Suiker

Denk goed na wat je doet als je sexy-onderbuurvrouw om een kopje suiker vraagt. Het kan je fataal worden... Suiker is een geniale korte film van Dennis van de Ven en Jeroen Annokee.

Nah, who needs another search engine?

Visitekaartje van Larry Page, oprichter van Google. Het kaartje is in het bezit van iemand die anoniem wil blijven. De man reageerde ooit op een oproep op internet waarin gevraagd werd naar de grootste zakelijke blunders. Hij stuurde een foto op van het kaartje samen met het volgende antwoord:

"I met both Carl Page and Larry Page at a party hosted by a Stanford friend of mine in 1998. Carl gave me his card for eGroups and said 'we're hiring'. Larry gave me his card for Google - a flimsy bit of paper obviously printed by bubble jet - and said 'we're hiring'. I said, 'Nah, who needs another search engine?' and went to graduate school."

Oef, dat is even slikken, the biggest mistake ever. Alsof je ooit door Lennon en McCartney voor The Beatles bent gevraagd en het aanbod hooghartig hebt afgeslagen. Ik zou het kaartje ergens onder in een laadje wegstoppen. Ik zou het niet weggooien, dat niet. Het slechts een enkele keer tevoorschijn halen wanneer je 's avonds alleen in de huiskamer zit. Ik zou het vasthouden en er naar kijken, om het daarna weer snel weg te stoppen met de gedachte: had ik maar ja gezegd... Een twee letterwoord dat uiteindelijk het verschil maakt tussen 'rich and famous' en een doorsnee anoniem leven.

Een crooner achter een boodschappenwagentje

Ik luister niet vaak naar ‘croonermuziek’. Maar een of twee keer per jaar vind ik het wel lekker. Even Frank Sinatra met ‘That’s Life’ of een nummer van Harry Connick Jr. Heerlijk. Het is gepolijst, clean, netjes... Als ik het hoor hoef ik maar even mijn ogen te sluiten en het stadsverkeer van Sixth Avenue raast aan me voorbij. In gedachten ben ik dan zelf een ‘gladde’ crooner met glimmend gekamd haar, in een mooi pak met stropdas en  gepoetste schoenen. Dansend als Fred Astair op een podium.

Die gedachte had ik een paar dagen geleden ook. Ik luisterde op mijn iPod naar Harry Connick Jr. Spontaan maakte ik een paar danspasjes, om direct te beseffen dat ik niet ‘on stage’ was in The Big Apple maar me in het gangpad van een supermarkt bevond. Niet als crooner maar als brave huisvader op aanbiedingenjacht, lopend achter een winkelwagentje gevuld met pakken Pampers en billendoekjes. Ik kreeg geen applaus, wel een glimlach feminin en dat maakte alles goed.

Onherstelbare schade

Bericht uit de krant van vorige week: violist verplettert Stradivarius. Bij het van de trap aflopen kwam de 26-jarige violist David Garrett ten val, bovenop zijn peperdure Stradivarius. De Stradivarius werd geplet en het is nog maar de vraag of de viool uit 1710 gerestaureerd kan worden. 

De nachtmerrie van iedereen met een peperduur bezit: onherstelbare schade door een sullig ongeluk. Een ongecontroleerde beweging met de elleboog en daar gaat de antieke Chinese vaas uit de Mingdynastie. Jeroen Henneman heeft dat ooit eens vastgelegd in een kunstwerk. Te zien is een kantelend tafeltje met daarop een vaas die op de grond gaat vallen. Dat de vaas te pletter valt weet je wanneer naar het beeld kijkt. Het is een verstilt moment. Die honderdste van een seconde dat je beseft dat er geen redden meer aan is en dat iets waardevols onherstelbaar wordt beschadigd. Het heeft ook wel iets weg van een scene uit een stripverhaal of een slapstick.

• Borat: Antique Shop