Regen

De regen viel met bakken uit de hemel en kletterde op de stof van de uitgeklapte parasol. Ik zat onder het grote doek, bleef droog en luisterde naar het tikkende geluid. Op dat moment vond er een gedachtensprongetje plaats. Want dat geluid deed me denken aan vroeger, toen ik met mijn ouders op vakantie ging en alleen in een klein tentje sliep. Soms werd ik 's nachts of 's ochtends wakker van de regen en dan luisterde ik naar het fijne geluid van de vallende druppels op het tentdoek. Daarbinnen was het droog en daar lag ik. Warm in mijn donzen slaapzak.

Doe je ogen dicht en luister naar onderstaand fragment. Misschien krijg jij ook een gedachtensprongetje.

Kerkklokken van Sienna

Opname gemaakt op zondagochtend 21 juli 2013.

Stadsvingers wroeten in de aarde - Een Amsterdammer gaat tuinieren (4). Het geluid van een plant.

Een plant koop je omdat je hem mooi vindt, omdat hij het hele jaar groen blijft, beschutting geeft of omdat je er letterlijk de vruchten van kan plukken. Als beginnend tuinman ben ik er achter gekomen dat een plant ook geluid geeft. Nooit eerder gehoord hè, en toch is het zo, want planten ruisen. Het enige wat daar voor nodig is, is een beetje wind, of nog beter: een licht briesje. En dan, wanneer het buiten stil is (een ideaal moment is tijdens het begin van de avond, hoewel het in de stad eigenlijk nooit écht stil is), dan hoor je het ruisen. Het ruisen van de bladeren.
De mooiste ruiser in mijn tuin is zonder twijfel de bamboeplant die ooit is aangeschaft tegen inkijk. Ook dat doet 'ie goed: door al die takken en bladeren kun je nauwelijks heenkijken. Maar mijn god, wat ruist 'ie mooi. Zo 's avonds in de tuin, met een glaasje binnen handbereik wordt je er rustig van. Sssst, stil eens, dan kun je het ruisen horen. Mooi hè.

Bending Sounds - NYC Subway

Wil je de inwoners van een vreemde stad écht goed bekijken, ga dan ondergronds en verplaats je met de metro. Want in de metro zie je een dwarsdoorsnede van de stadsbewoners: zakenmensen, studenten, zwervers, scholieren, moeders en vaders met kinderen, iedereen reist met de metro. Je hebt alle tijd om ze - niet te opvallend - te bestuderen: wat voor kleding dragen ze? Zijn ze vrolijk? Op wat voor toon worden gesprekken gevoerd? Verder hou ik erg van de typische metrogeluiden die per stad verschillen: het signaal van de dichtklappende deuren, de aankondiging van de metrohaltes met de tot de verbeelding sprekende namen en het geluid van de voortrazende metro zelf.

Tim Sessler maakte hier een korte film over. Een zoals hij het zelf noemt 'experimentele' film, waarin de hierboven beschreven geluiden een belangrijke rol spelen. Sessler liep vooral rond op stations en door metrogangen, dus de metromuzikanten zijn in de film wel erg nadrukkelijk aanwezig. En nu ik toch kritisch bezig ben: ik vind het allemaal wel erg 'clean' gefilmd, het had van mij wel iets obscuurder gemogen. Maar goed, over all blijft het filmpje voor een metroliefhebber als ik boeiend om naar te kijken.

• Vorige blogpost over het geluid van de New Yorkse metro op weblogamorf

   

Hoor wat een postpakket hoort

Geweldig animatiefilmpje waarin een postpakket van Londen naar Helsinki wordt verstuurd. Het bijzondere aan de verzending is dat er in het pakket een bandrecorder zit die de geluiden van de reis registreert. Zo klinkt het dus als je wordt verzonden van Engeland naar Finland.

Dictaphone Parcel from Lauri Warsta on Vimeo.

Stand Clear for The Closing Doors Please...

Weblogamorf houdt van buitenlandse metrolijnen. Dus bij mijn bezoek aan New York een paar weken geleden, was de subway hét ideale vervoermiddel om de stad te doorkruisen.

Een metrolijn is een netwerk waarin je de weg moet vinden, en dat is in het begin spoorzoeken. Een zoektocht waarbij ik wel eens een verkeerde afslag neem: ik vergis me dan in de reisrichting of ik maak een verkeerde overstap. Maar dat hoort bij een ontdekkingsreis, zonder dat soort vergissingen was Amerika nooit ontdekt, denk ik dan. Gelukkig krijg ik meestal snel grip op de wirwar van gekleurde lijntjes en reis ik in 'no time' probleemloos van de ene- naar de andere kant van de stad. Kijk, daar ga ik: onopvallend word ik meegesleurd in de stroom reizigers. Geen gestuntel bij de automatische kaartjescheck zoals in het begin, ik passeer de toegangspoortjes in één vloeiende beweging, zonder aarzeling en zonder mijn pas in te houden. Alsof ik één van hen ben, hier woon, en nooit anders gedaan heb.

De metro is een ondergrondse stad, met een eigen plattegrond (vaak prachtig vormgegeven) en lange gangen naar stations met bijzondere namen die tot de verbeelding spreken. De ondergrondse stad heeft bedelaars, straatmuzikanten en inwoners die op weg zijn naar kantoor, naar school of wat voor bestemming dan ook. In de metro heb je alle tijd om die mensen te bekijken. Boven in de 'open lucht' zijn diezelfde mensen voorbijgangers die je snel passeert. Hier beneden staan ze dicht op elkaar gepropt en kijken ze vaak doelloos en verveeld voor zich uit. Of ze sluiten zich af voor hun omgeving met een koptelefoon of boek.

Er valt dus veel te zien, maar ook veel te horen: het geluid van de dichtslaande deuren, de aankondiging van een station, de flarden van gesprekken van medereizigers en natuurlijk het geluid van het spoor.

Speciaal voor alle mede-metro-liefhebbers een kort geluidsfragment, gemaakt in de ondergrondse van New York. Mooi is de repeterende waarschuwing die vooraf gaat aan de dichtslaande deuren: 'Stand Clear for The Closing Doors Please', uitgesproken met een vet Amerikaans accent.

• Luister naar het geluid van de New Yorkse metro (eigen opname)

De liervogel

Hoor ik nou mijn auto-alarm? Nee, het is de liervogel. De liervogel is de grootste imitator onder de vogels, feilloos doet 'ie de zang van zijn soortgenoten na. En niet alleen dat, want hij copy-paste zo'n beetje alles wat 'ie hoort. Een vogel die een mobieltje imiteert? De liervogel maakt een gaapgebaar en lacht er om. Want wacht maar tot die het vogelpodium betreedt. Die doet namelijk niet alleen een mobieltje, maar ook het geluid van een fotocamera, geweerschoten, een auto-alarm, een radio, een motorzaag en een drumstel na.

Sound Designers

Ik kijk tegenwoordig naar veel (kinder)animatiefilms: Ice Age, Shrek, Cars. En wat opvalt zijn de vrijwel perfect nagebootste geluiden, vooral Ice Age blinkt daarin uit. Gezocht op YouTube naar een leuk filmpje over sound designers en wat blijkt: daarin is in vergelijking met vroeger nauwelijks iets veranderd. Nog steeds worden geluiden nagebootst met de meest simpele (huishoudelijke) middelen: een emmer water, blikjes gevuld met grind, zakjes gevuld met zout, schoenen op een vloer en ga zomaar door. Mooi vak, dat van sound designer.