Alles is Anders

Beknopte autobiografie van Henny Vrienten (die je met een korreltje zout moet nemen)

En toch...

Mug in de klamboe is het favoriete liedje van Ingmar en Lynn. Het staat op 'En toch...', de nieuwste cd van Henny Vrienten. Een grappig liedje met een dubbelzinnige tekst die de twee jongste redactieleden van dit blog nog niet doorhebben.

Ik vind het een mooie cd vol gevoelige liedjes. Over een geheugen dat je in de steek laat, een stervende moeder, een 'beste' vriend en een vrouw die soms even alleen wil leven.

De dood en de gelakte teennagels van Jeff Buckley

Kenners zijn het erover eens: Grace van Jeff Buckley is een tijdloos meesterwerk. Jeff was de zoon van Tim Buckley, een bekend singer-songwriter die op 28 jarige leeftijd overleed aan een overdosis heroïne en alcohol. Aan een muzikale carrière, die nog lang niet op zijn hoogtepunt was en waar men nog veel van verwachtte, kwam een abrupt einde.
Jeff heeft zijn vader nauwelijks gekend, daar overleed Tim te vroeg voor, maar het kan haast niet anders of de muzikale genen zijn van vader op zoon doorgegeven: Jeff was minstens zo talentvol als zijn vader.
Grace was Jeff's tweede album. Ondanks dat het door recensenten goed werd ontvangen, bleef een doorbraak naar een groot publiek uit. In 1997 dook Jeff Buckley de studio in om te werken aan een nieuwe plaat. Opnames die hij onderbrak om te gaan zwemmen in een nabijgelegen rivier. Jeff nam een duik en kwam nooit meer boven. Een vroegtijdige dood: zo vader zo zoon. Zijn lichaam werd later pas gevonden. Al snel werd beweerd dat het geen ongeluk was maar zelfmoord. Een dood die perfect past bij iemand die manisch depressief is: de romantisering van een vroeg overleden muzikaal talent, pophistorici zijn er dol op.
Toen het lichaam werd gevonden vielen vooral zijn gelakte teennagels op. Gelakt in een opvallende kleur met zilveren glittertjes, hoogstwaarschijnlijk op de dag van zijn overlijden aangebracht.
De grote vraag is: 'pleegt iemand 's avonds zelfmoord wanneer hij 's ochtends zijn teennagels in een vrolijke kleur heeft gelakt?' Ik kan mij dat niet voorstellen.*

* Het verhaal over de gelakte teennagels hoorde ik jaren geleden op de radio. Geen idee meer wie het vertelde, maar misschien weet iemand dat, vingers?

Imagine a Band on the Run

Best mooi: een mix van een versnelde Image en een vertraagde Band on the Run.

Doveman - Breathing Out

Weblogamorf is van mening dat 'geluk' niet in grote gebeurtenissen gezocht moet worden. Geluk zit 'm volgens ons in vluchtige momenten die voorbij zijn voor je er erg in hebt. Die gelukzalige seconden vinden bij mij meestal thuis plaats, op die paar vierkante meter die veilig met een deur zijn afgesloten van de buitenwereld.
Op zondagochtend ben ik extra alert op het signaleren van geluk. Want de omstandigheden zijn dan anders dan 'normaal': er is geen haast, er is tijd om rustig wakker te worden, om naar buiten te kijken en te zien hoe het langzaam licht wordt. Alles wat belangrijk is bevindt zich om mij heen. Overal is het stil, behalve hier waar op de achtergrond Doveman zingt. Da's niet erg, want het lijkt wel of die muziek het geluksbesef een duwtje in de rug geeft. Adem in, Breathing out... ik besta.

De boekenkast van Guido Belcanto

De boekenkastpolitie heeft weer ergens huiszoeking gedaan. Dit keer bij de Vlaamse chansonier Guido Belcanto. We zien Belcanto zitten voor een nogal rommelig maar gezellig boekenhoekje. Mijn god, wat een hoop haar heeft die man zeg! Met al dat grijze haar heeft hij ook wel iets weg van een middeleeuwse versie van toetsenrammelaar Jan Vayne. Wat verder opvalt is de in een pikant damesbroekje gehulde paspop bij één van de kasten. Wel leuk om die daar te neer te zetten, want er is meer in het leven dan literatuur!

Anyway, laten we ons concentreren op wat er bij Belcanto in de kast staat. Een inventarisatie:

(klik op de foto voor een vergroting)

Op de stapel links van de kasten beginnen we met een paar titels van de zanger himself:

1 Guido Belcanto - Geheime bekentenissen (een autobiografie)
2 Guido Belcanto - Een man van lichte zeden
3 Guido Belcanto - ? (titel onleesbaar)
4 Maarten 't Hart - De kroongetuige
5 Michel Follet - Oogcontact
6 Agatha Christie - Een verzameling detectives
7 Harry de Jong - De bezem door Nashville (interviews met country grootheden)
8 Peter Ackroyd - Het proces tegen Elizabeth Cree
9 Dimitri Verhulst - De helaasheid der dingen
10 Matt Rendell - Marco Pantani. Het einde van de piraat

In de eerste kast links
11 Een gokje: Mario Praz - Lust, dood en de duivel in de literatuur van de romantiek

In de tweede kast
12 Een gokje: Nick Cave (boek van- of over de zanger?)

Op de plank boven het broekje
13 Stefan Brijs - De engelenmaker

Vorige boekenkastinspecties:
• De boekenkast van Mensje van Keulen

• De boekenkast van Abdelkader Benali

• De boekenkast van Nico Dijkshoorn
• De boekenkast van Joost Zwagerman
• De boekenkast van Cornald Maas

Nog één nachtje slapen...

En dan zit ik in het Concertgebouw. Niet tussen de 'living death' die normaal gesproken op de stoeltjes zitten weg te dommelen, maar tussen anderen die net als ik voor singer-songwriter Patrick Watson zijn gekomen. Het wordt een uniek concert denk ik, omdat Watson wordt begeleid door het Concertgebouworkest.

Hier een klein voorproefje van Watson live, ergens op straat in Frankrijk. Tsja, het ene moment sta je op straat te spelen en het andere moment sta je op het podium van één van de bekendste concertzalen ter wereld.

Het fluitje (in de popmuziek) 2

Wij van weblogamorf hebben een geweldige fluiter ontdekt: Andrew Bird (ja, wat wil je met zo'n achternaam). Wanneer je onderstaand clipje bekijkt vraag je je af of 'ie wel echt fluit, zo mooi. Luister zelf naar Andrew Bird, 'met stip' binnengekomen op nummer 1, in de weblogamorflijst van 'vrolijke' fluiters in de popmuziek.

Wanted Man

Een crimineel op de vlucht met een prijs op zijn hoofd, dat tart de verbeelding. Nick Cave werd erdoor geïnspireerd en schreef er een liedje over: Wanted Man. Het dateert uit de tijd dat hij nog optrad met The Bad Seeds.

Wanted man in the Windy City, wanted man in Tennessee,
Wanted man in Broken Arrow, wanted man in Wounded Knee
Wanted man in Jackson Town, Wanted man in El Passo,
I got bounties on my head in towns I wouldn't ever think to go

En zo gaat het maar door, want de songtekst is een opsommimg van plekken, gebieden, staten en steden waar The Wanted Man wordt gezocht. En dat is zo'n beetje overal.

Wanted man in New York City, wanted man in San Anton'
Wanted man down in Lorado, wanted man in Tupelo
Wanted man in the state of Texas, wanted man in the state of Maine
This wanted man's in the state of leavin' ya baby,
jumpin' on a midnight train

Totdat het nummer zijn hoogtepunt bereikt, en de ontknoping volgt. Een ontknoping die eerst hoopvol lijkt, maar schijn bedriegt, want de hoop op een veilige plek - zelfs waar iedereen die zou verwachten - wordt uiteindelijk de grond ingeboord.

Wanted man in every cat house, wanted man in a many saloons,
Wanted man is a ghost in hundred homes, a shadow in a thousand rooms

Wanted man down in St. Louis, wanted man in New Orleans
Wanted man in Mussel(?) Bay, wanted man in Cripple Creek
Wanted man in Detriot City, wanted man in San Anton'
But there's one place I'm not wanted lord,
it's the place that I call home

Bijna poezie, deze songtekst.

• Complete songtekst

David Gray

The day after het concert van David Gray in Vredenburg Leidsche Rijn. De dag waarop de muziek nog nagalmt in mijn hoofd, op een aangename manier. Want wat was het mooi: perfect gespeelde songs uitgevoerd door 5 mannen in keurige pakken, met Gray vooraan in het mooiste pak.

Even vergistten we ons toen we al een tijdje op de eerste noot stonden te wachten en er een langharige einzelgänger op het podium verscheen. Is dat David Gray? vroegen we ons af. Nee toch! Een beetje geschrokken hielden we onze adem in. Wat is 'ie veranderd. Zo slecht gekleed, een beetje viezig, onverzorgd, en hij kijkt zo wezenloos uit zijn ogen alsof hij te lang in een Amsterdamse coffeeshop heeft rondgehangen. Wat speelt hij ongeïnspireerd. En waarom zit iedereen er toch doorheen te lullen - koppen dicht!, dit is David Gray man! wilden we kwaad tegen het respectloos doorkletsende publiek roepen.
Tot na drie nummers eindelijk het kwartje viel: dit is David Gray niet, dit is het voorprogramma...

Opgelucht waren we, helemaal toen de echte David op het podium stond en het concert eindelijk losbarstte. En wat was het goed. Hij speelde veel nummers van zijn nieuwe album 'Draw the line'. Ah, eindelijk jaren na 'White Ladder' weer een meesterwerk.

't Is wel een mannetje die David, een bijna neurotische perfectionist (maar zijn alle perfectionisten niet neurotisch?) die zijn ergernis niet kon verbergen toen één van zijn vele gitaren niet goed was gestemd. Maar eigenlijk pleit dat voor hem, David raffelt zijn optreden niet af, een optreden lijkt voor hem een bijna religieuze beleving. Na twee uur was het afgelopen en kwamen we weer op adem.

Ik blijf nog ff een paar dagen doorzweven, een paar meter boven de grond, op de nagalm van David Gray.

Bruce Springsteen: Life Itself

Één van mijn favoriete nummers van Bruce Springsteen: 'Life Itself'. Het komt van zijn laatste cd 'Working On A Dream'. Melancholisch nummer dat al een tijdje een intern gevoelige snaartje weet te raken.

Life itself, rushing over me...

• Bruce Springsteen - Life Itself

Patrick Watson: Close to Paradise

Nog maar eens een nummer van Patrick Watson. Omdat hij zulke geweldige muziek maakt en omdat de datum van zijn concert nadert: 30 november, de dag waarop Watson in Paradiso staat. 'The Storm' komt van de cd 'Close to Paradise'. Het album komt inderdaad dichtbij het paradijs van wat er in de popmuziek haalbaar is. 'Close to Paradise' is een meesterwerk. Mooier dan de recent verschenen 'Wooden Arms' en daarom - tot nu toe - zijn Magnum opus. De songs op 'Close to Paradise' zitten vol geluidseffecten, melodieën en mysterieuze sferen. Het geheel is rijk gevuld tot aan de rand, die net niet overloopt. Dit is geniaal. Als ik ooit nog eens naar het paradijs ga... mag deze cd dan mee?

• Patrick Watson: Close to Paradise

Axe Riverboy: Carry On

Ah, hier word ik vrolijk van: Axe Riverboy met 'Carry On'. Zijn muziek klinkt Engels maar Axe zelf is 100% Frans. Zijn voornaam - Xavier - is door elkaar gehusseld en in zijn artiestennaam verwerkt. O ja, die snor is inmiddels afgeschoren.

AXE RIVERBOY - CARRY ON

Simon Eléphant | MySpace Videos

Emiliana Torrini

Mooie muziek van Emiliana Torrini. Torrini Italiaans? Nou ik dacht het niet, want ze komt uit Icesaveland: IJsland. Mooi hoesje, mooie vrouw en een cd - Me and Armini - met mooie nummers. Volgende week treedt ze op in de Melkweg, misschien koop ik wel een kaartje...

• Emiliana Torrini: Birds

Dans! (3) Wij willen walsen!

De wals: een dans met een - helaas - fout imago. Dat komt misschien omdat de wals in de klassieke muziek onlosmakelijk is verbonden met Johann Strauss, een componist die bekend staat om zijn goedkope klanken, nowadays worldwide aan Jan en Alleman gebracht door André Rieu. De driekwartsmaat als maat voor slechte smaak, zullen we maar zeggen. En dat is jammer want de wals kan ook heel mooi zijn, vooral wanneer popmuzikanten er mee aan de haal gaan.

Maar eerst iets over de dans zelf. Want ik heb een verleden met de wals en misschien ligt daar de oorzaak voor mijn walsliefde. Ik heb hem ooit ergens geleerd in Zuid-Frankrijk, ‘s avonds op een dorpspleintje van een mooie Francaise. Echt moeilijk is hij niet en een paar pasjes waren genoeg om ‘toute la nuit’ te blijven zwieren op de muziek van het dorpsorkest. Aah, those were the days...

In de popmuziek wordt ongemerkt ook wat afgewalst. En niet door de minsten. Want op de net verschenen cd ‘Wooden Arms’ van Patrick Watson staan twee meeslepende driekwartsmaten. Anders dan in de klassieke muziek heeft de wals in de popmuziek vaak een melancholische ondertoon. Een beetje weemoedig word je ervan als je er naar luistert. Is ‘t toeval dat ik het mooie nummers vind? Of ben ik gewoon een onvervalste walsliefhebber? Ik denk het laatste, en hoop het laatste, ik schaam mij er niet voor dus laat mij maar walsen, walsen, walsen...

• Patrick Watson: Wooden Arms

Patrick Watson

Dit is mooi: Patrick Watson, met het nummer Fireweed van zijn laatste cd Wooden Arms, een klein meesterwerkje. Eind november treedt hij op in Paradiso, ik heb een kaartje en ben benieuwd.

• Patrick Watson: Fireweed

Ellioth Smith

Elliott Smith, singer-songwriter van het meesterwerk XO. Ik heb XO altijd een vrolijke plaat gevonden terwijl Elliott - dubbel l en dubbel t - zelf niet één van de vrolijkste was, tenminste dat beweert men. Ik moet wel toegeven dat het een vreemde vrolijkheid is. Ik denk dat je het best kunt omschrijven als vrolijkheid waar een soort ‘eenzaamheid’ in doorklinkt. Opgewektheid met een cynisch en soms treurig kantje. Of beter gezegd: vrolijkheid van iemand die zich al verschillende keren heeft bezeerd aan scherpe levensrandjes.

Elliott is niet oud geworden en zijn dood is raadselachtig. De officiële lezing luidt dat hij zelfmoord pleegde door zichzelf twee keer met een mes in de borst te steken. Op zich al een vreemde keuze om jezelf neer te steken als je een eind aan je leven wilt maken, maar het verhaal wordt nog vreemder, want Elliott liet een afscheidsbriefje na waarin hij een spelfout maakte, niet in de tekst maar in zijn eigen naam...

Één van zijn bekendste en ook één van mijn favoriete nummers is Waltz #2. Een ‘opgewekt’ liedje dat wordt voortgestuwd door het ritme van een wals. Ik verdiep me eigenlijk nooit in de tekst van een liedje - meestal valt er geen touw aan vast te knopen of ze zijn zo slecht dat het zonde van de tijd is om ze überhaupt te lezen, maar de laatste zin van het refrein van Waltz #2 vind ik mooi en gaat een beetje met mijn verbeelding aan de haal:

‘I’m never gonna know you now, but I’m gonna love you anyhow’.

Hmm, nogmaals geen idee waar de rest van de tekst over gaat, maar deze zin vind ik mooi. Alsof een onbereikbare liefde wordt geobserveerd. Een eindeloze aanbidding, in stilte en op afstand, onvoorwaardelijk.

Elvis Perkins

Een paar weken geleden stond hij nog in de kleine zaal van Paradiso: Elvis Perkins. Singer songwriter van gezellige en soms melancholieke liedjes.

Dit is mooi, zo mooi dat ik - wanneer ik het hoor - soms een klein brokje onverklaarbaar oerverdriet moet wegslikken.