De tuin van Volkert van der G.

(klik op de afbeelding voor een vergroting)

Napoleon, Stalin en Saddam Hoessein tuinierden. De laatste keizer van China eindigde als tuinman, hij was tevreden. Het Chinese keizerrijk interesseerde hem niet meer, tenminste dat is de indruk die je krijgt wanneer je de film The Last Emporer van regisseur Bernardo Bertolucci ziet. Volgens mij probeert iedere tuinfanaat zijn eigen paradijs te creëren: je plant uitsluitend wat je mooi vindt. Je hoopt dat het blijft leven en gaat groeien en dat er een ideale plek ontstaat waar je van geniet en in kan leven. Zonder onkruid of andere begroeiing die je niet bevalt. Een ideale wereld dus.
Zouden bekende dictators daarom zo dol zijn geweest op het wroeten in de aarde? Jij bepaalt immers hoe dat kleine wereldje eruit komt te zien, je snoeit weg wat je niet bevalt en trekt het onkruid genadeloos uit de grond: de tuinman is in charge, heeft controle en heeft macht.
Bovenstaande tuin is van Volkert van der Graaf, de moordenaar van Pim Fortuyn. Volkert is weer thuis na een tijd in de gevangenis te hebben gezeten. Wat zou hij denken als hij naar zijn tuin kijkt? Dat het gras nodig gemaaid moet worden? Dat hij hier en daar een struik moet snoeien? Zou Volkert groene vingers hebben? Niet onwaarschijnlijk want Volkert van der Graaf heeft immers op de land- en tuinbouwschool gezeten. Zijn tuin ziet er op de foto nogal verwilderd uit. Er is veel te doen voor een controlfreak, want dat is hij vermoed ik. Op die paar vierkante meter een paradijs creëren. Het onkruid uit de grond trekken. Planten wat je mooi vindt. Een schutting eromheen zetten en je verder niet bemoeien met de wereld daarbuiten. Ach, was toch eerder gaan tuinieren.

De tuin van Mr et Mme Adrien (1910)

Een tuin uit 1910, gevonden op internet. Het enige wat over de foto's bekend is is dat het de tuin van 'Mr en Mme Adrien' is. Waar zouden de foto's zijn genomen? In Parijs? Of in een andere Franse stad? Of is het echtpaar misschien Engels? Die laatste mogelijkheid is onwaarschijnlijk, aangezien 'Mme' alleen in het Frans als afkorting wordt gebruikt.
De foto is vermoedelijk aan het einde van de winter gemaakt. De bomen zijn kaal, de lucht grijs. Blaadjes zijn niet meer te zien: als het herfst was geweest had de grond er vol mee gelegen.
Mr Adrien zit op een metalen terrasstoel en leest een boek. Bolhoed op, netjes in pak.
Op de andere foto zien we Mme Adrien. Zij kijkt in tegenstelling tot haar man recht in de lens. Haar haak- of breiwerk (of is het een krant?) rust op haar schoot.
Zou het echtpaar maar één terrasstoel hebben? Of hebben ze de tweede voor de foto netjes buiten beeld gezet? Samen op de foto ging niet, een derde persoon die de foto had kunnen nemen ontbrak en 'de zelfontspanner' was nog niet uitgevonden.

De tuin van Virginia Woolf

Het tuinhuis

'A woman must have money and a room of her own if she is to write fiction.' Mooie uitspraak van Virginia Woolf, schrijver van de wereldberoemde klassieker To the Lighthouse. Virginia Woolf zonderde zich inderdaad af wanneer ze wilde schrijven. Ze woonde in Londen maar trok zich regelmatig met haar man terug in Monk's house, een cottage in Sussex. In de tuin rond het cottage stond een groot tuinhuis waar ze achter een schrijftafeltje zat te schrijven. Op een foto is het houten huisje te zien, beschut door twee grote bomen. Het cottage zelf is weelderig begroeit met onder andere een prachtige rozenstruik.

Had de afzondering misschien een slechte invloed? Virginia Woolf hoorde stemmen in haar hoofd en dacht dat ze gek werd. In 1941 verzwaarde ze haar kleding met stenen en liep een rivier in, een zelfverkozen dood tegemoet.

• Website Monk's House

Monk's House

De tuin bij Monk's House

Schrijftafeltje, papier en pen liggen al klaar!

De tuin van Karl Ove Knausgard

Karl Ove Knausgard is niet alleen een fanatiek schrijver, maar ook iemand die vaak met zijn vingers in de grond zit te wroeten. In de tuin werken is voor Knausgard therapie. 'Het is rustgevend' zegt hij tegen Wim Brands. Brands interviewde Knausgard voor de eerste aflevering van Boeken op Reis, die afgelopen zondag werd uitgezonden. In de uitzending komt de tuin van de schrijver in beeld. Een flinke, met een groot gazon waar Karl Ove met een handgrasmaaier de strijd mee aangaat. Pff... Best zwaar lijkt me. Even later is Karl Ove onkruid aan het wieden. Mooi zo'n tuinierende schrijver, of moeten we vanaf nu schrijvende tuinman zeggen?

De tuin van Atte Jongstra

Het huisje in Frankrijk heeft 'ie verkocht. Dus eigenlijk is het de ex-tuin van Atte Jongstra. Een Fries in Frankrijk, hoe zou zijn Frans klinken? Er staan twee parasols. Bij de linker staat een tafel, bij de rechter alleen een stoel. Zou Atte daar soms zitten schrijven? Een beetje afgezonderd van de rest? Aan weerszijden van het smalle trapje groeien Hortensia's. Hortensia's Annabelle zo te zien.

De tuin van Duitse soldaten tijdens WO I

Het is een klein tuintje waar maar één plant in staat. Maar blijkbaar wel belangrijk genoeg om er een hekje omheen te zetten. Naast het tuintje staat een ijzeren tuinstoel. Zou daar zo nu en dan iemand in gaan zitten? Om te ontsnappen aan het deprimerende loopgravengevoel?

Stadsvingers wroeten in de aarde: gedachten bij een courgetteplant

Oké toegegeven, de hele buurt kan er nog niet van eten, maar het begin is er: mijn eerste zelfgekweekte courgette. Groter dan dit schijnen ze in eigen tuin niet te worden, dus wordt het tijd om te oogsten. Die gele bloemen kun je ook eten, maar pluk ze niet te snel want anders groeien er geen nieuwe courgettes meer aan (zo blijkt uit onderstaand filmpje).

Gekke plant die courgetteplant, de stengels schieten alle kanten op en de bladeren groeien als kool. Een beauty is het niet, maar hij is ook niet bedoeld om naar te kijken, je moet er van eten. En zo komen we op 'de bedoeling' van een plant. Zouden tuinmannen meer dan een gemiddelde Nederlander in god geloven? Want als je naar deze plant kijkt vraag je je af voor wie die anders bedoeld is dan voor de mens. Natuurlijk zijn er ook dieren die hun tandjes in de rijpe en sappige groente zetten, maar het zijn vooral mensenhanden die het meest geschikt zijn om het familielid van de komkommer te plukken. Zou er dan toch een schepper zijn? Onzin natuurlijk, maar toch...

De tuin van Roald Dahl

Roald Dahl in de voortuin van zijn huis. Strak gazonnetje. Iets verderop staat zijn tuinhuisje waar hij altijd zat te schrijven.

Stadsvingers wroeten in de aarde - Een Amsterdammer gaat tuinieren. Afl. 5 Onkruid wieden

Nooit verwacht dat ik een strak gazon mooi zou vinden. En toch is het zo. Zo'n pas ingezaaide mat is toch het mooist als die egaal blijft. De grootste spelbreker van die groene vlakte is natuurlijk onkruid. Een beetje onkruid is niet erg, maar het moet niet het gras gaan overheersen. Wil de pas geplante struik, plant of bloem maar niet groeien en bloeien? Onkruid schiet uit grond, groeit tegen de klippen op en lijkt zich in no time te vermenigvuldigen. Ook al is het te droog of te nat, het maakt allemaal niet uit: onkruid woekert voort. Wat moet je doen om het te verwijderen? Je kan het natuurlijk met je handen uit de grond trekken, maar dat is een zwaar karwei dat ongetwijfeld makkelijker kan. Vandaar dat ik maar eens op YouTube heb gekeken op zoek naar een filmpje over handig gereedschap en wat tips.

Al gauw kom je erachter dat er een groot verschil is tussen onkruid bestrijden en onkruid verwijderen. Bij bestrijden komen vaak griezelige chemische middelen om de hoek kijken en daar willen we natuurlijk geen gebruik van maken. Wij zijn voor de bloemetjes, de bijtjes en de visjes. Het nadeel van bestrijdingsmiddelen simpel samengevat: ze komen in het grondwater terecht en zijn daarom slecht voor het milieu. Onderstaand filmpje is een voorbeeld van verborgen reclame voor zo'n bestrijdingsmiddel. We zien een man met een hoedje bij een gazon, en.... een grote sproeier gevuld met een griezelig bestrijdingsmiddel. Hij heeft het nog gezien: 'oude dametjes die met een aardappelschilmesje het onkruid verwijderden' bla die bla. Ja, lach ze maar uit die oude dametjes, maar die hebben niet het milieu verpest!



Een gereedschap dan? Huh! WTF! Dit gereedschap lijkt wel gemaakt om landmijnen onschadelijk te maken! Moet ik daarmee in mijn tuin aan de slag?



Nee, dank u. Zo'n apparaat vind ik te groot en te duur en het hapt bovendien hele stukken aarde uit mijn gazon.

De dame in het volgende filmpje heeft het over schoffelen. Dat werkt prima in de border maar ik zoek een apparaat om onkruid te verwijderen uit het gazon.



Hè, hè gevonden. Zoiets dus. 't Is een beetje een light-versie van die Afghanistangun hierboven. Maar wel geschikt lijkt me. Er wordt alleen niet bijgezegd hoe het apparaat heet:



Maar wat blijkt, volgens 'Moestuinmeisje' (brrr.... wat een vreselijke naam, vast zo'n humorloze onbespoten groentefundamentalist van 50 jaar of ouder) kan het ook met een eenvoudige hamer!



Bedankt Moestuinmeisje. En toch ben ik er nog niet helemaal uit. Want die aarde ziet eruit alsof er net met een tank overheen is gereden. Misschien toch maar wieden met een aardappelschilmesje?

De tuin van Kurt Vonnegut

De schrijver van het meesterwerk Slaughterhouse-Five heeft een plekje gevonden tussen de Hortensia's. Was het zijn favoriete plek daar onder de vrolijke tuinkabouter?

Stadsvingers wroeten in de aarde - Een Amsterdammer gaat tuinieren (2)

Kiwiplant

Dit gaat over de doodsstrijd van een plantje. De pas geplante kiwiplant heeft het moeilijk en ik vraag me af of het de zomer wel haalt. Bij tuinieren is het altijd maar de vraag of het net in de grond gezette groen het gaat overleven. Je weet het nooit. Redt het plantje het niet, dan is het altijd de vraag waarom het is doodgegaan. Why? Heeft het teveel water gehad? Of misschien te weinig? Stond het teveel in de schaduw? Of was de grond niet voedzaam genoeg? 
Moet je het tere en kwetsbare plantje koste wat het kost in leven houden? Of zullen we het maar uit z'n lijden verlossen en uit de grond trekken? Een plantje moet immers moeiteloos op z'n eigen beentjes kunnen staan. Ik kijk het nog even aan en wacht met een beslissing, terminaal is dat steeltje met die twee blaadjes nog niet.

Japanse wijnbes

Een andere plant op de intensive care is de Japanse wijnbes. Toen het nog binnen stond groeide het als kool, maar vanaf het moment dat ik het buiten in de grond heb gezet ziet het er met de dag ongezonder uit. Het lijkt verwikkeld in een doodsstrijd. Naar de oorzaak van dit sterven kan ik alleen maar gissen. Is het misschien de wind waar het plantje last van heeft? Raadselachtig dat tuinieren.

Stadsvingers wroeten in de aarde - Een Amsterdammer gaat tuinieren (1)

Geen idee of dit uiteindelijk iets gaat worden. Op het kaartje bij de kiwiplant stond dat 'ie supersnel groeit en zo'n beetje overal tegenop klimt. Vooralsnog is het maar een klein plantje en moet ik het allemaal nog maar zien. Als tuinier moet je veel fantasie hebben, dat heb ik al gemerkt. Je moet als het ware een beetje helderziend zijn. Vooruit denken, want sommige planten schijnen wel 6 meter hoog te worden en een paar meter uit te dijen, dus plant dat kleine tere stammetje niet te dicht tegen ander groen aan, of tegen een hek. Want straks drukt hij alles om zich heen opzij. En als hij maar niet het zonlicht wegneemt als 'ie de hoogte in is geschoten. Nee, bij tuinieren ben je niet alleen maar met je handen bezig: tuinieren vergt ook het nodige denkwerk. Uiteindelijk hoop ik dat dit kleine plantje in de toekomst volhangt met gezonde kiwi's. Zo vol, dat de takken bijna doorbuigen. Ik zie het allemaal voor me. Mooi, die fantasie en verbeelding van een tuinman.

De blije rooftoptuinman uit Beijing

Reportage over daktuinen in China. In de steden is de ruimte schaars en om toch nog een beetje te kunnen tuinieren worden steeds vaker de daken van hoge flatgebouwen gebruikt. De twee tuinen die de verslaggever bezoekt liggen in Beijing en Hong-Kong. Vooral die tuinman uit Beijing maakt een gelukkige en blije indruk. Z'n tuintje ligt er dan ook prachtig bij. Het eerste jaar mislukte zijn oogst, maar nadat hij wat geneeskrachtige Chinese kruiden over de aarde had gespoten groeide alles tegen de klippen op. En of het allemaal nog niet genoeg is laat de blije man uit Beijing ook nog eens een goocheltruc zien.



• Via huffingtonpost.com

Geluk

Mooie fotoserie van een ouder echtpaar voor hun huisje. De foto's beginnen bij 'het heden' en gaan terug in de tijd. Een lang pad voert naar het huisje, ergens halverwege hebben ze zich laten fotograferen. Te ver van de lens om hun gezichten te kunnen zien. Waarschijnlijk omdat ze de tuin en het huisje ook op de foto wilden hebben: een compleet beeld van hun gelukkige wereldje, een paradijs voor twee personen.

De tuin wordt halverwege de serie soberder. Werd het werk te zwaar naarmate ze ouder werden?

De man blijft als laatste over, meestal is dat omgekeerd. Een beetje treurig, maar onvermijdelijk eind van een gelukkig en romantisch samenzijn.

Kweek!

Griezelig allemaal dat gedoe met die EHEC bacterie. Maar wij van Weblogamorf hebben de oplossing: begin je eigen moestuin! En wanhoop niet, want het kan ook als je 3 hoog achter woont, groente kweken kan namelijk ook in een pot! Weet je tenminste zeker dat er geen vergif in de grond zit.

Wij van Weblogamorf eten zelf gekweekte paprika's en binnenkort oogsten we onze tomaatjes, komkommertjes en aardbeien. En iedere kweekdummy kan het: je hoeft die planten alleen maar water te geven, dat is alles. En voor iedere 'die hard' zelf-kweker is er het boekje: Moestuin in pot. Vol handige tips en trics. Kom op mensen, we beginnen een trend!

• Bestel hier Moestuin in pot (of beter: koop het in de zelfstandige boekhandel)

Het leven op het dak van de stad

On your Roof is een fotoserie van Stephanie de Rouge. De serie laat daken in New York zien die door bewoners voor uiteenlopende doeleinden worden gebruikt. De één heeft er een prachtige daktuin gemaakt, een ander sport er en weer iemand anders is er een openluchtbiosoop begonnen. Mooi om te zien hoe het leven in de stad zich niet alleen op de grond afspeelt, maar ook - onzichtbaar voor bijna iedereen - op het dak.

Multi talent: Francois Racine de Monville (1734-1797)

Altijd al jaloers geweest op mensen met een multi-talent: mensen die op verschillende en soms uiteenlopende terreinen uitblinken en net iets beter zijn dan de rest. Creatieve types die geweldig kunnen schilderen en 'tussendoor' ook nog een prachtig boek schrijven bijvoorbeeld.

Francois Racine de Monville was zo iemand. Maar eigenlijk doe je hem met de titel multi-talent tekort, want de in 1734 in Parijs geboren aristocraat was een alleskunner. Francois was goed in schermen, handbal! (nooit geweten dat dat toen al bestond) en boogschieten. Op creatief gebied componeerde, zong en speelde hij fluit en harp als de beste. Verder was hij architect van twee gebouwen in Parijs en ook nog 's uitvinder van de Franse centrale verwarming.
Maar het beroemdst is de Monville geworden om de door hem ontworpen tuin, 'Le Désert de Retz' in de buurt van Chambourcy in het noorden van Frankrijk.

Bij een tuin denken wij aan een klein stukje grond waar je met moeite je auto kunt parkeren. Maar in de tijd van Lodewijk de 14e was dat anders, want een beetje aristocraat had toch al gauw een paar honderd meter rond zijn optrekje tot zijn beschikking. Zo ook Francois de Monville. Op het uitgestrekte terrein staan verschillende gebouwen in uiteenlopende architectonische stijlen van all over the world. Er staat een kleine pyramide, een tombe, een theater en een Gothisch gebouw. Allemaal ontworpen door Monsieur Monville himself.

Het mooiste bouwwerk in de tuin vind ik 'La Colonne Détruite', maar dan wel de versie die te zien is op oude zwart-wit foto's toen het was vervallen tot een ruïne en nog niet was gerestaureerd. (zie foto boven).

Later is het - helaas - 'opgeknapt'. En daarmee is de uitstraling van het pilaarvormige gebouw er niet op vooruitgegaan want het herstel is naar mijn mening wel erg clean uitgevoerd. Jammer. Nee, als ik mag kiezen, doet u mij die ruïne dan maar.

Desondanks zou ik 'Le Desert de Retz' graag eens bezoeken en en een wandeling langs de verschillende gebouwen willen maken. Het is een plek die ik heb toegevoegd aan mijn steeds langer wordende lijstje 'see before you die'.

Met de Monville zelf liep het helaas niet goed af. Hij eindigde berooid en werd tijdens de Franse Revolutie door een tribunaal ter dood veroordeeld. Een tragisch eind voor zo'n veelzijdig en fantasierijke man.

• Homepage Le Desert de Retz

Idyllisch tuinhuisje

Als flatbewoner wil je wel eens gras onder je blote voeten voelen. Vooral in de zomer. Maar hoe pakken we dat aan? Gaan we een caravan huren op een camping? Of gewoon zoveel mogelijk ‘de deur uit’? Na wat gesurf over het net geen geschikte camping, maar wel een klein huisje gevonden. Een tuinhuisje op een volkstuinencomplex. Jemig, wat ziet dat er op de foto idyllisch uit.

Ik zie mezelf al zitten, glas wijn in de hand terwijl de kids rond rennen in de tuin. ‘s Avonds een kaarsje aan, lezend in een boek, de rest tevreden in bed.

Ja, ja, ja, ik weet het ook wel en ik hoor het iedereen al zeggen: er is zoveel sociale controle op die volkstuintjes, en dan zit je tussen allemaal ouwe mensen die zich vervelen en je lastig vallen, en je moet ook nog eens een paar vrije ochtenden meehelpen met onderhoud aan het complex. Het zijn gedachten die heus wel in me opkomen maar die ik nu even wegdruk. Laat deze huisvader er nog maar even op los fantaseren. Want dat het fotootje met mijn fantasie aan de haal gaat is me ook wel duidelijk.

Maar toch...

Wat een schattig huisje. En dat voor maar 9.000 euro...