Duik in het diepe (voor i)

Daar gaan ze. Ze duiken het diepe in. Hun gezichten zijn niet te zien en daarom zou je het zelf kunnen zijn die daar springt. Samen met je vrienden spring je het koude water in. Je gilt, schreeuwt, strekt je armen uit. Je bent voor het eerst verliefd, voor het eerst weet je wat een hechte vriendschap is. Voor het eerst voel je je vrij en misschien besef je voor het eerst wat leven is. Je bent alleen, zonder corrigerende ogen, maar samen met je vrienden. Waarmee je lacht, fietst, huilt, rent. En duikt. Je toekomst tegemoet. Later moet nog komen. Later ligt te wachten tot het toe kan slaan. En misschien denk je dan aan dit moment terug. Toen je een duik nam, en nog niet besefte hoe gelukkig je was.

De werkplek van Wim de Bie

Mooie foto van Wim de Bie op zijn favoriete werkplek. Een klein houten huisje in een tuin of bos. Mét wifi zo te zien.

• Meer werkplekken van...

De tuin van Volkert van der G.

(klik op de afbeelding voor een vergroting)

Napoleon, Stalin en Saddam Hoessein tuinierden. De laatste keizer van China eindigde als tuinman, hij was tevreden. Het Chinese keizerrijk interesseerde hem niet meer, tenminste dat is de indruk die je krijgt wanneer je de film The Last Emporer van regisseur Bernardo Bertolucci ziet. Volgens mij probeert iedere tuinfanaat zijn eigen paradijs te creëren: je plant uitsluitend wat je mooi vindt. Je hoopt dat het blijft leven en gaat groeien en dat er een ideale plek ontstaat waar je van geniet en in kan leven. Zonder onkruid of andere begroeiing die je niet bevalt. Een ideale wereld dus.
Zouden bekende dictators daarom zo dol zijn geweest op het wroeten in de aarde? Jij bepaalt immers hoe dat kleine wereldje eruit komt te zien, je snoeit weg wat je niet bevalt en trekt het onkruid genadeloos uit de grond: de tuinman is in charge, heeft controle en heeft macht.
Bovenstaande tuin is van Volkert van der Graaf, de moordenaar van Pim Fortuyn. Volkert is weer thuis na een tijd in de gevangenis te hebben gezeten. Wat zou hij denken als hij naar zijn tuin kijkt? Dat het gras nodig gemaaid moet worden? Dat hij hier en daar een struik moet snoeien? Zou Volkert groene vingers hebben? Niet onwaarschijnlijk want Volkert van der Graaf heeft immers op de land- en tuinbouwschool gezeten. Zijn tuin ziet er op de foto nogal verwilderd uit. Er is veel te doen voor een controlfreak, want dat is hij vermoed ik. Op die paar vierkante meter een paradijs creëren. Het onkruid uit de grond trekken. Planten wat je mooi vindt. Een schutting eromheen zetten en je verder niet bemoeien met de wereld daarbuiten. Ach, was toch eerder gaan tuinieren.

Paradijs

We hadden de laatste twee weken van juni bij Ingrid en Vidar gelogeerd en ik was heen en weer tussen Stockholm gependeld, waar ik zat te schrijven. Dat was een perfect bestaan geweest. Om zes uur op, een boterham voor het ontbijt, een sigaret en een kop koffie op de stoep voor het huis, die al verwarmd was door de zon, met uitzicht over de wei naar de bosrand, dan op de fiets naar het station met in mijn rugzak een lunchpakket dat Ingrid voor me had klaargemaakt, lezen in de trein op weg naar de stad, naar kantoor om te schrijven, om een uur of zes terug door het in het licht van de zon nog weelderige en kleurrijk glinsterende bos, op de fiets tussen de landerijen door naar het kleine huis, waar het eten wachtte, 's avonds eventueel een duik in het meer samen met Linda, buiten wat zitten lezen, vroeg naar bed.

Uit: Liefde van Karl Ove Knausgard

De tuin van Kurt Vonnegut

De schrijver van het meesterwerk Slaughterhouse-Five heeft een plekje gevonden tussen de Hortensia's. Was het zijn favoriete plek daar onder de vrolijke tuinkabouter?

40 jaar eenzaamheid: het leven van de familie Lykov

Onvoorstelbaar verhaal uit The Smithsonian over een Russische familie die 40 jaar lang in afzondering leefde in een Siberisch berggebied. Op de vlucht voor vervolging - de familie behoorde tot een Russisch orthodoxe sekte - trokken ze in 1936 het dichtbeboste gebied in. 150 mijl verwijderd van de bewoonde wereld bouwden ze een hutje, waar de familie (vader, moeder, twee zoons en twee dochters) 40 jaar bleven voordat ze in 1978 werden ontdekt door een groepje geologen. Er werd voorzichtig contact gelegd, waardoor hun levensverhaal langzaam kon worden opgetekend. En dat is een verhaal vol ontberingen, a struggle for life. Een zwaar leven dus, dat zal niemand verbazen, maar ook een leven waar een aantrekkelijke kant aan zit. Want zo ver van de bewoonde wereld, waren ze ook veilig en bood de plek bescherming tegen de boze buitenwereld. De Tweede Wereldoorlog bijvoorbeeld was geheel aan de familie voorbijgegaan!
Ook anno nu denk ik dat veel mensen graag voor zo'n leven zouden kiezen. Daar hoeft niet persé een streng geloof aan ten grondslag liggen, maar zou ook een afkeer kunnen zijn van de Westerse consumptiemaatschappij. De foto van de twee broers, met baarden en mutsen op, doen me dan ook denken aan de neo-hippie-look van nu. Een beetje Occupy-achtige types die - gezond levend - als nomaden rondtrekken en zich zo onttrekken aan het leven van 9 tot 5.

Met de Russische familie liep het uiteindelijk slecht af. Drie van de zes familieleden stierven een paar jaar na hun ontdekking. De bewoonde wereld hebben ze nooit meer terug gezien. Agafia, de jongste dochter van de familie, bleef uiteindelijk alleen achter. Alleen op de plek waar ze was opgegroeid met haar familie. Eenzaam, maar misschien toch gelukkig.

Een geoloog bij het afscheid:
I looked back to wave at Agafia. She was standing by the river break like a statue. She wasn't crying. She nodded: 'Go on, go on.' We went another kilometer and I looked back. She was still standing there.

Een Russische geologe samen met drie leven van de familie

De broers Dimitri en Savin

Agafia en Natalia

• Het complete artikel op de site van The Smithsonian
• Korte Russische documentaire over de familie

De blije rooftoptuinman uit Beijing

Reportage over daktuinen in China. In de steden is de ruimte schaars en om toch nog een beetje te kunnen tuinieren worden steeds vaker de daken van hoge flatgebouwen gebruikt. De twee tuinen die de verslaggever bezoekt liggen in Beijing en Hong-Kong. Vooral die tuinman uit Beijing maakt een gelukkige en blije indruk. Z'n tuintje ligt er dan ook prachtig bij. Het eerste jaar mislukte zijn oogst, maar nadat hij wat geneeskrachtige Chinese kruiden over de aarde had gespoten groeide alles tegen de klippen op. En of het allemaal nog niet genoeg is laat de blije man uit Beijing ook nog eens een goocheltruc zien.



• Via huffingtonpost.com

Het uitzicht van Elly de Waard

(klik op de afbeelding voor een vergroting)

Foto: Frederique Masselink-Van Rijn

Foto van het uitzicht van Elly de Waard. De dichter woont in een prachtig huis ergens in de duinen bij Bergen. Vanuit de serre kijkt ze uit over haar landgoed. Afgelopen week was er een doumentaire  te zien over het huis, de dichter en het landgoed. We zagen haar zagend in het bos, rondrijden op een gemotoriseerde grasmaaier, en liggend op de bank genietend van een live-concert op tv. Een leuke, veelzijdige vrouw met veel humor. En ze leefde nog lang en gelukkig, hoop ik.

• Artikel op de site van Vrij Nederland over Elly de Waard en landgoed Vogelwater
• Interview met Elly de Waard uit het radioprogramma De Avonden van de VPRO

Paradijs

Mooi huis, in the middle of nowhere. De buren wonen op veilige afstand, het is één en al 'natuur' dat het huisje omringd.
De foto veroorzaakt bij mij een gedachtensprongetje. Een sprongetje naar mijn kindertijd, toen ik vaak dit soort huisjes aan de horizon tekende. Op die tekeningen liep een lang recht pad naar de voordeur, aan weerszijden omringd door een tuin. Ook toen was ik al op zoek naar de ideale plek.
Op die tekeningen stonden net als op deze foto bomen rond het huis, maar niet zoveel als hier. Hier zijn het er teveel, en geven ze de plek iets benauwends. Ze slokken het huis bijna op en maken de omgeving donker. Jammer, want we dachten dat we eindelijk de ideale plek hadden gevonden. We lopen door, draaien ons nog één keer om, en gaan dan verder, op zoek naar het paradijs.

• Meer berichten over Het Paradijs

Strawberry Fields

Weblogamorf heeft een tuin. En daar zijn wij vaak aan het werk: om onkruid te wieden, het gras te maaien, de haag te snoeien of om iets te planten. Wij moeten alles nog leren, want we zijn groot gebracht op 4 hoog achter en ons buiten was nooit groter dan een balkonnetje.
We ontdekken dat het onderhoud en de planning van die paar vierkante meter groen best ingewikkeld is. Want past die nog te planten bloem wel naast die paarse vlinderstruik? En kun je Clematis wel met Hedera mengen? Om dat allemaal zo snel mogelijk te leren ondervragen we iedere tuinman die we tegenkomen en zo leren we dat rechtsdraaiende Blauwe Regen wel, en linksdraaiende niet bloeit en krijgen we de tuintaal die onderling wordt gesproken stukje bij beetje onder de knie. Prachtig om het te hebben over het laat uitschieten van een druif, het verstammen van een klimplant of het wortelen van een laat in het jaar geplante Laurier.

Ach, hadden we maar een tweede leven, dan waren we tuinman geworden. Altijd aan het werk in de buitenlucht, altijd met je handen wroetend in de aarde. Dag in dag uit met je neus in de wind, de heerlijke geur opsnuivend van Lavendel of het pas gemaaide gras. Konden we er maar blijven, in ons eigen Strawberry Fields. Forever.

De online tuinman over het snoeien van Hortensia:



Een nogal clean geklede tuinman over het snoeien van Lavendel:

Mini House

Space designer Michelle de la Vega bouwde een garage om tot een klein huisje. Een optrekje waarin elk plekje is benut en dat bijzonder smaakvol is ingericht. Het huisje beschikt zelfs over een ligbad en houtkachel. Ook aantrekkelijk is het gezellige bed onder het schuine dak.

Ik denk dat als je ouder wordt het besef steeds sterker tot je doordringt dat je niet zoveel spullen nodig hebt en dat de leefruimte om je heen niet groot hoeft te zijn, tenminste dat merk ik bij mezelf. Dus als ik de plaatjes van het Mini House bekijk, kijk ik misschien wel naar een toekomstdroom. Wie weet, eindig ik ooit nog eens in zo'n huisje met alleen het strikt noodzakelijke om mij heen. Alleen of met z'n tweëen, en gelukkig.

• Website van Michelle de la Vega

De garage voor de verbouwing:

Geluk

Mooie fotoserie van een ouder echtpaar voor hun huisje. De foto's beginnen bij 'het heden' en gaan terug in de tijd. Een lang pad voert naar het huisje, ergens halverwege hebben ze zich laten fotograferen. Te ver van de lens om hun gezichten te kunnen zien. Waarschijnlijk omdat ze de tuin en het huisje ook op de foto wilden hebben: een compleet beeld van hun gelukkige wereldje, een paradijs voor twee personen.

De tuin wordt halverwege de serie soberder. Werd het werk te zwaar naarmate ze ouder werden?

De man blijft als laatste over, meestal is dat omgekeerd. Een beetje treurig, maar onvermijdelijk eind van een gelukkig en romantisch samenzijn.

Het Paradijs

Marc Mildner - Sentimental View nr. 7

Weblogamorf is al een tijdje op zoek naar het paradijs. Het paradijs is een plek waar je voor eeuwig wilt blijven, een plek waar je 'door er te zijn' vanzelf tot rust komt, waar het uitzicht nooit verveelt en waar je nooit uitgekeken raakt op je omgeving. Al veel plekken kwamen ervoor in aanmerking, maar stuk voor stuk vielen ze af omdat ze bij nader inzien toch minder mooi waren dan we dachten. Fata-morgana's die oplosten bij iedere stap die we dichterbij kwamen.

Maar dit keer lijken we het gevonden te hebben. Het paradijs staat op een foto. Het is een huis aan de kust, waar precies weten we niet. Een houten huis met uitzicht over zee, een uitzicht dat adembenemend moet zijn. Verder lijkt de omgeving eenzaam, maar dat is juist goed, want in het paradijs wil je met rust worden gelaten.

Tot zover dus alleen maar plusjes. En toch slaat de twijfel toe. Want is het huis niet veel te groot? En wat is het er kaal. Zou het er niet continu waaien? En waarom is er geen tuin aangelegd?
Bij twijfel niet doen is ons altijd verteld. Dus draaien we ons om en zoeken we verder. We zeggen het niet hardop, maar we voelen ons een beetje sad. Want opnieuw geloofden we in iets wat niet was wat we dachten dat het was.

• Vorige afleveringen van Het Paradijs

Eenzaam, alleen en gelukkig

John Coffer leeft in een houten huisje ergens in the middle of nowhere in de Verenigde Staten. Hij woont daar in z'n uppie, samen met zijn vee, een paar kippen, een ezel en drie poezen. Als je de beelden bekijkt dan lijkt het of de tijd er heeft stilgestaan: al z'n spulletjes hebben een lang verleden achter de rug. Niets lijkt nieuw of kortgeleden aangeschaft. Coffer doet dat bewust: nieuwe dingen worden pas in zijn leven toegelaten als ze een nuttige bijdrage aan zijn bestaan kunnen leveren. Coffer beschikt dus wel over zonnepanelen, een klein windmolentje en een laptop.
Die computer - die we overigens niet te zien krijgen - zorgt natuurlijk voor het contact met de buitenwereld, dat kan niet anders, maar verder blijft het huisje een plek ver verwijderd van het hectische 9 tot 5 leven.

Zo'n bestaan oefent op mij een grote aantrekkingskracht uit. Ik vind dat zelf gecreeerde paradijs van eenzaamheid en stilte verleidelijk. Maar of ik het er lang zou uithouden? Ik weet het niet...

Paradijs

Weblogamorf is al een tijdje op zoek naar het paradijs. Het paradijs kan van alles zijn: een eilandje in de Stille Zuidzee, een idyllisch tuinhuisje, een boerderij in the middle of nowhere. Of misschien is het paradijs wel een vuurtoren met een huisje ernaast zoals op dit plaatje. Waar is het? Nergens, want het is ontstaan in het hoofd van een schilder die het vervolgens op het doek heeft vastgelegd. Een niet bestaande plek dus. Jammer, we wilden net onze koffers het duin opsjouwen, maar bespaar je de moeite jongens, want het is een fata-morgana. We zoeken verder.

Het paradijs (bestaat niet)

Leven in een paradijs, wie wil dat niet. Sommigen hebben er alles voor over: ze blazen zich op in de hoop op een eeuwig plekje tussen tientallen maagden. Anderen zijn minder radicaal en zoeken het in het buitenland - een paar weken per jaar tijdens vakantie.

De Engelse kunstenaar Michael Samuels maakt kleine paradijslijke miniatuureilandjes. Ze liggen in een strakblauwe zee en voldoen helemaal aan het clichébeeld dat we van een paradijs hebben: we zien een aanlokkelijk wit strand met palmboompjes, omringend door water dat uitnodigt tot een duik. Mijn god, wat zien ze er van een afstandje Idyllisch uit. Maar ze roepen wel vragen op, want ze zijn gebouwd op een werkbank. Alsof Samuels wil zeggen dat het paradijs niet bestaat, dat het een constructie is die we hebben bedacht en die we nooit zullen vinden.

Die cynische kijk wordt bevestigd door een eilandje dat uitsluitend uit rotsen bestaat: wanneer je inzoomt zie je niet alleen steentjes maar ook kleine doodskopjes. Nee, dit is geen paradijs helaas.
Maakt niet uit, ik laat de Samuelseilandjes links liggen en vaar verder.

• Website Michael Samuels

Zon, kids, koffie, een krantje en een croissantje...

Een mooie zaterdagochtend: zonlicht schijnt door het huiskamerraam naar binnen, kids spelen en vader geniet van zijn koffie, van zijn krantje en van zijn croissantje. De juiste muziek klinkt op de achtergrond.
Volgens mij heet dit geluk.

Om precies te zijn, huiselijk - en voor mijn part burgerlijk - gezinsgeluk. Jaren geleden op een mooie, en nu herkenbare manier bezongen door Henny Vrienten in 'Blij en bang'.

Patrick Watson: Close to Paradise

Nog maar eens een nummer van Patrick Watson. Omdat hij zulke geweldige muziek maakt en omdat de datum van zijn concert nadert: 30 november, de dag waarop Watson in Paradiso staat. 'The Storm' komt van de cd 'Close to Paradise'. Het album komt inderdaad dichtbij het paradijs van wat er in de popmuziek haalbaar is. 'Close to Paradise' is een meesterwerk. Mooier dan de recent verschenen 'Wooden Arms' en daarom - tot nu toe - zijn Magnum opus. De songs op 'Close to Paradise' zitten vol geluidseffecten, melodieën en mysterieuze sferen. Het geheel is rijk gevuld tot aan de rand, die net niet overloopt. Dit is geniaal. Als ik ooit nog eens naar het paradijs ga... mag deze cd dan mee?

• Patrick Watson: Close to Paradise

Robert Jasper Grootveld

Afgelopen woensdag overleed Robert Jasper Grootveld. Het icoon uit de jaren zestig werd het bekendst als antirookmagiër. Minder bekend waren zijn drijvende eilanden gemaakt van piepschuim. Het redactielokaal van Weblogamorf kijkt uit op zo’n eilandje. Geweldig idee, een eiland van piepschuim en ongelooflijk dat daar alles op wil groeien. Het eilandje ziet er in de winter een beetje kaal en somber uit, maar in de zomer is het dichtbegroeid met bomen, planten en struiken. Een klein paradijsje op het water in een omgeving waar verder weinig groen is. We genieten er ieder seizoen van. Met dank aan Robert Jasper Grootveld.

Idyllisch tuinhuisje

Als flatbewoner wil je wel eens gras onder je blote voeten voelen. Vooral in de zomer. Maar hoe pakken we dat aan? Gaan we een caravan huren op een camping? Of gewoon zoveel mogelijk ‘de deur uit’? Na wat gesurf over het net geen geschikte camping, maar wel een klein huisje gevonden. Een tuinhuisje op een volkstuinencomplex. Jemig, wat ziet dat er op de foto idyllisch uit.

Ik zie mezelf al zitten, glas wijn in de hand terwijl de kids rond rennen in de tuin. ‘s Avonds een kaarsje aan, lezend in een boek, de rest tevreden in bed.

Ja, ja, ja, ik weet het ook wel en ik hoor het iedereen al zeggen: er is zoveel sociale controle op die volkstuintjes, en dan zit je tussen allemaal ouwe mensen die zich vervelen en je lastig vallen, en je moet ook nog eens een paar vrije ochtenden meehelpen met onderhoud aan het complex. Het zijn gedachten die heus wel in me opkomen maar die ik nu even wegdruk. Laat deze huisvader er nog maar even op los fantaseren. Want dat het fotootje met mijn fantasie aan de haal gaat is me ook wel duidelijk.

Maar toch...

Wat een schattig huisje. En dat voor maar 9.000 euro...