Groen landschap

De Italiaanse kunstenaar Valentina d’Amaro schildert vooral landschappen. Soms hebben ze iets weg van een Nederlands landschap. Maar wanneer je beter kijkt, herken je toch duidelijk een heuvel of een berg. De doeken zijn bijna steriel en daardoor afstandelijk. Bijna.

Ik vind ze mooi. Ze veroorzaken een geheugensprongetje. Maar waarnaartoe? Een vakantie? Een wandeling? Het doet er niet zoveel toe. Ik lijk middenin het landschap te staan, sta stil en kijk om me heen. Mij even niet bewust van het hier en nu.

• Website Valentina D'Amaro

Strandhoudingen

Houdingen en poses van mensen op het strand verschillen van andere lichaamshoudingen. Iemand die tot zijn knieën in het zeewater staat en nog moet wennen aan de temperatuur van de zee neemt een houding aan die je in geen enkele andere omgeving ziet. De blik wordt afwisselend gericht op de horizon - waar vrijwel niets te zien is - en op het water rond hun benen. Langzaam lopen ze verder de zee in. Voetje voor voetje. Met hun armen in de zij.

Ook wandelaars op het strand zien er anders uit dan 'de normale' stads- of boswandelaars. De strandwandelaar loopt met een hoog tempo langs de kustlijn. Hun voeten in het water. Druk pratend. De zon op hun blote rug. Op weg naar een onzichtbaar punt waar ze omdraaien en aan de terugweg beginnen. Terug naar hun handdoek.

Helemaal herkenbaar is het meisje dat uit het water komt rennen. Haar armen heeft ze om haar heen geslagen tegen de kou. Snel op weg naar haar vader of moeder die klaar staat met een handdoek.

De Poolse schilderes Julita Malinowska heeft veel van deze houdingen vastgelegd. De zee of het strand is daarbij nauwelijks te zien. Het gaat haar uitsluitend om die typische strandposes. Van de jongen die zijn meisje door het water draagt. Van de oudere vrouw in badbak die heel langzaam aan het water went. Van de vrouwen die met hun dikke dijen - sans gêne - aan de kant staan. En van de vriendinnen die met z'n drieën op een luchtbed drijven. Hun billen steken net boven het water uit. Mooie en herkenbare beelden die je het gevoel geven dat je zelf op het strand ligt. En staart. Naar al die verschillende strandhoudingen, die je vertederen en vrolijk maken.

• Julita Malinowska

Hopper 2.0

Afbeeldingen geïnspireerd op de schilderijen van Edward Hopper herken je meteen: aan de bruine en donkere kleuren, de eenzaame sfeer die van de doeken afstraalt, het raam waar de hoofdpersoon door naar buiten staart. Ik ben daar wel gevoelig voor, en vind ze vaak mooi, ondanks het feit dat het imitaties zijn die in de verste verte niet kunnen tippen aan de schilderijen van de grote meester zelf.

Fotograaf Richard Tuschman heeft niet eens de moeite genomen om zelf iets 'Hopperiaans' te verzinnen. Hij heeft de schilderijen van Hopper 'nagebouwd' en er een foto van genomen. Het resultaat is best oké. Het is Tuschman redelijk goed gelukt om de sfeer op de foto's over te brengen. En toch wringt er iets, want de copycat verdient vet aan de nep-Hoppers. De gemiddelde prijs van een foto is ongeveer duizend dollar, toe maar, da's best veel. Het zal Tuschman ook het één en ander aan materiaal en tijd hebben gekost om de situaties na te bouwen, maar toch...  Maar de vraag is: waar eindigt 'inspiratie' en begint 'copy-paste'?

Ingmar kijkt naar kunst: Malevich

In ruil voor een skylander wilde Ingmar - het op een na jongste redactielid van dit blog - wel weer 's naar een museum. De keuze viel op het Stedelijk, waar een overzichtstentoonstelling te zien was met werk van Malevich. Het favoriete schilderij van Ingie was het doek waarop zoveel te ontdekken valt: een vis, een sabel, een kaars in een kandelaar, een man met hoge hoed, een ladder, een zaag, een kerk en nog veel meer. Een zoekplaatje dat uiteindelijk werd opgelost.
Hieronder een filmpje van het stedelijk waarin 'mensen die ervoor hebben gestudeerd' iets vertellen over hun mooiste Malevich. Bijzonder vind ik vooral het verhaal van Jeroen Henneman, misschien omdat hij zelf een jeugdherrinnering aan een werk van Malevich heeft: het beroemde zwarte vierkant.

Ingie's mooiste:

Mijn Malevich from Stedelijk Museum on Vimeo.

Alles is als eens eerder gedaan

Kunstwerk van Sebastian Bieniek.

• sebastianbieniek.com

Famous last works

Jason Foumberg verzamelt op zijn site de laatste werken van beroemde kunstenaars. Bekijk waar Piet Mondriaan, Mark Rothko, Jean-Michel Basquiat, Kurt Schwitters, Edward Munch, Frida Kahlo en vele anderen mee bezig waren voor ze hun laatste adem uitbliezen...

• End Piece

Stefan Bleekrode

december

Aquarelschilderijen van Stefan Bleekrode. De Brabander schildert voornamelijk landschappen en steden. Ik vind zijn stijl mooi. Vooral de manier waarop hij het licht, de schaduwen en het perspectief heeft weergegeven. Zijn werk doet me denken aan de schilderijen van Edward Hopper, helemaal wanneer er mensen op de doeken voorkomen. Net als bij Hopper lijken dat eenlingen, eenzaam in hun omgeving.

Stefan Bleekrode exposeert tot en met 5 februari in de Tetem kunstruimte in Enschede.

• Website Stefan Bleekrode
• Tetem Kunstruimte

(klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

Ochtend in Londen

Op weg

Schemering

Aankomst in een stad

Hotel lobby

Airport Café

Lifter

Mijn vlakke land

Landschapsschilderijen van Jeroen Allart. Het zijn grote werken, de meeste hebben een afmeting van 100 bij 100 centimeter. Één vierkante meter landschap dus. Hoewel, als je er eentje aanschaft dan koop je vooral lucht. Strakblauwe of lichtgrijze - wolkenloze - lucht. Slechts een kleine kaarsrechte strook onder in het schilderij is bestemd voor het landschap. Daarin staat hier en daar een boerderij, een molen of een schuur, meestal omgeven door bomen.

Ik vind de schilderijen schitterend. Mooier is het moderne landschap van de Lage Landen niet verbeeld. Een herkenbaar uitzicht dat aan je voorbij trekt wanneer je in de trein of auto zit en door het raam naar buiten kijkt. Jeroen Allart heeft dit landschap vereenvoudigd: de huisjes zijn een paar kleurvlakken, het gras of het weiland bestaat uit twee of drie tinten groen. De lucht wordt nergens onderbroken en is wolkenloos. Op deze manier vormgegeven wordt het landschap nóg mooier dan het al is.

• Website Jeroen Allart

(klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

Ga eens opzij man!

Denk je even te ontspannen in een museum, gaan er continu mensen pontificaal voor je staan zodat je nauwelijks iets van een schilderij kan zien. Irritant, iemand in een felgekleurd unisex jack voor een Rembrandt. En storend dat hoofd met vies ongewassen haar voor een Rothko.

De Franse fotografe Laurence Aëgerter heeft dit soort situaties gekozen als onderwerp voor haar foto's. Op de afbeeldingen staan mensen naar een schilderij te kijken. Ze staan in de weg, dat voel je als je naar de foto's kijkt. En zo gefotografeerd moet ik er juist om lachen. Niet alleen omdat de situatie herkenbaar is, maar ook omdat de mensen soms in het schilderij lijken op te gaan. Zoals de man in winterjas die bijna onderdeel wordt van het 19e eeuwse landschap waar hij naar kijkt.
Wat een vrolijke foto's.

• Bekijk alle foto's op de site van Laurence Aëgerter

Amy Bennett: Neighbors

Dig

Amy Bennett schildert van die typisch Amerikaanse buitenwijken die vol staan met eensgezinswoninkjes. Het lijkt een idyllische omgeving waar de inwoners een rustig burgerlijk leventje lijden maar dat is schijn. Want als je de schilderijen bekijkt gaat er een bepaalde dreiging van de afbeeldingen uit. Alsof achter de muren zich de vreselijkste dingen afspelen. Drama's die onzichtbaar blijven voor de buitenwereld.

Op zich is dat idee natuurlijk niet nieuw. Maar ik vind het wel mooi weergegeven. Misschien komt dat ook door de werkwijze van Bennett. Eerst bouwt ze maquettes die ze vervolgens naschildert, wat een bizar beeld oplevert met een aparte kunstmatige lichtval. En daardoor is niet alleen het onderwerp dat ze schildert mysterieus maar blijft ook het werk 'an sich' vragen oproepen en fascineren.

(Klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

Every Second Counts

Losing It

Sleeping Separately

We Can Never Go Home Again

Coincidence

• Website Amy Bennett