Duik in het diepe (voor i)

Daar gaan ze. Ze duiken het diepe in. Hun gezichten zijn niet te zien en daarom zou je het zelf kunnen zijn die daar springt. Samen met je vrienden spring je het koude water in. Je gilt, schreeuwt, strekt je armen uit. Je bent voor het eerst verliefd, voor het eerst weet je wat een hechte vriendschap is. Voor het eerst voel je je vrij en misschien besef je voor het eerst wat leven is. Je bent alleen, zonder corrigerende ogen, maar samen met je vrienden. Waarmee je lacht, fietst, huilt, rent. En duikt. Je toekomst tegemoet. Later moet nog komen. Later ligt te wachten tot het toe kan slaan. En misschien denk je dan aan dit moment terug. Toen je een duik nam, en nog niet besefte hoe gelukkig je was.

Tekeningen van de toekomst

Ik hou erg van toekomsttekeningen. Ik noem het maar toekomsttekeningen want ik weet niet of er een apart woord voor bestaat. Ik bedoel er tekeningen mee van toekomstige bruggen, wijken, straten en parken. De bedoeling van zo'n 'visualisatie' is om ons te laten zien hoe een plek er in de toekomst uit gaat zien. Dat beeld is vaak idyllisch en clean. Er staan keurig geklede mensen op, wandelend op weg naar huis of hun werk. Er spelen kinderen en de omgeving is schoon en mooi. De zon schijnt en de lucht is blauw. Het is een wishfull thinking toekomstbeeld.

De werkelijkheid, wanneer de straat, de brug of het park eenmaal is aangelegd, is natuurlijk altijd anders. Er rijden fietsers over de stoep, honden schijten op het gras, auto's staan dubbel geparkeerd en overal ligt afval. En hooguit een paar weken of dagen per jaar is de lucht strakblauw en schijnt de zon. Maar dat maakt niet uit, we weten vantevoren dat het een ideaalbeeld is waaraan de werkelijkheid nooit kan voldoen.

Zo'n tekening is natuurlijk bedoeld om iets te verkopen. Maar het zegt tegelijkertijd iets over hoe we de wereld het liefst willen zien. Perfect, clean, zonder vuil, zwervers en met een eeuwig zonnetje aan de hemel. Een straat zonder graffiti, vol nette mensen en kinderen die nooit ruzie maken. Geen geparkeerde auto's voor de deur van minnaars die stiekem even langskomen. Geen gillende sirenes. Geen verwaarloosde voortuintjes maar een straat vol mensen (altijd zonder jas!) die elkaar groeten. Een leven zoals in de Truman Show.

(klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

Trailer van de Truman Show:

Philip Seymour Hoffman on Happiness

Animatie van een interview met Philip Seymour Hoffman. "Learning how to die is therefore learning how to life" aldus de dit jaar overleden acteur. Philip Seymour Hoffman on Happiness.

De werkplek van Wim de Bie

Mooie foto van Wim de Bie op zijn favoriete werkplek. Een klein houten huisje in een tuin of bos. Mét wifi zo te zien.

• Meer werkplekken van...

Lief dier

Was moet wapperen!

(klik op de foto voor een vergroting - foto: Gerbrand Bakker)

Was aan een waslijn maakt gelukkig. Kijk die was wapperen in de wind! Het gevoel dat ik bij een volle waslijn krijg is moeilijk te omschrijven. Maar het geeft het 'geluksstofje' in mijn hoofd een flink duwtje. Alsof de zomer in die ingedutte hersencelletjes doorbreekt. Scheelt weer een seresta'tje. Dus zet die irritant piepende wasdroger bij het grofvuil en hang de schone was buiten. Want was wil wapperen...

Schlijper in love

klik op de afbeeldingen voor een vergroting

Mooie fotoserie van Schlijper. De fotograaf legt het leven in Amsterdam vast. Zijn favoriete plek is de Haarlemmerstraat en omstreken. Ik loop daar vaak rond maar sta nog steeds niet op één van zijn foto's, helaas. Bovenstaande plaatjes zijn ergens in die buurt op één van de grachten gemaakt. Zijn complete oeuvre vind je op www.schlijper.nl

Paradijs

We hadden de laatste twee weken van juni bij Ingrid en Vidar gelogeerd en ik was heen en weer tussen Stockholm gependeld, waar ik zat te schrijven. Dat was een perfect bestaan geweest. Om zes uur op, een boterham voor het ontbijt, een sigaret en een kop koffie op de stoep voor het huis, die al verwarmd was door de zon, met uitzicht over de wei naar de bosrand, dan op de fiets naar het station met in mijn rugzak een lunchpakket dat Ingrid voor me had klaargemaakt, lezen in de trein op weg naar de stad, naar kantoor om te schrijven, om een uur of zes terug door het in het licht van de zon nog weelderige en kleurrijk glinsterende bos, op de fiets tussen de landerijen door naar het kleine huis, waar het eten wachtte, 's avonds eventueel een duik in het meer samen met Linda, buiten wat zitten lezen, vroeg naar bed.

Uit: Liefde van Karl Ove Knausgard

Regen

De regen viel met bakken uit de hemel en kletterde op de stof van de uitgeklapte parasol. Ik zat onder het grote doek, bleef droog en luisterde naar het tikkende geluid. Op dat moment vond er een gedachtensprongetje plaats. Want dat geluid deed me denken aan vroeger, toen ik met mijn ouders op vakantie ging en alleen in een klein tentje sliep. Soms werd ik 's nachts of 's ochtends wakker van de regen en dan luisterde ik naar het fijne geluid van de vallende druppels op het tentdoek. Daarbinnen was het droog en daar lag ik. Warm in mijn donzen slaapzak.

Doe je ogen dicht en luister naar onderstaand fragment. Misschien krijg jij ook een gedachtensprongetje.

Was!

Ik word altijd een beetje gelukkig van was aan een waslijn. Aan de kleding kun je zien wie er woont. Een gezin? Dan hangen er vrolijke kinderkleertjes tussen. Bejaarden? Dan vallen de grote witte onderbroeken het meest op. Het spotten van een waslijn scheelt mij weer een pilletje prozac. Want het gevoel dat ik erbij krijg is moeilijk te omschrijven, maar heeft te maken met de volgende woorden: schoon, mooi weer, fris en geur.
Kom mensen, zet die lawaaimakende wasdroger - het irritantst is de piep wanneer de was droog is - buiten bij het vuilnis. Scheelt flink wat euro's in de energierekening. Hang je was op. Buiten! Daar wordt iedereen blij van.

40 jaar eenzaamheid: het leven van de familie Lykov

Onvoorstelbaar verhaal uit The Smithsonian over een Russische familie die 40 jaar lang in afzondering leefde in een Siberisch berggebied. Op de vlucht voor vervolging - de familie behoorde tot een Russisch orthodoxe sekte - trokken ze in 1936 het dichtbeboste gebied in. 150 mijl verwijderd van de bewoonde wereld bouwden ze een hutje, waar de familie (vader, moeder, twee zoons en twee dochters) 40 jaar bleven voordat ze in 1978 werden ontdekt door een groepje geologen. Er werd voorzichtig contact gelegd, waardoor hun levensverhaal langzaam kon worden opgetekend. En dat is een verhaal vol ontberingen, a struggle for life. Een zwaar leven dus, dat zal niemand verbazen, maar ook een leven waar een aantrekkelijke kant aan zit. Want zo ver van de bewoonde wereld, waren ze ook veilig en bood de plek bescherming tegen de boze buitenwereld. De Tweede Wereldoorlog bijvoorbeeld was geheel aan de familie voorbijgegaan!
Ook anno nu denk ik dat veel mensen graag voor zo'n leven zouden kiezen. Daar hoeft niet persé een streng geloof aan ten grondslag liggen, maar zou ook een afkeer kunnen zijn van de Westerse consumptiemaatschappij. De foto van de twee broers, met baarden en mutsen op, doen me dan ook denken aan de neo-hippie-look van nu. Een beetje Occupy-achtige types die - gezond levend - als nomaden rondtrekken en zich zo onttrekken aan het leven van 9 tot 5.

Met de Russische familie liep het uiteindelijk slecht af. Drie van de zes familieleden stierven een paar jaar na hun ontdekking. De bewoonde wereld hebben ze nooit meer terug gezien. Agafia, de jongste dochter van de familie, bleef uiteindelijk alleen achter. Alleen op de plek waar ze was opgegroeid met haar familie. Eenzaam, maar misschien toch gelukkig.

Een geoloog bij het afscheid:
I looked back to wave at Agafia. She was standing by the river break like a statue. She wasn't crying. She nodded: 'Go on, go on.' We went another kilometer and I looked back. She was still standing there.

Een Russische geologe samen met drie leven van de familie

De broers Dimitri en Savin

Agafia en Natalia

• Het complete artikel op de site van The Smithsonian
• Korte Russische documentaire over de familie

De blije rooftoptuinman uit Beijing

Reportage over daktuinen in China. In de steden is de ruimte schaars en om toch nog een beetje te kunnen tuinieren worden steeds vaker de daken van hoge flatgebouwen gebruikt. De twee tuinen die de verslaggever bezoekt liggen in Beijing en Hong-Kong. Vooral die tuinman uit Beijing maakt een gelukkige en blije indruk. Z'n tuintje ligt er dan ook prachtig bij. Het eerste jaar mislukte zijn oogst, maar nadat hij wat geneeskrachtige Chinese kruiden over de aarde had gespoten groeide alles tegen de klippen op. En of het allemaal nog niet genoeg is laat de blije man uit Beijing ook nog eens een goocheltruc zien.



• Via huffingtonpost.com

Het uitzicht van Elly de Waard

(klik op de afbeelding voor een vergroting)

Foto: Frederique Masselink-Van Rijn

Foto van het uitzicht van Elly de Waard. De dichter woont in een prachtig huis ergens in de duinen bij Bergen. Vanuit de serre kijkt ze uit over haar landgoed. Afgelopen week was er een doumentaire  te zien over het huis, de dichter en het landgoed. We zagen haar zagend in het bos, rondrijden op een gemotoriseerde grasmaaier, en liggend op de bank genietend van een live-concert op tv. Een leuke, veelzijdige vrouw met veel humor. En ze leefde nog lang en gelukkig, hoop ik.

• Artikel op de site van Vrij Nederland over Elly de Waard en landgoed Vogelwater
• Interview met Elly de Waard uit het radioprogramma De Avonden van de VPRO

Lust for life

Vrolijk clipje van drie Russische meisjes in een auto. Luidkeels zingen ze mee met een liedje dat uit de boxen schalt. Oef, wat zijn ze mooi en sexy en wat hebben ze een lol in het leven. Die linker is het verleidelijkst door zo nu en dan haar witte broekje te laten zien. Zing maar lekker door, enjoy life, en als ik jullie langs zie komen, mag ik dan een stukje mee?

Mini House

Space designer Michelle de la Vega bouwde een garage om tot een klein huisje. Een optrekje waarin elk plekje is benut en dat bijzonder smaakvol is ingericht. Het huisje beschikt zelfs over een ligbad en houtkachel. Ook aantrekkelijk is het gezellige bed onder het schuine dak.

Ik denk dat als je ouder wordt het besef steeds sterker tot je doordringt dat je niet zoveel spullen nodig hebt en dat de leefruimte om je heen niet groot hoeft te zijn, tenminste dat merk ik bij mezelf. Dus als ik de plaatjes van het Mini House bekijk, kijk ik misschien wel naar een toekomstdroom. Wie weet, eindig ik ooit nog eens in zo'n huisje met alleen het strikt noodzakelijke om mij heen. Alleen of met z'n tweëen, en gelukkig.

• Website van Michelle de la Vega

De garage voor de verbouwing:

Geluk

Mooie fotoserie van een ouder echtpaar voor hun huisje. De foto's beginnen bij 'het heden' en gaan terug in de tijd. Een lang pad voert naar het huisje, ergens halverwege hebben ze zich laten fotograferen. Te ver van de lens om hun gezichten te kunnen zien. Waarschijnlijk omdat ze de tuin en het huisje ook op de foto wilden hebben: een compleet beeld van hun gelukkige wereldje, een paradijs voor twee personen.

De tuin wordt halverwege de serie soberder. Werd het werk te zwaar naarmate ze ouder werden?

De man blijft als laatste over, meestal is dat omgekeerd. Een beetje treurig, maar onvermijdelijk eind van een gelukkig en romantisch samenzijn.

Happy Family

Één van de meest gelukkige gezinsmomenten: met z'n allen zingen in de auto. Op weg naar school, de crèche, oma, de supermarkt, een feestje of iets anders. We zijn bij elkaar en houden van hetzelfde liedje. Bij ons in de auto is dat een nummer van Bruce Springsteen. Een stevig bluesnummer dat altijd uit volle borst op de achterbank wordt meegezongen. Dit gezin (moeder ontbreekt, maar ik neem aan dat ze normaal gesproken ook meedoet) zingt luidkeels mee met Bohemien Rapsody. Herkenbaar gezinsgeluk.

Doveman - Breathing Out

Weblogamorf is van mening dat 'geluk' niet in grote gebeurtenissen gezocht moet worden. Geluk zit 'm volgens ons in vluchtige momenten die voorbij zijn voor je er erg in hebt. Die gelukzalige seconden vinden bij mij meestal thuis plaats, op die paar vierkante meter die veilig met een deur zijn afgesloten van de buitenwereld.
Op zondagochtend ben ik extra alert op het signaleren van geluk. Want de omstandigheden zijn dan anders dan 'normaal': er is geen haast, er is tijd om rustig wakker te worden, om naar buiten te kijken en te zien hoe het langzaam licht wordt. Alles wat belangrijk is bevindt zich om mij heen. Overal is het stil, behalve hier waar op de achtergrond Doveman zingt. Da's niet erg, want het lijkt wel of die muziek het geluksbesef een duwtje in de rug geeft. Adem in, Breathing out... ik besta.

Andrew Bird - The Happy Birthday Song

Mooi liedje van Andrew Bird. Het is me nog niet gelukt om iemand enthousiast te krijgen voor de singer-songwriter uit Chicago. Geen idee waar dat aan ligt, misschien zijn z'n liedjes te ontoegankelijk en hebben mensen te weinig geduld. Want ik moet het toegeven: bij mij heeft het ook een tijd geduurd voordat het Bird-kwartje viel, maar toen het eenmaal was gevallen, was ik verkocht en verslaafd aan zijn mooie melodieen.

In het volgende liedje zingt Bird over klein huiselijk geluk - naar mijn mening het mooiste geluk: het moment dat je wakker wordt, koffie zet, de krant leest, afwast en de vissen voert. Tot zover niks aan de hand, totdat de hoofdrolspeler van het liedje beseft dat íe jarig is. En dan gaat het met het geluksgevoel crescendo...

Wat een mooi liedje Andrew, ik zing met je mee, uit volle borst, vooral vandaag:

Don't let it just pass on through you
It's a giant and long cliche,
And that's why I want you to sing it anyway
Sing me happy birthday

Your Tube: Andrew Bird - The Happy Birthday Song

Satomi Shirai: New York in My Life

Grappige fotoserie getiteld 'New York in My Life' van Sataomi Shirai. Een toelichting bij de foto's ontbreekt zodat we moeten gissen naar 'het verhaal achter de plaatjes'. Het leven van een Japans meisje (of zijn het er meer?) in een appartement staat centraal. Maar is dit New York? Het lijkt meer op Japan. De huiselijke tafreeltjes lijken in scène gezet, zo clean en helder zien de foto's eruit.

Zo te zien loopt ze in huis het liefst schaars gekleed rond. Staand op het kleine aanrecht is ze in haar ondergoed aan de schoonmaak. Op een andere foto ligt ze in d'r blootje op een skippybal voor een stoomapparaat terwijl haar vriendje stoïcijns zit te ontbijten.

Anyway, een beetje rommelig huishouden daar, maar het straalt wel geluk uit.

• Link naar de complete serie

Bathscale

Fortune Telling

Fish

J Book

Cleaning

Breakfast