Foto van het uitzicht van Elly de Waard. De dichter woont in een prachtig huis ergens in de duinen bij Bergen. Vanuit de serre kijkt ze uit over haar landgoed. Afgelopen week was er een doumentaire te zien over het huis, de dichter en het landgoed. We zagen haar zagend in het bos, rondrijden op een gemotoriseerde grasmaaier, en liggend op de bank genietend van een live-concert op tv. Een leuke, veelzijdige vrouw met veel humor. En ze leefde nog lang en gelukkig, hoop ik.
• Artikel op de site van Vrij Nederland over Elly de Waard en landgoed Vogelwater
• Interview met Elly de Waard uit het radioprogramma De Avonden van de VPRO
John Coffer leeft in een houten huisje ergens in the middle of nowhere in de Verenigde Staten. Hij woont daar in z'n uppie, samen met zijn vee, een paar kippen, een ezel en drie poezen. Als je de beelden bekijkt dan lijkt het of de tijd er heeft stilgestaan: al z'n spulletjes hebben een lang verleden achter de rug. Niets lijkt nieuw of kortgeleden aangeschaft. Coffer doet dat bewust: nieuwe dingen worden pas in zijn leven toegelaten als ze een nuttige bijdrage aan zijn bestaan kunnen leveren. Coffer beschikt dus wel over zonnepanelen, een klein windmolentje en een laptop.
Die computer - die we overigens niet te zien krijgen - zorgt natuurlijk voor het contact met de buitenwereld, dat kan niet anders, maar verder blijft het huisje een plek ver verwijderd van het hectische 9 tot 5 leven.
Zo'n bestaan oefent op mij een grote aantrekkingskracht uit. Ik vind dat zelf gecreeerde paradijs van eenzaamheid en stilte verleidelijk. Maar of ik het er lang zou uithouden? Ik weet het niet...
Iedere Noord-Korea watcher zou de documentaire 'The Red Chapel' moeten zien. De documentaire gaat over het Deense komisch duo Jacob en Simon dat onder leiding van hun manager Mads Brügger in het kader van een 'culturele uitwisseling' met Noord-Korea het regime door middel van humor op de hak probeert te nemen. Niet onbelangrijk hierbij is dat Jacob en Simon van Koreaanse afkomst zijn en dat Jacob spastisch is en moeilijk verstaanbaar.
De opzet om de machthebbers in Pyongyang in de maling te nemen verloopt al snel na aankomst anders, want sluipenderwijs wordt de inhoud van de opzettelijk genante varietévoorstelling steeds meer door de Noord-Koreanen bepaald.
Rond het gezelschap zelf gebeurt ook het een en ander. Zo blijkt de onafscheidelijke gids Mevrouw Pak - die zo afstandelijk leek - steeds meer moederlijke gevoelens te koesteren voor de spastische Jacob.
Jacob zelf, die ogenschijnlijk overal liefdevol en met veel enthousiasme wordt ontvangen krijgt tijdens zijn verblijf in Pyongyang meer sympathie voor de Noord-Koreanen, wat het voor hem steeds moeilijker maakt om de rol van 'bedrieger' mee te spelen.
Mads Brügger - de regisseur van de documentaire die in de film de manager van het gezelschap speelt - spaart zichzelf niet, zijn rol roept ook vraagtekens op, want is hij zelf niet een drammerige dictator die over de rug van Jacob zijn gelijk probeert te krijgen?
Kortom de rollen die zo onwrikbaar leken vast te staan, worden steeds meer aan het wankelen gebracht, of toch niet?
Ik zeg het niet vaak, maar onthoud de titel van deze documentaire en gaat hem zien want de film is ongrijpbaar en voelt ongemakkelijk, en dat soort films zijn de beste...
Het is heel goed mogelijk dat er van iedereen ergens op aarde een dubbelganger rondloopt. Fotograaf François Brunelle raakte gefascineerd door dat idee. Hij spoort ze op en portretteert ze (zie het artikel ‘dubbelgangers’).
Bijna even fascinerend zijn naamgenoten. Het opsporen van naamgenoten is dankzij zoekmachine Google makkelijker dan het vinden van je look-alike. Google maar op je naam en gij zult vinden...
Filmmaker Jim Killeen deed dat ook en vond zeven andere Jim Killeens. Hij zocht ze op, interviewde ze en maakte er een documentaire over: Google Me - The Movie.