monville was zo iemand. Maar eigenlijk doe je hem met de titel multi-talent tekort, want de in 1734 in Parijs geboren aristocraat was een alleskunner. Francois was goed in schermen, handbal! (nooit geweten dat dat toen al bestond) en boogschieten. Op creatief gebied componeerde, zong en speelde hij fluit en harp als de beste. Verder was hij architect van twee gebouwen in Parijs en ook nog 's uitvinder van de Franse centrale verwarming.
Maar het beroemdst is de Monville geworden om de door hem ontworpen tuin, 'Le Désert de Retz' in de buurt van Chambourcy in het noorden van Frankrijk.

Bij een tuin denken wij aan een klein stukje grond waar je met moeite je auto kunt parkeren. Maar in de tijd van Lodewijk de 14e was dat anders, want een beetje aristocraat had toch al gauw een paar honderd meter rond zijn optrekje tot zijn beschikking. Zo ook Francois de Monville. Op het uitgestrekte terrein staan verschillende gebouwen in uiteenlopende architectonische stijlen van all over the world. Er staat een kleine pyramide, een tombe, een theater en een Gothisch gebouw. Allemaal ontworpen door Monsieur Monville himself.

Het mooiste bouwwerk in de tuin vind ik 'La Colonne Détruite', maar dan wel de versie die te zien is op oude zwart-wit foto's toen het was vervallen tot een ruïne en nog niet was gerestaureerd. (zie foto boven).

Later is het - helaas - 'opgeknapt'. En daarmee is de uitstraling van het pilaarvormige gebouw er niet op vooruitgegaan want het herstel is naar mijn mening wel erg clean uitgevoerd. Jammer. Nee, als ik mag kiezen, doet u mij die ruïne dan maar.

Desondanks zou ik 'Le Desert de Retz' graag eens bezoeken en en een wandeling langs de verschillende gebouwen willen maken. Het is een plek die ik heb toegevoegd aan mijn steeds langer wordende lijstje 'see before you die'.

Met de Monville zelf liep het helaas niet goed af. Hij eindigde berooid en werd tijdens de Franse Revolutie door een tribunaal ter dood veroordeeld. Een tragisch eind voor zo'n veelzijdig en fantasierijke man.

• Homepage Le Desert de Retz

De fluisterbankjes in het Westerpark

Bijzondere website over de Fluisterbankjes in het Westerpark gemaakt door UP Labs. Zittend op de bankjes kun je luisteren naar verhalen van bezoekers die iets vertellen over het park. De opnamen duren hooguit een minuut en zijn ook te beluisteren via de website.

• Fluisterbankwebsite

Stadsparkfoto's van Stephan J. Englisch

Mooie melancholische 'stadsparkfoto's' van Stephan J. Englisch. De foto's zijn op een plek in de schaduw genomen, de lens is gericht naar een plek waar de zon schijnt en waar mensen zijn. Die plek heeft aantrekkingskracht, want eigenlijk wil je daar zijn en niet hier, in de schaduw op afstand van het leven en het licht. Tenminste dat is het gevoel dat ik krijg als ik naar de foto's kijk.

De foto's veroorzaken nog een ander gevoel. En dat wordt veroorzaakt door het licht dat is vastgelegd. Het is het licht van een ondergaande zon want het zijn lange schaduwen die we op de foto's zien. Het is het soort daglicht dat in felheid afneemt, gelig van kleur is, en langzaam overgaat in schemering. En de schemering is het meest melancholische moment van de dag. Want die kondigt het eind van de dag aan. En het is onmogelijk om die dag vast te houden.

• Stephan J. Englisch

Vader wil naar New York

Vader wil naar New York.

Alleen.

Ik ben er nooit eerder geweest dus het wordt tijd dat ook ík eens een eerste stukje uit de Big Apple ga bijten. Ben bezig met een lijstje van wat ik allemaal wil zien. Zo wil ik o.a. twee middagen naar het MOMA, verheug me daar nu al op.

Een stad maakt moe. Dus ga ik naar het park om uit te rusten na een slentertocht - ah, ja natuurlijk naar het Central Park, maar ook naar dat ‘andere’ park: The High Line. Net open, aangelegd op een oud spoorwegnet, hoog boven het trottoir.

Vroeger denderden er treinen over, sinds kort is het omgetoverd in een groene oase. Geweldig idee om zoiets te behouden en een nieuwe functie te geven.

Eerlijk gezegd vond ik het spoor nóg mooier toen het wild overwoekerd was door gras en nog niet was opgepimpt, (zie de twee onderstaande foto’s), dus zonder voetpaden en bankjes.



Nu is het wel érg aangeharkt en netjes geworden:



Maar goed, terug naar de toekomst, want ik zie mezelf al zitten, lopen, slenteren, lezen, kijken, genieten...

• The High Line

Robert Jasper Grootveld

Afgelopen woensdag overleed Robert Jasper Grootveld. Het icoon uit de jaren zestig werd het bekendst als antirookmagiër. Minder bekend waren zijn drijvende eilanden gemaakt van piepschuim. Het redactielokaal van Weblogamorf kijkt uit op zo’n eilandje. Geweldig idee, een eiland van piepschuim en ongelooflijk dat daar alles op wil groeien. Het eilandje ziet er in de winter een beetje kaal en somber uit, maar in de zomer is het dichtbegroeid met bomen, planten en struiken. Een klein paradijsje op het water in een omgeving waar verder weinig groen is. We genieten er ieder seizoen van. Met dank aan Robert Jasper Grootveld.