Iedere stadswandelaar doet het: stiekem even een blik werpen door een raam van een huis dat je passeert. Het is een vluchtige blik; maar voldoende om een indruk te krijgen van het huis en haar bewoners. Leuk om te zien: bewoners op de bank voor de tv, of een stelletje zwijgend aan tafel, of een vader met een koptelefoon achter een orgel of gewoon een lege huiskamer. Ongegeneerd naar binnen kijken kan natuurlijk niet, het moet zo onopvallend mogelijk. Maar niet bij de Sibbelwoningen op de Hoogte Kadijk in het centrum van Amsterdam. Daar mag je zo lang als je wilt voor het raam blijven staan, want het zijn maar foto’s waar je naar staat te kijken. Foto’s van mensen in hun huiselijke omgeving, opgehangen op renovatiepanden om de desolate aanblik van de verlaten huizen wat op te vrolijken. ’s Avonds zijn de foto’s verlicht. Leuk idee.
zondag 11 mei 2008
vrijdag 2 mei 2008
Jongensdroom
Nieuwe commercial van Nike, geregisseerd door niemand minder dan Guy Ritchie. De hoofdrolspeler... ben jij.
zondag 27 april 2008
Er mist iets (heimwee naar Mick Jagger)
Armin van Buuren is door een Engels tijdschrift uitgeroepen tot de beste dj van de wereld. Dj Tïesto (foto) werd tweede. Je ziet het wel eens op tv, een optreden van een dj. Staand achter hun draaitafel zwepen ze het vrolijke en leuk uitgedoste party-pubiek op met - altijd - dansbare muziek. De blik van de dj is voor het grootste deel gericht op de draaitafel, zo nu en dan kijkt hij lachend de zaal in. Hij is altijd druk bezig: met zijn linkderhand beweegt hij een mengpaneel en met zijn andere hand drukt hij de onafscheidelijke koptelefoon tegen zijn oor. Wat we horen is voor de dj verleden tijd: hij luistert alweer naar het volgende nummer.
Ik ben één keer bij zo’n optreden geweest en had een geweldige avond. Niks mis mee dus. De dj’s zijn de nieuwe popsterren geworden. Of toch niet helemaal?
Want er mist iets.
Ik mis een danspasje, een solo, een sprongetje.
Ik mis een act, theater, een persoonlijkheid.
Ik mis... Mick Jagger.
Labels:
dans,
dj's,
Live concerten,
Mick Jagger,
popmuziek,
videoclips
zondag 20 april 2008
zondag 13 april 2008
Ramsy Nasr draagt voor uit eigen werk
Ramsey Nasr leest voor uit eigen werk in Boeken&Cetera.
De interviewer is Wim Brands.
zaterdag 5 april 2008
Jump Around!
Boos of gefrustreerd vanwege een file, vriend of een op handen zijnde film? Draai gewoon een plaatje. Bijvoorbeeld de rap-klassieker Jump Around van House of Pain (Fine Malt Lyrics).
woensdag 2 april 2008
De laatste vogel
Geluid van een vogel ‘s morgens vroeg in de stad. Opgewekt en vol energie fluit hij er op los. Maar wat is hij eenzaam, alleen op zijn tak. De mus is al lang geleden uit de stad vertrokken. Hij lijkt de laatste vogel wel.
• Luister naar het geluid van de laatste vogel
donderdag 20 maart 2008
Bernlef (met snor)
Tijdens een telefoontje achteloos wat op het Boekenweek magazine zitten kliederen met een zwarte stift. Nadat ik had opgehangen zag ik pas wat ik had gedaan.
Verrek hij lijkt er echt op!
dinsdag 18 maart 2008
Engelse regen
Te zien in museum De Pont in Tilburg: de fotoserie Slow Glass van de Japanse fotograaf Naoya Hatakeyama. Mooie foto’s van regendruppels op een autoraam. De druppels zijn haarscherp, het beeld daarachter is onscherp maar niet zo vaag dat er niets meer valt te onderscheiden. Want duidelijk te zien is het licht van een lantaarnpaal, een weg, een landschap of een gebouw. Alles gefotografeerd vanachter een autoruit vol regendruppels. Thuisgekomen gegoogled op Hatakeyama. Over de totstandkoming van ‘Slow Glass’ wordt o.a. het volgende geschreven: “This series Slow Glass is his response to living in Milton Keynes, which is very car-dependent, and even before he came to England he had planned to use English rain in his work.” Vooral zijn voornemen om Engelse regen te gebruiken in zijn werk vind ik grappig. Regen is vanaf nu nooit meer hetzelfde.
Een paar foto's uit de serie Slow Glass:
woensdag 5 maart 2008
Giuseppe di Stefano 1921-2008
In de krant een artikel gelezen n.a.v. het overlijden van Giuseppe di Stefano. Eerlijk gezegd wist ik niet eens dat hij nog leefde. Ik dacht dat hij al jaren geleden was overleden. Di Stefano was de favoriete tenor van Maria Callas. Hij stond naast haar op het podium en nam een aantal opera’s met haar op. Ik heb er drie in de kast staan: Rigoletto (één van de mooiste opera’s) Manon Lescaut en Tosca. Wat had ik graag een stukje beluisterd. Maar helaas, de ouderwetse pickup doet het niet meer en cd’s van Di Stefano waren niet te leen. Komende dagen ga ik op zoek naar een platenspeler.
Mooie foto trouwens: Di Stefano met een dikke sigaar in zijn mond. Beetje Bernstein-achtig.
vrijdag 29 februari 2008
Multiplicity: Frank van der Salm
Als ik tijd heb ga ik er naar toe: de tentoonstelling Multiplicity met foto’s van Frank der Salm in het Fries Museum te Leeuwarden. Vooral zijn foto’s van gigantische torenflats en ‘stadslandschappen’ vind ik mooi. Wanneer ik zo’n foto zie vraag ik me af of ze zijn gemanipuleerd want het lijken wel maquettes. De exterieurs van de overweldigende flats zijn te groot, alsof wat je ziet niet waar is. Mensen ontbreken op de foto’s, delen van het beeld zijn onscherp waardoor er diepte ontstaat en het maquettegevoel wordt versterkt. Het zijn mysterieuze foto’s. Ze blijven boeien. Ik kan er lang naar kijken.
Multiplicity: van 20 januari 2008 t/m 13 april 2008 in het Fries Museum.
maandag 25 februari 2008
Cuba na Castro
Een paar jaar geleden drie weken rondgereisd op Cuba. Als je nog sympathie voelt voor het communisme of een socialistische heilstaat ga dan snel naar Cuba, want daar verdwijnt die sympathie als sneeuw voor de zon. Armoe troef. Lege winkels met lege schappen. Voor de toerist in de resorts is alles te koop: eet en drink zoveel je wilt! Maar één stap buiten het met machinegeweren beveiligde toeristencomplex en er is niks. Geen eten, geen pen, potlood of papier, geen toiletpapier en geen zeep. Hopelijk komt aan die situatie snel een eind nu Fidel Castro geen president meer is.
Alleen voor fotografen is Cuba een paradijs: je ziet er mooie Amerikaanse oldtimers, verpauperde gebouwen en het straatbeeld wordt niet ontsierd door reclame. Het mooist is dat vastgelegd door de Nederlandse fotografe Desiree Dolron. Ze fotografeerde de Malecón: een weg langs de baai van Havana waar jaren geleden Cubanen op gammele vlotjes vertrokken naar Amerika. Aan de Malecón is geen MacDonalds te vinden, geen SONY, geen bank, luchtvaartmaatschappij of autohandelaar. Geen felgekleurde reclame die je toeschittert, geen billboards en geen neon. Alles wat je ziet is bruin, verweerd, alsof alles roest. Alles heeft twee kanten, want ooit zal dat veranderd zijn.
Desiree Dolron: Habana Libre (2002-2003)
zondag 24 februari 2008
Lucht boven Parijs
Google Earth kijkt naar beneden, wij kijken zo nu en dan naar boven. Foto van de lucht boven Parijs op zondag 17 februari 2008.
Lucht boven Parijs (foto genomen op Place d’Italy):
donderdag 21 februari 2008
Onherstelbare schade
Bericht uit de krant van vorige week: violist verplettert Stradivarius. Bij het van de trap aflopen kwam de 26-jarige violist David Garrett ten val, bovenop zijn peperdure Stradivarius. De Stradivarius werd geplet en het is nog maar de vraag of de viool uit 1710 gerestaureerd kan worden.
De nachtmerrie van iedereen met een peperduur bezit: onherstelbare schade door een sullig ongeluk. Een ongecontroleerde beweging met de elleboog en daar gaat de antieke Chinese vaas uit de Mingdynastie. Jeroen Henneman heeft dat ooit eens vastgelegd in een kunstwerk. Te zien is een kantelend tafeltje met daarop een vaas die op de grond gaat vallen. Dat de vaas te pletter valt weet je wanneer naar het beeld kijkt. Het is een verstilt moment. Die honderdste van een seconde dat je beseft dat er geen redden meer aan is en dat iets waardevols onherstelbaar wordt beschadigd. Het heeft ook wel iets weg van een scene uit een stripverhaal of een slapstick.
maandag 11 februari 2008
Stadswandelingen 1: Het modderpad van de Plantage Kerklaan
Vandaag een vijf minuten durende wandeling over het modderpad van de Plantage Kerklaan. Het pad ligt naast het parkeerterrein van Artis tegenover de pakhuizen van het Entrepotdok, midden in Amsterdam. Wanneer je over het pad loopt lijkt het of je even de stad uit bent. Het is een pad dat je altijd achteloos passeert en waar je eigenlijk nooit overheen loopt.
Abonneren op:
Posts (Atom)





























