Klamme handen, zweet in de bilnaad, slapeloze nachten. Allemaal veroorzaakt door het vooruitzicht om meer dan drie mensen toe te spreken. Een podium op? Mij niet gezien, het lijkt mij de 'worst nightmare ever'. Ik ben bang dat ik niet uit mijn woorden kom. Dat niemand ook maar iets begrijpt van wat ik zeg, dat ik midden in mijn verhaal de draad kwijt raak.
Michael Bay is filmregisseur. Hij is vooral bekend van actiefilms als Pearl Harbour, Transformers en Armageddon. Bay is uitgenodigd door Samsung om tijdens een persconferentie iets te zeggen. Maar wat eigenlijk? Hij weet het zelf ook niet...
Gisteren overleed de Franse wielrenner Laurent Fignon. Hij zal vooral worden herinnerd als hoofdrolspeler in één van de grootste sportnederlagen aller tijden. In 1989 verloor hij de Tour de France in de laatste rit, een tijdrit door Parijs. Met een minimaal verschil van 8 seconden werd hij tweede in het eindklassement, achter winnaar Greg Lemond. Direct na de finish liet hij zich vallen op het asfalt, verslagen en vernederd lag hij daar in de gele trui. Hij kon het zelf niet geloven en ik, zittend voor de tv ook niet. Ik had medelijden met hem en ik had hem de overwinning graag gegund want Fignon was anders.
Fignon droeg namelijk een bril.
Brildragende topsporters zijn schaars. Natuurlijk is het bij de meeste sporten niet praktisch om een bril te dragen, maar dat is niet de enige reden waarom je zelden bebrilde sporters ziet, want een bril is in de sportwereld vooral een 'symbool' van zwakte en - om het maar even cru te zeggen - fysieke imperfectie.
Als ex-brildrager had ik daarom sympathie voor Fignon. Hoewel er in het verleden, vooral in de jaren vijftig, meer bebrilde wielrenners zijn geweest kreeg Fignon door zijn bril én zijn intellectuele achtergrond een stempel. Spottend werd hij in het wielerwereldje 'de professor' genoemd. Simpeler kan bijna niet: iemand met een bril die misschien iets verder denkt dan anderen = professor. Ik heb een hekel aan die bijnaam want het is een bijnaam die denigrerend is bedoeld en die door domme mensen uit frustratie aan andere - meestal slimmere - mensen wordt gegeven: we bespotten je, tenzij je je even dom gedraagt als wij.
In zijn latere jaren ging Fignon nog meer opvallen. Hij liet zijn haar groeien en bond het samen in een armoedig staartje. Nou ben ik eerlijk gezegd ook niet zo'n fan van de 'mannenstaartjes', maar een issue vond ik het bij Fignon nou ook weer niet. Laat 'm toch, dacht ik, ik ergerde mij er niet aan. Een issue werden die wapperende haren later wel. Want na die verloren Tour berekenden 'wetenschappers' dat Fignon zonder staartje de wielerronde waarschijnlijk wél had gewonnen. Dat kleine beetje lange haar zou hem namelijk veel luchtweerstand hebben opgeleverd. Geen idee of het onderzoek serieus was uitgevoerd. Maar voor mij bewees het destijds wel iets anders: namelijk dat je in de sport niet mag afwijken. Dat je mee moet doen met de groep en vooral niet teveel mag opvallen. Vooral niet tussen simpele zielen als wielrenners.
Anno nu, zijn er genoeg sporters die opvallen door een apart en 'afwijkend' uiterlijk: ze verven hun haar, zitten onder de tattoos en voetballen op zilveren schoenen. En toch is er een belangrijk verschil, want dat opvallen van tegenwoordig is allemaal image, design en ijdelheid, vaak nog gesponsord ook. Uiterlijk vertoon overgoten met een dikke vette commerciële machosaus. Fignon fietste met een eenvoudig ziekenfondsbrilletje, was een authentieke anti-held, twee keer de beste en -voor mij het belangrijkst: hij was vooral zichzelf. Salut.
Deze week overleed Robert McNamara, oud minister van defensie van de VS en architect van de Vietnamoorlog. Twee herinneringen aan die oorlog: Een poster in de gang van mijn ouderlijk huis met daarop de beroemde foto van het vluchtende naakte meisje dat gewond is geraakt na een Amerikaans napalmbombardement. De protestposter was volgens mij afkomstig van het Vietnamcomite.
Een andere herinnering: helicopters van het Amerikaanse leger die van vliegdekschepen in zee werden geduwd. Ze namen teveel ruimte in. De beelden illustreren niet alleen een nederlaag maar nog meer: een vernedering. Ik was te jong om het te begrijpen maar vond de chaos vreemd en indrukwekkend. Ze zijn daarom waarschijnlijk ergens in mijn geheugen opgeslagen en weer - na het lezen van het overlijden van McNamara - tevoorschijn gekomen. Op YouTube heb ik ze net teruggezien.
Nog meer op YouTube: de chaos na de val van Saigon op 30 april 1975. Ook dat weet ik me te herinneren: vluchtende Vietnamezen die via de Amerikaanse ambassade een plekje in een van de helicopters proberen te krijgen. Wanhoop, chaos en paniek na een militaire nederlaag, niet eerder in de geschiedenis zo duidelijk in beeld gebracht.
De hoofdredacteur van Weblogamorf speelt al jaren mee met een voetbalspelletje. Dit ‘volwassen mannen spelletje’ werkt als volgt: aan het begin van het seizoen selecteer je spelers uit de Nederlandse competitie die je wekelijks laat meespelen in een poule. Per week kunnen de spelers uit je team punten halen voor o.a. speelminuten, gescoorde doelpunten, assists en het ‘houden van de nul’ en ondanks het feit dat ik zelden of nooit naar Studio Sport kijk - wanneer anderen met het bord op schoot zitten, ben ik nl. bezig met het verschonen van luiers, het voorlezen uit Kikker of het zingen van slaapliedjes - en ik dus niet op de hoogte ben van de laatste voetbalontwikkelingen, weet ik de poule bijna altijd te winnen. Drie van de vier jaren dat ik meespeel werd ik eerste, één seizoen eindigde ik als tweede. ‘t Is maar dat u het weet: u heeft hier te maken met een winnaar, een champion, een favoriet.
En ook dit seizoen sta ik al een tijd ‘stijf’ bovenaan zoals dat heet. Alleen... mijn voorsprong slinkt. Ik heb nog maar één belager, en die belager komt de laatste weken steeds dichterbij. Ik voel zijn hete adem in mijn nek. Met nog maar twee speelrondes te gaan begin ik te vrezen voor het ergste, voor het zwartste scenario denkbaar, en dat is dat ik word ingehaald in de allerlaatste speelronde. Dat ik met een banddikte word geklopt op de finish na honderden kilometers alleen op kop te hebben gereden. Sommige nederlagen kunnen mooi zijn - ik heb er zelfs een speciale belangstelling voor - maar wanneer ik degene ben die wordt verslagen is het een ander verhaal.
Ik durf het niet toe te geven, maar ik ben bang, bang voor het einde, bang voor de vernedering, voor de hoon, het gelach. Want wat zal ik er ziek van zijn. En wat voel ik mij nu opeens solidair met de spelers van Bayern München die in 1999 meespeelden in de Champions League finale tegen Manchester United.
In blessuretijd stonden ze nog met 1-0 voor tegen Manchester, het was aftellen tot het laatste fluitsignaal, toen, in de allerlaatste minuut het onmogelijke gebeurde: Manchester United scoorde twee keer. In één minuut veranderde Bayern van winnaar in schlemiel, van kampioen in loser, van leeuw in geslagen hond, een grotere metarmofose is niet denkbaar. Manchester was kampioen en vierde feest, de Bayernspelers waren verslagen en zo zaten ze er ook bij.
Maar we zijn er nog niet want bij deze kleine sportgeschiedenis hoort tot slot nog een mooie anekdote. Kaiser Franz Beckenbauer - voorzitter van Bayern - zat, toen de Duitsers nog met 1-0 voorstonden op de viptribune. Toen hij zag dat de wedstrijd bijna was afgelopen stapte hij in de lift op weg naar het veld waar hij wilde meedelen in de feestvreugde van zijn spelers. Bij het betreden van de lift stond het nog 1-0 voor zijn club. Toen hij de lift uitkwam was het 2-1 voor de Engelsen...
