Tekeningen van de toekomst

Ik hou erg van toekomsttekeningen. Ik noem het maar toekomsttekeningen want ik weet niet of er een apart woord voor bestaat. Ik bedoel er tekeningen mee van toekomstige bruggen, wijken, straten en parken. De bedoeling van zo'n 'visualisatie' is om ons te laten zien hoe een plek er in de toekomst uit gaat zien. Dat beeld is vaak idyllisch en clean. Er staan keurig geklede mensen op, wandelend op weg naar huis of hun werk. Er spelen kinderen en de omgeving is schoon en mooi. De zon schijnt en de lucht is blauw. Het is een wishfull thinking toekomstbeeld.

De werkelijkheid, wanneer de straat, de brug of het park eenmaal is aangelegd, is natuurlijk altijd anders. Er rijden fietsers over de stoep, honden schijten op het gras, auto's staan dubbel geparkeerd en overal ligt afval. En hooguit een paar weken of dagen per jaar is de lucht strakblauw en schijnt de zon. Maar dat maakt niet uit, we weten vantevoren dat het een ideaalbeeld is waaraan de werkelijkheid nooit kan voldoen.

Zo'n tekening is natuurlijk bedoeld om iets te verkopen. Maar het zegt tegelijkertijd iets over hoe we de wereld het liefst willen zien. Perfect, clean, zonder vuil, zwervers en met een eeuwig zonnetje aan de hemel. Een straat zonder graffiti, vol nette mensen en kinderen die nooit ruzie maken. Geen geparkeerde auto's voor de deur van minnaars die stiekem even langskomen. Geen gillende sirenes. Geen verwaarloosde voortuintjes maar een straat vol mensen (altijd zonder jas!) die elkaar groeten. Een leven zoals in de Truman Show.

(klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

Trailer van de Truman Show:

Ik heb het licht gezien

De voorpagina's van de kranten heeft het niet gehaald. En dat terwijl het toch intrigerend nieuws is. Want op Mars is een 'vreemd licht' waargenomen. Op een foto, afkomstig van de NASA is het duidelijk te zien. Een fel licht dat loodrecht uit de bodem komt. Een buitenaards natuurverschijnsel waarschijnlijk, een chemische reactie of zoiets. En toch schiet er ook iets anders in je gedachten. Want zou het misschien een teken van leven zijn? Van veraf lijkt het wel een gedaante, eenzaam lopend door het desolate landschap. Met op de achtergrond die hoge donkere bergen.
Onzin natuurlijk.

Binnenkijken bij Facebook, Google en Twitter

Het hoofdkwartier van Facebook:

Het hoofdkwartier bestaat uit 9 gebouwen, waar zo'n typisch Amerikaanse weg doorheen loopt. Dat de straat doet denken aan de mainstreet in Disneyland is niet toevallig: ze zijn van dezelfde ontwerper. Dat leuke kleine huisje op het gras, zou dat de kinderopvang zijn?

Huh, ben ik in de IKEA-koopjeshoek terechtgekomen? Nee hoor, want dit is een Facebook vergaderhoekje dat 'creatief denken' moet bevorderen.

Ouwe seventies meuk (van Marktplaats?) in een hoekje waar werknemers zich kunnen afzonderen.

Semi spontaan moodboard waarop de kreet 'Hack' overheerst. Hack staat niet voor het hacken van computersystemen en websites, maar voor 'anders denken' of afgezaagd gezegd: het 'out of the box denken'.

Welkom bij Google:

Google wil graag dat de werknemers op het hoofdkwartier blijven lunchen, buiten de deur eten kost alleen maar tijd. Dus is eten en drinken gratis...

En Google wil natuurlijk dat alle werknemers gezond en fit blijven.

Sta je je binnen uit te sloven op de loopband zie je buiten alleen maar sculpturen van cholestorol verhogende cupcakes staan! Toevallig? Nee hoor want de cupcakes en gebakjes verwijzen naar de namen van de verschillende Android besturingssystemen (Jelly Bean, Cupcake, Honeycomb, Donut, Froyo).

Welkom bij Twitter:

Wat is het hier een takkenzooi!

Klopt want de entree moet bezoekers en personeel het gevoel geven dat ze in een vogelhuisje zijn terechtgekomen. 

Receptie: meer hout en kale takken. En voor wie de link naar Twitter nog niet duidelijk genoeg is, heeft de hippe binnenhuisarchitect(e) een vogelhuisje op de balie geplaatst.

Sjiek vergaderhoekje, dat wat de opstelling van het tafeltje en de banken betreft, doet denken aan zo'n typisch Amerikaans wegrestaurant.

Nee, dit is niet een winderig dakterras in Amsterdam-Zuidoost, maar de uitgestorven loungehoek van Twitter in San Francisco.

De werkplekken bij Twitter vallen een beetje tegen: dit had ook het donkere kantoor van ABN-Amro kunnen zijn...

Hopper 2.0

Afbeeldingen geïnspireerd op de schilderijen van Edward Hopper herken je meteen: aan de bruine en donkere kleuren, de eenzaame sfeer die van de doeken afstraalt, het raam waar de hoofdpersoon door naar buiten staart. Ik ben daar wel gevoelig voor, en vind ze vaak mooi, ondanks het feit dat het imitaties zijn die in de verste verte niet kunnen tippen aan de schilderijen van de grote meester zelf.

Fotograaf Richard Tuschman heeft niet eens de moeite genomen om zelf iets 'Hopperiaans' te verzinnen. Hij heeft de schilderijen van Hopper 'nagebouwd' en er een foto van genomen. Het resultaat is best oké. Het is Tuschman redelijk goed gelukt om de sfeer op de foto's over te brengen. En toch wringt er iets, want de copycat verdient vet aan de nep-Hoppers. De gemiddelde prijs van een foto is ongeveer duizend dollar, toe maar, da's best veel. Het zal Tuschman ook het één en ander aan materiaal en tijd hebben gekost om de situaties na te bouwen, maar toch...  Maar de vraag is: waar eindigt 'inspiratie' en begint 'copy-paste'?

Het verkeerde been

Tijdens een uitreiking van filmprijzen geeft de oudste nog levende actrice die ooit meespeelde in een film van Charlie Chaplin een bijzonder cadeau aan komiek Sacha Baron Cohen: de wandelstok van Chaplin himself. 'Borat' is dankbaar en doet met de stok een imitatie van Chaplin. En dan gaat het helemaal mis...

Stoner, een verschrikkelijke tegenvaller...

Ik hou erg van mensen met een afwijkende mening. Het getuigt van durf en lef, en de mening zelf levert soms een nieuw inzicht op. Maarten 't Hart is iemand die er nooit voor terugdeinst om zijn afwijkende mening luid - en met de nodige humor - te verkondigen. Dit keer gaat het over het boek Stoner van John Williams. Zelden werd een boek zo bejubeld, door critici, schrijvers en lezers. En ik sluit me daarbij aan, want ik vond het één van de mooiste boeken die ik ooit heb gelezen. Toe maar... Maar Maarten 't Hart niet, want die vond het 'verschrikkelijk tegenvallen'. En wanneer je onderstaand filmpje bekijkt heeft hij hier en daar misschien wel een punt, want het verhaal is wel érg droevig en de stijl... tsja daar is inderdaad iets mee. 't Hart noemt die flets en vlak, ik zou die eerder 'ingehouden' willen noemen. Maar eerlijk gezegd vond ik dat wel mooi. Het boek zou anders sentimenteel zijn geworden. Dus, sorry Maarten, maar Stoner blijft voor mij een meesterwerk.

• Via Tzum literaire weblog

Zomervlees

Tot je dertigste is je lichaam nog mooi: je haar groeit en glanst, je huid is strak, je lichaam slank. Daarna wordt het allemaal minder: je krijgt rimpels, wordt kaal of grijs, dik of juist vel over been. Vooral zomers laten mensen hun vlees zien. En het valt niet mee om daarmee geconfronteerd te worden.
Soms wanneer ik mezelf onverwacht in een winkelruit zie, schrik ik. Wat ben ik dik, kaal en oud! Blijkbaar is het beeld dat je van jezelf hebt anders dan de werkelijkheid en hou je vast aan iets dat allang voorbij is. Je ziet een fata morgana, terwijl in werkelijkheid alles dor, oud en dood is.

Foto's van Michael Sweet, uit de serie Coney Island

Paradijs

Mooi huis, in the middle of nowhere. De buren wonen op veilige afstand, het is één en al 'natuur' dat het huisje omringd.
De foto veroorzaakt bij mij een gedachtensprongetje. Een sprongetje naar mijn kindertijd, toen ik vaak dit soort huisjes aan de horizon tekende. Op die tekeningen liep een lang recht pad naar de voordeur, aan weerszijden omringd door een tuin. Ook toen was ik al op zoek naar de ideale plek.
Op die tekeningen stonden net als op deze foto bomen rond het huis, maar niet zoveel als hier. Hier zijn het er teveel, en geven ze de plek iets benauwends. Ze slokken het huis bijna op en maken de omgeving donker. Jammer, want we dachten dat we eindelijk de ideale plek hadden gevonden. We lopen door, draaien ons nog één keer om, en gaan dan verder, op zoek naar het paradijs.

• Meer berichten over Het Paradijs

Antartica foto's van François Delfosse

François Delfosse zwierf een tijdlang over de Zuidpool en maakte deze adembenemende foto’s. Foto’s van gigantische gletsjers die nog niet zijn aangetast door de opwarming van de aarde. Delfosse reisde in z’n uppie, een levensgevaarlijke onderneming die hij ternauwernood overleefde. 

Maar niet heus, want wat we zien zijn geen gletsjers maar foto’s van een gekreukeld plastic supermarkttasje. Delfosse ziet daar het Zuidpool landschap in. Een geniale vondst: de fotograaf neemt ons in de maling maar bewijst tegelijkertijd dat onze verbeelding nog springlevend is.

(klik op de foto's voor een vergroting)

• Website van François Delfosse

Het Paradijs

Marc Mildner - Sentimental View nr. 7

Weblogamorf is al een tijdje op zoek naar het paradijs. Het paradijs is een plek waar je voor eeuwig wilt blijven, een plek waar je 'door er te zijn' vanzelf tot rust komt, waar het uitzicht nooit verveelt en waar je nooit uitgekeken raakt op je omgeving. Al veel plekken kwamen ervoor in aanmerking, maar stuk voor stuk vielen ze af omdat ze bij nader inzien toch minder mooi waren dan we dachten. Fata-morgana's die oplosten bij iedere stap die we dichterbij kwamen.

Maar dit keer lijken we het gevonden te hebben. Het paradijs staat op een foto. Het is een huis aan de kust, waar precies weten we niet. Een houten huis met uitzicht over zee, een uitzicht dat adembenemend moet zijn. Verder lijkt de omgeving eenzaam, maar dat is juist goed, want in het paradijs wil je met rust worden gelaten.

Tot zover dus alleen maar plusjes. En toch slaat de twijfel toe. Want is het huis niet veel te groot? En wat is het er kaal. Zou het er niet continu waaien? En waarom is er geen tuin aangelegd?
Bij twijfel niet doen is ons altijd verteld. Dus draaien we ons om en zoeken we verder. We zeggen het niet hardop, maar we voelen ons een beetje sad. Want opnieuw geloofden we in iets wat niet was wat we dachten dat het was.

• Vorige afleveringen van Het Paradijs

Eenzaam, alleen en gelukkig

John Coffer leeft in een houten huisje ergens in the middle of nowhere in de Verenigde Staten. Hij woont daar in z'n uppie, samen met zijn vee, een paar kippen, een ezel en drie poezen. Als je de beelden bekijkt dan lijkt het of de tijd er heeft stilgestaan: al z'n spulletjes hebben een lang verleden achter de rug. Niets lijkt nieuw of kortgeleden aangeschaft. Coffer doet dat bewust: nieuwe dingen worden pas in zijn leven toegelaten als ze een nuttige bijdrage aan zijn bestaan kunnen leveren. Coffer beschikt dus wel over zonnepanelen, een klein windmolentje en een laptop.
Die computer - die we overigens niet te zien krijgen - zorgt natuurlijk voor het contact met de buitenwereld, dat kan niet anders, maar verder blijft het huisje een plek ver verwijderd van het hectische 9 tot 5 leven.

Zo'n bestaan oefent op mij een grote aantrekkingskracht uit. Ik vind dat zelf gecreeerde paradijs van eenzaamheid en stilte verleidelijk. Maar of ik het er lang zou uithouden? Ik weet het niet...

Denis Frémont

Prachtige afbeelding op het omslag van het boek 'De kleinzoon', van de Engelse schrijver en oud reclameman David Abbott. We zien een man achterin een café aan een tafel zitten. Hij leest een boek. De drie kleine tafeltjes voor hem zijn leeg. Het interieur lijkt door de kleuren en de meubels die er staan nog het meest op het interieur van een grand café. Schuin boven de man hangt een spiegel, waarin het silhouet van een andere man zichtbaar is. In het midden van de spiegel hangt een affiche. En die hangt er niet voor niks, want anders had de kijker zich kunnen vergissen, en kunnen denken dat het geen spiegel is maar een opening naar een andere ruimte.

Ik vind het een prachtig schilderij, het straalt rust en eenzaamheid uit. De houdig van de man is mooi, hij zit rechtop en zijn aandacht is volledig gefocust op het boek waarin hij zit te lezen. De spiegel zorgt voor een extra dimensie in het schilderij want het geeft een indruk van de plek van waaruit de man wordt geobserveerd en het 'breekt' de achterwand, die zonder de spiegel saai zou zijn. Verder zit er een een mooi perspectief in het werk dat je oog onmiskenbaar leidt naar de centrale figuur op het doek. De schaduwen en lichtval die prachtig zijn vastgelegd maken het schilderij compleet.
Het is - zeg ik als amateur kunstkijker - een beetje een Hopperiaans schilderij. En dat komt vooral door de kleuren die zijn gebruikt en het personage dat op het doek is vastgelegd: een persoon alleen in een ruimte.

De schilder van het werk is Denis Frémond en als je googelt op zijn naam vind je nog meer werk van hem. Wanneer je dat bekijkt bekruipt je langzaam toch een ander gevoel. Want de interieurs op die schilderijen zijn wel erg clean en saai. Het zijn afbeeldingen die je vaak op posters ziet. Mooi om naar te kijken en technisch perfect geschilderd, maar toch mist er iets. Er mist een mysterie dat bijvoorbeeld bij Hopper wél aanwezig is en dat blijft fascineren, hoe vaak je er ook naar kijkt. Daardoor is het werk van Frémond volgens mij geen kunst, wat ik jammer vind. Want even dacht ik dat ik een ontdekking had gedaan. Ik blijf nu met een katerig gevoel achter. Alsof je een slok wijn neemt waarbij je in eerste instantie een euforisch gevoel krijgt, maar waarbij toch de goedkope bijsmaak gaat overheersen. Het is toch niet die bijzondere wijn waarop je had gehoopt.
En stiekem hoop ik dat ik me vergis.

• website Denis Frémond

Een crooner achter een boodschappenwagentje

Ik luister niet vaak naar ‘croonermuziek’. Maar een of twee keer per jaar vind ik het wel lekker. Even Frank Sinatra met ‘That’s Life’ of een nummer van Harry Connick Jr. Heerlijk. Het is gepolijst, clean, netjes... Als ik het hoor hoef ik maar even mijn ogen te sluiten en het stadsverkeer van Sixth Avenue raast aan me voorbij. In gedachten ben ik dan zelf een ‘gladde’ crooner met glimmend gekamd haar, in een mooi pak met stropdas en  gepoetste schoenen. Dansend als Fred Astair op een podium.

Die gedachte had ik een paar dagen geleden ook. Ik luisterde op mijn iPod naar Harry Connick Jr. Spontaan maakte ik een paar danspasjes, om direct te beseffen dat ik niet ‘on stage’ was in The Big Apple maar me in het gangpad van een supermarkt bevond. Niet als crooner maar als brave huisvader op aanbiedingenjacht, lopend achter een winkelwagentje gevuld met pakken Pampers en billendoekjes. Ik kreeg geen applaus, wel een glimlach feminin en dat maakte alles goed.