De werkplek van Wim de Bie

Mooie foto van Wim de Bie op zijn favoriete werkplek. Een klein houten huisje in een tuin of bos. Mét wifi zo te zien.

• Meer werkplekken van...

Ernst Hemingway

Bijzondere foto van Ernst Hemingway. Zoals hij daar staat lijkt hij helemaal niet zo imposant als altijd wordt beweert. Die korte broek lijkt wel een rokje en wat zijn z'n schoudertjes smal! Hij lijkt wel een oud dametje. Maar zonder gekheid: de oude reus leeft nog voort, zijn boeken zijn tijdloos. Krachtige zinnen die zoveel jaren nadat ze zijn opgeschreven nog steeds indruk maken. 

Hieronder een fragment uit een interview met Orson Welles die herinneringen ophaalt aan zijn 'vriend'. Beide zwaargewichten gingen (bijna) met elkaar op de vuist in een bioscoop. 

Plus nog een 'hedendaagse' monoloog van Ernst-Jan Pfauth die de boeken van Hemingway aanprijst. 

De werkplek van Hunter S. Thompson

Een werkplek in de buitenlucht, met uitzicht op zee. Mooi, maar het lijkt me voor een schrijver ook onhandig. Want waaien de blaadjes niet weg als er een beetje wind staat? Centraal op de foto staat een typemachine. Thompson bleef er lang gebruik van maken, tot hij uiteindelijk overschakelde op de computer. Hij haatte dat apparaat. Zo erg zelfs dat hij een keer zijn geweer er op leegschoot. Rechts van de typemachine staat een mok. Thompson kennende zou je er eerder een leeg whiskeyglas verwachten. Links, op de rand van het kleine tafeltje staat een reiswekkertje. Het model herinner ik me nog van vroeger. Je kon zo'n klokje inklappen tot een klein stevig doosje.
En wat is toch dat voorwerp dat tegen de typemachine leunt? Een pijp?

De werkplek van Ischa Meijer

Sommige werkplekken hebben iets heiligs. Vooral wanneer ze er eenvoudig uitzien. Alsof er voor het ontstaan van bijzondere werken geen supersonische omstandigheden nodig zijn. Dit is zo'n werkplek. Het is het bureau van Ischa Meijer die in 1995, op zijn verjaardag, plotseling overleed. Een beroemd interviewer, 'de beste' zoals vaak werd gezegd. Voor Het Parool schreef hij een column, De dikke man, die dagelijks op de voorpagina verscheen.

Hier zat hij te schrijven. Aan twee tegen elkaar geschoven houten tafeltjes, op een electrische typemachine. Naast de typemachine ligt een stapeltje wit papier. Binnen handbereik en klaar om gebruikt te worden. Aan de rechterkant ligt een opengeslagen agenda met een steen erop zodat de blaadjes niet om kunnen slaan wanneer de ramen open staan. Helemaal rechts, op de hoek van het tweede tafeltje staat een antwoordapparaat. In het oog springt de grote witte prullenmand onder het bureau. Zouden daar veel mislukte beginstukjes in terecht zijn gekomen? Het geheel is een mini-kantoortje. Simpel en daarom intrigerend.

Na zijn dood zijn deze spulletjes waarschijnlijk van elkaar gescheiden. Zijn ze weggegooid? Of is alleen de typemachine bewaard gebleven? Je zou willen dat dit allemaal voor altijd zo blijft staan. De agenda en de stapel papier naast de typemachine. De bureaulamp die onaangereroerd op de toetsen bijft gericht. En dat je de twee tafeltjes met al die spulletjes ergens zou kunnen bekijken. Om je te realisteren dat het hier allemaal ontstond, achter die twee eenvoudige tafeltjes, op die eenvoudige typemachine.

Het beeld is afkomstig uit Zaal over de vloer. Over de doden niets dan goed.