Daar gaan ze. Ze duiken het diepe in. Hun gezichten zijn niet te zien en daarom zou je het zelf kunnen zijn die daar springt. Samen met je vrienden spring je het koude water in. Je gilt, schreeuwt, strekt je armen uit. Je bent voor het eerst verliefd, voor het eerst weet je wat een hechte vriendschap is. Voor het eerst voel je je vrij en misschien besef je voor het eerst wat leven is. Je bent alleen, zonder corrigerende ogen, maar samen met je vrienden. Waarmee je lacht, fietst, huilt, rent. En duikt. Je toekomst tegemoet. Later moet nog komen. Later ligt te wachten tot het toe kan slaan. En misschien denk je dan aan dit moment terug. Toen je een duik nam, en nog niet besefte hoe gelukkig je was.
Ik hou erg van toekomsttekeningen. Ik noem het maar toekomsttekeningen want ik weet niet of er een apart woord voor bestaat. Ik bedoel er tekeningen mee van toekomstige bruggen, wijken, straten en parken. De bedoeling van zo'n 'visualisatie' is om ons te laten zien hoe een plek er in de toekomst uit gaat zien. Dat beeld is vaak idyllisch en clean. Er staan keurig geklede mensen op, wandelend op weg naar huis of hun werk. Er spelen kinderen en de omgeving is schoon en mooi. De zon schijnt en de lucht is blauw. Het is een wishfull thinking toekomstbeeld.
De werkelijkheid, wanneer de straat, de brug of het park eenmaal is aangelegd, is natuurlijk altijd anders. Er rijden fietsers over de stoep, honden schijten op het gras, auto's staan dubbel geparkeerd en overal ligt afval. En hooguit een paar weken of dagen per jaar is de lucht strakblauw en schijnt de zon. Maar dat maakt niet uit, we weten vantevoren dat het een ideaalbeeld is waaraan de werkelijkheid nooit kan voldoen.
Zo'n tekening is natuurlijk bedoeld om iets te verkopen. Maar het zegt tegelijkertijd iets over hoe we de wereld het liefst willen zien. Perfect, clean, zonder vuil, zwervers en met een eeuwig zonnetje aan de hemel. Een straat zonder graffiti, vol nette mensen en kinderen die nooit ruzie maken. Geen geparkeerde auto's voor de deur van minnaars die stiekem even langskomen. Geen gillende sirenes. Geen verwaarloosde voortuintjes maar een straat vol mensen (altijd zonder jas!) die elkaar groeten. Een leven zoals in de Truman Show.
Space designer Michelle de la Vega bouwde een garage om tot een klein huisje. Een optrekje waarin elk plekje is benut en dat bijzonder smaakvol is ingericht. Het huisje beschikt zelfs over een ligbad en houtkachel. Ook aantrekkelijk is het gezellige bed onder het schuine dak.
Ik denk dat als je ouder wordt het besef steeds sterker tot je doordringt dat je niet zoveel spullen nodig hebt en dat de leefruimte om je heen niet groot hoeft te zijn, tenminste dat merk ik bij mezelf. Dus als ik de plaatjes van het Mini House bekijk, kijk ik misschien wel naar een toekomstdroom. Wie weet, eindig ik ooit nog eens in zo'n huisje met alleen het strikt noodzakelijke om mij heen. Alleen of met z'n tweëen, en gelukkig.
Mooie fotoserie van een ouder echtpaar voor hun huisje. De foto's beginnen bij 'het heden' en gaan terug in de tijd. Een lang pad voert naar het huisje, ergens halverwege hebben ze zich laten fotograferen. Te ver van de lens om hun gezichten te kunnen zien. Waarschijnlijk omdat ze de tuin en het huisje ook op de foto wilden hebben: een compleet beeld van hun gelukkige wereldje, een paradijs voor twee personen.
De tuin wordt halverwege de serie soberder. Werd het werk te zwaar naarmate ze ouder werden?
De man blijft als laatste over, meestal is dat omgekeerd. Een beetje treurig, maar onvermijdelijk eind van een gelukkig en romantisch samenzijn.
Wie wil er in godsnaam in Amsterdam Nieuw-West wonen? Niemand toch? Ooit is dat anders geweest. Want nadat het stadsdeel in de jaren '50 uit de grond werd gestampt stroomden de nieuwe inwoners enthousiast toe.
In het Stadsarchief is momenteel een expositie over die tijd te zien. En wat vooral opvalt is dat het stadsdeel bijzonder fotogeniek was. Met name Slotervaart en Slotermeer. Dat komt natuurlijk door de unieke architectuur: geweldig die flats - niet hoger dan vier etages - , de ruimte tussen de gebouwen, de lange rechte lanen, de brede trottoirs en het groen. Ik ken het goed, want ik ben er geboren.
Ik vind het ontroerend om het enthousiasme van de eerste bewoners op de foto's terug te zien: alles was nog nieuw en de toekomst leek net zo smetteloos als de pas aangelegde trottoirtegels. Mensen wilden er wonen vanwege de ruimte, het licht en het groen. Later vond men dat minder belangrijk, veranderden de wooneisen door de snel toegenomen welvaart, en werden nieuwelingen onverschillig t.o.v. hun buurt.
Het enthousiasme heeft dus maar één generatie geduurd, de meeste van de oorspronkelijke bewoners zijn vertrokken, en wie er nog zit probeert volgens mij alsnog weg te komen.
Je kunt een wijk nog zo goed bedenken en ontwerpen, op de werkelijkheid heb je uiteindelijk geen grip. De bewoners zijn veranderd, de straten en de gebouwen zijn hetzelfde gebleven, daar heeft het niet aan gelegen.
Uitzicht vanuit één van de flats in de Comeniusstraat
Viaduct over de Johan Huizingalaan
Oostoever
De Sloterplas
Garage in de Comenuisstraat
Pijler onder het viaduct over de Johan Huizingalaan
De auto stilzetten bij een benzinepomp
zo dat de tankdop niet te ver voor of voorbij het paneel komt
waarop je kunt zien hoeveel je hebt getankt
uitstappen - heet dat een paneel - de
tankdop losmaken
en op enig horizontaal vlak dichtbij leggen
de slang pakken
tanken tot de pomp stopt
de slang een stukje terugtrekken
verder tanken tot er een mooi bedrag op het paneel staat
het wilde westen
de vakanties van vroeger
de toekomst.
Gedicht van Martin Reints uit de pasverschenen bundel Lopende Zaken. Ik vind het een mooi gedicht: want het maakt duidelijk dat zelfs bij iets banaals als benzinetanken - waarbij herkenbare handelingen worden beschreven - je gedachten een onbedwingbaar melancholisch sprongetje maken.
Naar vroeger bijvoorbeeld, toen je op de achterbank van de auto met je vader en moeder op vakantie ging en op weg was naar Frankrijk of Spanje. Er onderweg getankt werd en jij toekeek van achter het opengedraaide raam en je de benzinegeur opsnoof.
Of naar de toekomst, omdat de verleiding in je opkomt om weg te rijden, het romantische onbekende - wilde westen - tegemoet.
Collectie foto's van Zeppelins boven Amsterdam, geplukt van internet. Mooi om te zien hoe op sommige plaatjes mensen gebiologeerd naar de grote luchtsigaar kijken. Toen waren ze onder de indruk van de techniek en dachten ze dat ze de toekomst voorbij zagen vliegen. Nu weten wij dat dat niet zo was en dat de grote luchtschepen alweer snel uit de lucht waren verdwenen.
Alle foto's zijn van de Graf Zeppelin, die op 13 oktober 1929 over Amsterdam vloog.
Tip voor alle mede-Zepelinlovers: a.s. dinsdag is in Het uur van de wolf de film Farewell te zien.
De Graf Zeppelin boven het Paleis op de Dam in 1929
Impressie van hoe New York er over een tijdje uit zal zien wanneer de zeespiegel blijft stijgen. Auto's zijn uit het straatbeeld verdwenen en mensen verplaatsen zich met gondels. Ook lijkt het of Aziaten de stad hebben overgenomen. Als je de plaatjes uit de serie Aqualta bekijkt gaat het er tegen die tijd allemaal erg rustig en lieflijk aan toe en daar heb ik zo mijn twijfels over. Maar realistisch of niet, het is een interessante toekomstvisie, gemaakt door de New Yorkse architectuurstudio Lindfors.
Foto's van mijn twee buurjongetjes J en S die vanaf een brug het water induiken. Tien en twaalf zijn ze. Ik merkte dat ik het moedig vond wat ze deden, zo zonder schroom of angst naar beneden springen. Toen ik dat dacht, besefte ik tegelijkertijd dat ik ouder word. En dat de tijd niet alleen zichtbare maar ook onzichtbare sporen heeft achtergelaten. Want zij zijn - gelukkig maar - nog onbezonnen, durven van alles, zien geen gevaar en duiken vrolijk de onbekende diepte in.
Ingmar en Lynn, de jongste redactieleden van Weblogamorf, keken toe vanaf de brug omdat ze zelf nog te jong zijn om die sprong te wagen. Ze waren vol bewondering en ik merkte dat ze niet kunnen wachten om zelf die duik te nemen. Het water in, de toekomst tegemoet. En ook dan zal ik toekijken, en hopen dat alles goed gaat.
