De boekenkast van Jan Vertonghen

Op de internetsite van AjaxTV staat een interview met verdediger Jan Vertonghen. De Belg vertelt over zijn leven in Amsterdam en laat zijn huis zien. Op een gegeven moment komt er een boekenkast in beeld, en dat is opmerkelijk, want voetballers zijn nou eenmaal geen lezers.

Wij boekenkastwatchers van Weblogamorf zetten zo'n fragment natuurlijk even op pauze, nieuwsgierig als wij zijn naar wat er allemaal op de planken staat. Helemaal zeker weten we natuurlijk niet of alle boeken van hemzelf zijn of van zijn vriendin, maar dat geldt natuurlijk voor iedere boekenkast die door ons aan een onderzoek wordt onderworpen. Één boek heeft Vertonghen in ieder geval gelezen en dat is 'Het verdriet van België', het meesterwerk van landgenoot Hugo Claus.

Wij van Weblogamorf vinden het een mooie en afwisselende verzameling, er staat van alles tussen: literatuur, biografieën en een paar reisgidsen. Plus een paar titels waar wij nog nooit van hebben gehoord, en dat is altijd leuk. Dus wat ons betreft een staande ovatie voor ‘man of the match’ Jan Vertonghen!

Foto 1

1 Herman Koch - Het diner

2 Herman Koch - Zomerhuis met zwembad

3 Snoecks 2011

4 Geert Mak - In Europa

5 A.F.Th. van der Heijden - titel onleesbaar

6 Maaike Schutten - Bakfietsblues

7 Maria Boonzaaijer - Papa Tango

8 Christine Jordis - Bali en Java, bespiegelingen van een reiziger

9 New York - Capitool reisgids

10 Parijs - Capitool reisgids

11 New York - Capitool reisgids

12 Indonesië - Reisgids?

Foto 2

13 Een grote collectie van het ‘literaire’ voetbalblad Hard Gras. De meeste nummers zijn van een paar jaar geleden, zou hij zijn abonnement hebben opgezegd?

Tussen de Hard Gras-collectie staan nog twee andere boeken:

14 Frank Raes - Europese voetbalverhalen

15 Fouad Laroui - Kijk uit voor parachutisten

16 Mike Verweij en Patrick Kluivert - De autobiografie van Patrick Kluivert

Foto 3

17 Op deze foto zien we de hand van Vertonghen die Het verdriet van België uit de kast trekt.

18 Bovenop liggend op de andere boeken: Jean Kwok - Bijna thuis

19 Alma Mathijsen - Binnen Spelen

20 Hugo Claus - Titel onleesbaar

21 Connie Palmen - Titel onleesbaar

22 Jonas Jonasson - De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween

23 Paolo Giordiano - De Eenzaamheid van de Priemgetallen

24 Arnon Grunberg - Tirza

25 Gerard Reve - De Avonden

26 Willem Elsschot - Kaas

27 Aidan Chambers - Je moet dansen op mijn graf (mooie titel!)

28 Sandro Veronesi - XY

Foto 4
Een mooie foto van Vertonghen die zich verdiept in Het Verdriet...

29 Stieg Larsson - Mannen die vrouwen haten (het eerste deel uit de milleniumtrilogie)

Foto 5

30 Josie Lloyd & Emlyn Rees - Blijf bij mij

31 Khaled Hosseini - De vliegeraar

32 500 Gedichten die iedereen gelezen moet hebben - De canon van de Europese poëzie. Samengesteld door Ilja Leonard Pfeiffer en Gert Jan de Vries

33 Bas Steman - Ramses Shaffy (biografie)

• Bekijk het complete interview op Ajax TV
• Bekijk hier andere boekenkasten. Onder andere de boekenkast van Nico Dijkshoorn, Peter Buwalda, Martin Buitenhuis, Mensje van Keulen en Guido Belcanto

Tennis = saai

Tennis kijk ik al heel lang niet meer. Vooral het mannentennis is 'een wedstijdje serveren' geworden. Zelden zie je nog lange rally's.
Van de laatste set van de Wimbledonfinale uit 2008 tussen Federer en Nadal is een animatie gemaakt. En zo samengevat tot de essentie blijkt dat ik gelijk heb: tennis is saai.


WIM•BLE•DON from BRYANKU on Vimeo.

Laurent Fignon 1960 - 2010

Gisteren overleed de Franse wielrenner Laurent Fignon. Hij zal vooral worden herinnerd als hoofdrolspeler in één van de grootste sportnederlagen aller tijden. In 1989 verloor hij de Tour de France in de laatste rit, een tijdrit door Parijs. Met een minimaal verschil van 8 seconden werd hij tweede in het eindklassement, achter winnaar Greg Lemond. Direct na de finish liet hij zich vallen op het asfalt, verslagen en vernederd lag hij daar in de gele trui. Hij kon het zelf niet geloven en ik, zittend voor de tv ook niet. Ik had medelijden met hem en ik had hem de overwinning graag gegund want Fignon was anders.

Fignon droeg namelijk een bril.

Brildragende topsporters zijn schaars. Natuurlijk is het bij de meeste sporten niet praktisch om een bril te dragen, maar dat is niet de enige reden waarom je zelden bebrilde sporters ziet, want een bril is in de sportwereld vooral een 'symbool' van zwakte en - om het maar even cru te zeggen - fysieke imperfectie.

Als ex-brildrager had ik daarom sympathie voor Fignon. Hoewel er in het verleden, vooral in de jaren vijftig, meer bebrilde wielrenners zijn geweest kreeg Fignon door zijn bril én zijn intellectuele achtergrond een stempel. Spottend werd hij in het wielerwereldje 'de professor' genoemd. Simpeler kan bijna niet: iemand met een bril die misschien iets verder denkt dan anderen = professor. Ik heb een hekel aan die bijnaam want het is een bijnaam die denigrerend is bedoeld en die door domme mensen uit frustratie aan andere - meestal slimmere - mensen wordt gegeven: we bespotten je, tenzij je je even dom gedraagt als wij.

In zijn latere jaren ging Fignon nog meer opvallen. Hij liet zijn haar groeien en bond het samen in een armoedig staartje. Nou ben ik eerlijk gezegd ook niet zo'n fan van de 'mannenstaartjes', maar een issue vond ik het bij Fignon nou ook weer niet. Laat 'm toch, dacht ik, ik ergerde mij er niet aan. Een issue werden die wapperende haren later wel. Want na die verloren Tour berekenden 'wetenschappers' dat Fignon zonder staartje de wielerronde waarschijnlijk wél had gewonnen. Dat kleine beetje lange haar zou hem namelijk veel luchtweerstand hebben opgeleverd. Geen idee of het onderzoek serieus was uitgevoerd. Maar voor mij bewees het destijds wel iets anders: namelijk dat je in de sport niet mag afwijken. Dat je mee moet doen met de groep en vooral niet teveel mag opvallen. Vooral niet tussen simpele zielen als wielrenners.

Anno nu, zijn er genoeg sporters die opvallen door een apart en 'afwijkend' uiterlijk: ze verven hun haar, zitten onder de tattoos en voetballen op zilveren schoenen. En toch is er een belangrijk verschil, want dat opvallen van tegenwoordig is allemaal image, design en ijdelheid, vaak nog gesponsord ook. Uiterlijk vertoon overgoten met een dikke vette commerciële machosaus. Fignon fietste met een eenvoudig ziekenfondsbrilletje, was een authentieke anti-held, twee keer de beste en -voor mij het belangrijkst: hij was vooral zichzelf. Salut.

Tour de France

Ondanks alle dopingschandalen blijf ik een liefhebber van de Tour de France. Wie de winnaar wordt van het eindklassement - met of zonder hulp van pilletjes en spuitjes - vind ik eigenlijk niet belangrijk, want het zijn vooral de perfect in beeld gebrachte ‘bijzaken’ die het meest boeien. Om er een paar te noemen: de explosieve massasprints, de renners die opkrabbelen na een valpartij, het Franse landschap waar het peloton als een lang gekleurd lint doorheen rijdt, de ‘knecht’ die zich ‘laat afzakken’ om water voor zijn ‘kopman’ te halen, de renner die niet meer verder kan en huilend afstapt, de esthetische schoonheid (ja, het staat er echt) van een perfect uigevoerde ploegentijdrit die wordt gereden met het modernste aerodynamische materiaal, de renner die afgepeigerd een berg oprijdt, de Tourarts die tijdens een etappe uit een auto hangt en een zieke renner probeert op te lappen, de rode vlag van de laatste kilometer, de vervormde finishfoto, de namen van de favorieten die staan geschilderd op het asfalt, en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. De Tour kent teveel bijzaken om op te noemen en ze zijn allemaal even mooi om naar te kijken.

De Duitse formatie Kraftwerk nam de Tour de France in 1983 en 2003 (remix van de opname uit ’83) als onderwerp voor één van hun nummers. Het bijbehorende clipje illustreert ongeveer wat ik hierboven probeerde duidelijk te maken. Het is een mooi vormgegeven filmpje, in zwart-wit aangevuld met rood, wit en blauw - de kleuren van de ‘Tricolore’. 

Geen andere sport kent zoveel heroïek als het wielrennen. Maar ook tragiek, en die is vaak mooier. Want soms is de nederlaag mooier dan de overwinning. In geen ander sportevenement wordt deze zo goed en meedogenloos in beeld gebracht als in de Tour de France. De nederlaag van de renner die de Tour jarenlang heeft gedomineerd is het mooist. Die nederlaag is definitief: een ‘comeback’ is vrijwel uitgesloten. Hinault werd verslagen door Lemond, Indurain door Riis. De nieuwe kampioen wordt gehuldigd, de oude druipt af. De koning is dood, leve de koning! 

De held wordt meestal verslagen in een bergrit. Anderen rijden door, de kampioen blijft achter samen met de camera. Zelfs ‘de mindere goden’ gaan hem voorbij. Hij wordt omringd door honderden toeschouwers, maar wat is hij eenzaam. Ik voel geen leedvermaak, heb eerder bewondering omdat hij zich schikt in zijn nieuwe rol. 

Meedogenloos wordt zijn lijden in beeld gebracht. We zien het, we zijn er getuige van: hij is verslagen. 

Een van de meest indrukwekkende nederlagen is die van Indurain uit 1996. De Spanjaard had de Tour vijf keer op rij gewonnen. In 1996 werd hij verslagen. De bergetappe naar Les Arcs werd zijn Waterloo.