Ik spaar voor een eiland

Net mijn spaarcentjes opgemaakt aan een nieuwe fiets, en nu alweer voor iets nieuws aan het sparen. Je raadt het nooit: ik spaar voor een eiland. Het eilandje ligt voor de kust van het Golfstaatje Dubai en maakt deel uit van de pas aangelegde eilandengroep 'The World'. De eilandjes zien er vanuit de lucht uit als de 7 continenten. Ik had m'n oog laten vallen op het eilandje 'Sjanghai', maar jammer genoeg was dat net verkocht aan een mega-rijke Chinese zakenman. Nou ja, maakt niet uit want alle eilandjes lijken op elkaar. Bovendien heb ik het geld toch niet niet bij elkaar: een eilandje kost nl. zo'n 28 miljoen euro. Rod Stewart (I am seeeeelingg!!!) heeft er al één, Michael - formule 1 - Schumacher schijnt op zijn eiland de hele dag rondjes te rijden. Ik zou graag een eilandje willen tegenover dat van Angelina Jolie (die zit er ook). Kan ik haar 's ochtends - wanneer ze de was ophangt - samen met Brad Pritt uitnodigen om 's avonds - op ons eiland - een barbecuevorkje mee te prikken. 'Vanavond bij ons, Jo?'
Nog even sparen...

• Bestel ook een eiland op de website van 'The World'

Requiem voor mijn ouwe fiets

Koor:

Hij bracht me naar school.                       

Hij bracht me naar mijn werk.                 

Hij bracht me naar huis.                

                                                                                               

Bartiton:

Je bracht me overal heen.                   

Je bleef altijd op me wachten,                 

want je bracht me terug.          

Door regen of door sneeuw.

Hoe laat het ook werd.           

Mopperen deed je niet. 

Hooguit trapte je een beetje door.

Koor:

Hij bracht me naar school.

Hij bracht me naar mijn werk. 

Hij bracht me naar huis. 

Sopraan:

De stad hebben we samen doorkruist,

we zijn op plekken geweest waar we nooit meer willen komen.

We hebben veel tegenwind gehad.

Maar we gingen door, door, dooooor!    (hoge C)

Koor:

Hij bracht me naar school.

Hij bracht me naar mijn werk. 

Hij bracht me naar huis. 

Bariton:

Soms zat er een vriendinnetje achterop,

dan genoot je met mij mee.

Één van die vriendinnetjes werd later mijn vrouw.

Jij was erbij, die eerste rit.

Op je dunne stalen schouders

droeg je ons naar huis.

Allen:

Dag fiets.

Je was mijn trouwste vriend. (3x)

(Paukenslag)

The 2008 Web Trend Map

Wij van Weblogamorf zijn gek op tabelletjes, grafiekjes en kaartjes. En daarmee bedoelen we niet de standaard staaf- en cirkeldiagrammetjes die je normaal ziet. Nee, wij zien graag plaatjes waar de informatie op een originele manier op wordt weergegeven.

De mensen van Information Architects uit Japan, maken sinds 2007 een kaartje waarop de belangrijkste ‘spelers’ van het internet staan weergegeven. Het kaartje was vorig jaar gebaseerd op het metronet van Tokyo. De kaart van 2008 is net uitgekomen, de betaversie kun je als pdf downloaden. Dit keer is het treinnet rond de Japanse hoofdstad de inspiratiebron. Een online-clickable versie bestaat ook.

Hieronder het kaartje van 2007 (klik op de afbeelding voor een vergroting).

Eenmansbladen: The Daily Invisible van Julius Vischjager

Ik heb altijd veel sympathie gehad voor eenmansbladen: bladen die zonder dat er een marktonderzoek aan vooraf is gegaan door één persoon worden opgezet, volgeschreven en volgefotografeerd. De maker is vaak uitgever, hoofdredacteur, vormgever en distribiteur tegelijk. Er bestaan niet zoveel eenmansbladen. De kosten zijn denk ik te hoog. Het eenmansblad lijkt vooral sinds de komst van internet  uitgestorven. Weblogs hebben de functie van het eenmansblad blijkbaar overgenomen.

Maar er is er nog één die hardnekkig stand houdt en dat is The Daily Invisible van Julius Vischjager. The Daily Invisible verschijnt iedere week en is te koop bij de Atheneum Boekwinkel op het Spui. Je kunt er zelfs een abonnement op nemen. The Daily Invisible gaat vaak over de Nederlandse politiek. Hoofdredacteur Julius Vischjager stond bekend om de laatste vraag die hij tijdens persconferenties aan de minister president mocht stellen. Maar dat voorrecht werd hem een paar maanden geleden ontnomen. JP wist zich blijkbaar geen raad met de vaak warrige Vischjager.

Wat mij het meest interesseert aan The Daily Invisible is de vormgeving. Die is op de meest eenvoudige manier uitgevoerd: een A4-tje volgekrabbeld met een vrijwel onleesbare handgeschreven tekst. Op de voorkant staan nog wat foto’s, de achterkant is meestal één grote kriebelige massa tekst. 

Om de paar maanden koop ik er een. Ik vind het een bijzonder blad: er is bij mijn weten nooit iets aan veranderd, het is supereenvoudig en op de goedkoopste manier uitgevoerd. Alsof er geen internet bestaat.

The Daily Invisible voorpagina:

(klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

Pagina 2:

The Daily Invisible, redaktieadres: Transvaalstraat 60-I, 1092 HN Amsterdam, tel. 020-6931480. 

PS Julius Vischjager is ook een begenadigd pianist. Bezoek zijn ‘vertederingsconcert’, iedere zaterdagmiddag in café Eik en Linde.

Gelukkige passages. Norwegian Wood van Haruki Murakami

Toen de tentamens vrijwel achter de rug waren, ging ik serieus op zoek naar een appartement. Na een week vond ik een geschikte kamer in een buitenwijk van Kichijojij. Het was een beetje lastig te bereiken, maar daar stond tegenover dat het vrijstaand was. Het was echt een mazzeltje. Het was een soort prieeltje of tuindershuisje in een hoek van een groot terrein. Het was afgescheiden van het hoofdgebouw door een behoorlijk verwaarloosde tuin. De verhuurders gebruikten de vooringang en de zijingang, zodat ik volledige privacy had. Het huisje bestond uit één kamer, een kleine keuken, een toilet en achter de schuifdeuren zat een onwaarschijnlijk diepe kast. Er was zelfs een veranda aan de tuinkant. […] Het werd me verhuurd door een innemend ouder echtpaar, dat me verzekerde dat ik mijn gang kon gaan omdat ze niet moeilijk waren.

[…]

De volgende dagen kocht ik allerleispullen die ik nodig had en begon thuis eenvoudige maaltijden voor mezelf te koken. Bij een houthandel in de buurt kocht ik planken, liet ze op maat zagen en maakte er een bureau van. Ik besloot het voorlopig als eettafel te gebruiken. Ook maakte ik een keukenrekje en kocht kruiderijen. Een wit katje van zo’n zes maanden oud kwam vaak bij me aan en at op den duur bij me. 

Uit: Norwegian Wood van Haruki Murakami

David Lynch over Apple's iPhone

Gelukkig zijn er mensen die altijd met beide benen op de grond blijven staan. En laat dat nu uitgerekend David Lynch zijn. Luister naar wat de regisseur (ik wil ook zulk haar) zegt over de iPhone van Apple.

Regenbombardement

Mooie clip bij een nummer van Radiohead getiteld ‘All I Need’. Het nummer is afkomstig van hun nieuwe cd ‘In Rainbows’, de beelden komen uit de film Microcosmos. Vooral het ‘regenbombardement’ aan het eind maakt indruk. Medelijden met de kleinste insectjes is het gevolg. Kom maar schuilen. Bij mij...

Oud en Nieuw met Maarten 't Hart

Oud en nieuw. Wat zullen we dit jaar gaan doen? Altijd weer een terugkerend probleem op de laatste dag van het jaar. Uitgaan? Nou nee, dank u, daar ben ik te oud voor. Dan maar naar vrienden.
Maar waarom gaan we eigenlijk niet vroeg naar bed?

Luister naar wat Maarten ‘t Hart doet met de jaarwisseling. Het fragment komt uit het Marathoninterview van de VPRO van 2 januari 2007. De interviewster is Aukje Holtrop.



• Complete Marathoninterview op de site van de VPRO

Het tekenlog van Marcel van Eeden

Aan het tekenlog van Marcel van Eeden lijkt sinds 2 december een eind te zijn gekomen. De kunstenaar publiceerde sinds 2001 dagelijks een tekening uit de tijd vóór zijn geboorte (1965). Het zijn met potlood gemaakte zwart-wit tekeningen die hij natekende van een foto. Van Eeden noemde het alsmaar uitdijende project ‘De encyclopedie van mijn dood’. Het was - denk ik - een poging om vat te krijgen op een voorbije, niet zelf meegemaakte tijd. Een uitbreiding van zijn leven: niet in de toekomst maar in het verleden.

Maar zoals gezegd, sinds 2 december is het stil geworden op zijn tekenlog. De laatste bijdrage ‘The End’ zegt genoeg. Het is voorbij. Het project is afgesloten.

• Link naar de tekenlog van Marcel van Eeden

• Link naar Cioran, een andere weblog van Marcel van Eeden

Hieronder een (zeer kleine) selectie uit het werk van Marcel van Eeden afkomstig van zijn tekenlog.

Gezellige feestdagen

Gezellig hè, die feestdagen... Vooral het ophangen van die (godver...) sfeervolle kerstverlichting.

Tiny en Lau met kerst:

Treintje

Toen hij zeker wist dat iedereen lag te slapen, sloop hij naar beneden en speelde urenlang met de trein die zijn zoon voor Kerst had gekregen...

Een beginnende vader:

Een vergevorderde vader:

Fragmenten uit De Avonden, deel 1

Hoera! Weblogamorf bestaat 1 jaar (bloemen en champagne kunnen worden afgegeven bij de receptie). Speciaal voor dit feest heeft de redactie van Weblogamorf een filmpje gemaakt: Fragmenten uit De Avonden, deel 1. De tekeningen zijn afkomstig uit de stripversie van Dick Matena. De door Reve zelf ingesproken tekst komt van de cd ‘Gerard Reve leest De Avonden’.
Bestel ze: altijd leuk voor onder de boom.

Kijk en luister naar het filmpje met een koptelefoon op:

• Gerard Reve: De Avonden (boek)

• Gerard Reve leest De Avonden (luisterboek)

• De Avonden, stripverhaal getekend door Dick Matena

Papa, wat is een witte kerst?

- Papa, wat is een witte kerst?

- Tsja, jongen dat heb ik vroeger nog wel eens meegemaakt. Dan lag er sneeuw tijdens de kerstdagen.

- Sneeuw!? Wat is dat nou weer?

- Dat kwam tijdens de winter uit de lucht vallen. Dan kon je sleetjerijden en sneeuwballen gooien. Maar dat was nog in de tijd van voor de opwarming van de aarde...

Hieronder wat ansichtkaarten uit ‘die goeie ouwe ijstijd’. De foto’s zijn afkomstig uit ‘An Inconvenient Truth’ van Al Gore.

• Voor alle ‘post-opwarming-kids’ een spelletje sleetjerijden.

Groeten uit Hotel Belvedere

Hotel Belvedere, Rhone-Gletsjer, Zwitserland.

Gefotografeerd in 1906 en in 2003.

Groeten uit Adamello

De Adamello-Gletsjer, Trentino, Zwitserland.

Gefotografeerd in 1880 en in 2003.

Groeten uit Tschierva

De Tschierva-Gletsjer, Zwitserland.

Gefotografeerd in 1910 en in 2001.

Groeten uit Roseg

De Roseg-Gletsjer, Zwitserland.

Gefotografeerd in 1949 en in 2003.

Gedachtensprong van 'Het Molletje' naar Jeroen Henneman

Vanochtend samen met Ingmar - het jongste redactielid van Weblogamorf - naar een aflevering van ‘Het Molletje’ gekeken. Een Tsjechisch tekenfilmfiguurtje dat ik nog ken van pakweg 25 jaar geleden. (Geweldig dat een kindertekenfilmfiguurtje zo tijdloos kan zijn - Kabouter Plop en andere ‘marketing-concepten’ van Studio 100: Eat your heart out!) In de aflevering zien we Het Molletje samen met twee vriendjes, een egeltje en een haas, blij wezen in hun ‘natuurlijke habitat’: het bos. Tot op een dag aan al dat geluk meedogenloos een eind wordt gemaakt door een zooitje bulldozers (Bob de Bouwer riep Ingmar enthousiast!), die al de bomen uit de grond trekken. 

Het gedachtensprongetje

Waar eerst nog een mooi bos stond verrijst in sneltreintempo een complete stad vol hoge flatgebouwen. En daar, tussen die hoogbouw, vond het gedachtensprongetje plaats. Want tussen die flats waait een papiertje door de lucht (zie plaatje boven dit artikel). Een scene die me deed denken aan een tekeningenserie van Jeroen Henneman, bijeengebracht in een boekje met de titel ‘Obscure’. 

‘Obscure’ van Jeroen Henneman

In één van die tekeningen zien we hetzelfde beeld: een velletje papier ‘zweeft’ door de lucht. In de achtergrond zien we flatgebouwen met rechthoekige raampjes getekend in een mooi, strak perspectief. Het velletje papier neemt sierlijke vormen aan omdat het wordt meegevoerd de wind. Een contrast met de rechte vormen van de achterliggende flats.

Tekening van Jeroen Henneman uit Obscure

En precies hetzelfde zien we in die korte scene uit Het Molletje. De scene uit de kindertekenfilm duurt hooguit 3 seconden. Maar het is genoeg voor een gedachtensprongetje.

PS voor wie wil weten hoe het met Het Molletje afloopt: alles komt goed (zoals je kunt zien in de scene op YouTube). Het Molletje ontsnapt samen met zijn twee vriendjes uit de hoogbouwhel. Op de rug van drie elegante zwanen vliegen ze weg uit de stad. Wij, de kijkers, vermoeden dat ze op weg gaan naar een ander bos, waar ze hopelijk voor altijd met rust worden gelaten...

Onopgemerkt gebleven: De geestbewaarder van Ton van der Lee

Het ligt al maanden in de winkel, maar in de kranten ben ik er nog geen recensie van tegengekomen. Het laatste boek van Ton van der Lee, ‘De geestbewaarder’ (zijn eerste roman) is onopgemerkt gebleven. En dat is jammer want de in het boek beschreven tragedie is van een Roosenboomsiaanse (ja toe maar) kwaliteit. 

Het zijn twee verhaallijnen die zich in verschillende tijden afspelen: het verhaal van Caspar een jonge zeeman op een achttiende-eeuws slavenschip, en het verhaal van de Surinaamse Amsterdammer Stanley die op zoek gaat naar zijn Afrikaanse (slaven)-roots. De twee verhalen kronkelen om elkaar heen om op het eind ingenieus bij elkaar te komen. Een geweldig boek van misschien wel één van de beste schrijvers van Nederland (ja, zo kan ‘ie wel hoor). 

Lees het en zegt het voort, want ‘De geestbewaarder’ mag niet onopgemerkt blijven...

• Website van Ton van der Lee

• Meer info over De geestbewaarder