Vluchten

Bovenstaande foto komt uit een boek over de Stasi dat onlangs verscheen. Het is een foto van een echtpaar dat op deze manier uit Oost-Duitsland probeerde te vluchten. Ze werden gepakt en moesten voor de Stasifotograaf laten zien hoe ze zich in de krappe kofferbak van een auto hadden verstopt.
Ik weet niet hoe het met ze is afgelopen, maar ik hoop dat ze het uiteindelijk hebben overleefd en dat ze nu ergens samen gelukkig zijn.

Ik vind het, ondanks de wrange geschiedenis, een mooie foto. Zoals ze daar liggen en elkaar omhelzen. Ze gaan bijna op in elkaar. Zij houdt hem vast bij zijn gezicht, hij houdt haar vast bij haar arm. Hun hoofden dicht tegen elkaar. Zo probeerden ze samen te ontkomen. Liefde heet zoiets. Ze moesten het nog één keer laten zien, voor de Stasifotograaf, en waarschijnlijk was de omhelzing inniger dan ooit. Ontroerend mooi deze foto.

Vine, avant la lettre

Het eerste filmpje ooit. Bijzonder om deze mensen uit 1888 te zien. Waarschijnlijk wisten ze dat hun bewegingen werden vastgelegd, maar een voorstelling konden zij zich er niet van maken, want film bestond nog niet. Ze besloten om een klein dansje te maken. De twee vrouwen wiebelen een beetje heen en weer. De mannen komen het meest in beweging. Vooral de oudere man achter in beeld is grappig om naar te kijken, hij maakt een vrolijk rondje. De hele voorstelling maakt een lollige indruk. Ik kan er vaak naar kijken. Want het is bijzonder om te zien hoeveel er in een filmpje van maar twee seconden kan worden overgebracht: een tijd, geschiedenis, vriendschap, plezier. Het lijkt wel een vine-filmpje avant la lettre.

Van oude menschen, portretten van Amerikaanse eeuwelingen

Foto's van de oudste mensen uit de tijd dat de fotografie nog maar net was uitgevonden. Amerikanen, geboren in de jaren veertig van de zeventiende eeuw. Dik in de 90 en 100 toen ze werden geportretteerd. De drie mannen vochten mee in de Amerikaanse burgeroorlog (1775-1783) en moeten de inauguratie van George Washington (1789) als eerste president van de Verenigde Staten bewust hebben meegemaakt. Veertig en vijftig waren ze toen Mozart en Beethoven nog leefden, hoewel ze waarschijnlijk nooit een noot van hun muziek hebben gehoord want de grammofoonplaat moest nog worden uitgevonden. Bijzonder om deze vier zoveel eeuwen later in de ogen te kijken.

Van boven naar beneden:
Baltus Stone (1747-1846)
Dr. Ezra Green (1746-1847)
Hannah Stilley Gorby (1746-1840/50?)
Conrad Heyer (1749-1856)

Via Laurens Bontes op Facebook

De tuin van Duitse soldaten tijdens WO I

Het is een klein tuintje waar maar één plant in staat. Maar blijkbaar wel belangrijk genoeg om er een hekje omheen te zetten. Naast het tuintje staat een ijzeren tuinstoel. Zou daar zo nu en dan iemand in gaan zitten? Om te ontsnappen aan het deprimerende loopgravengevoel?

De winter van 1942

Aaah, wat waren we blij met die eerste sneeuwvlokjes deze winter. Maar wat kregen we er ook alweer snel genoeg van. Want wat werd er veel geklaagd de afgelopen weken toen er voor de zoveelste keer een nieuwe lading sneeuw viel. En eigenlijk was ik het zelf op een gegeven moment ook wel zat. Dat het altijd nóg erger kan bewijst dit filmpje: de winter van 1942, dát was pas een strenge winter.

Rick Prelinger: Lost Landscapes of San Francisco

Mooi filmpje van een straat in San Francisco anno 1905. Wat opvalt is het chaotische verkeer: paard en wagen en auto's rijden vlak voor de camera langs, een man rent het hele filmpje met de camera mee.

Raar idee dat van alle mensen die we in beeld zien waarschijnlijk niemand meer in leven is. Hier lijken ze nog aanwezig, want we zien ze lopen, rennen, bewegen. Alsof niet zij maar wij even in hun tijd worden verplaatst en niet andersom. Het is niet gespeeld wat we zien, het is geen slapstick maar werkelijkheid. Iemand zwaait naar ons, sommigen kijken naar de camera, recht in ons gezicht. En dat maakt het filmpje zo echt, en dat we ons verplaatst voelen als we er naar kijken, terug in de tijd.

• Rick Prelinger: Lost Landscapes of San Francisco