Eindelijk rust. De kinderen liggen op bed, de tv is uit, ik heb gegeten en alles opgeruimd en kan eindelijk even rustig zitten. Moeder is op stap met vriendinnen. Heerlijk om alleen in de huiskamer te zitten. De ramen heb ik opengezet want het is bijna zwoel buiten. Het lijkt wel een zomeravond.
Daar zit vader dan.
Misschien is dit het juiste moment voor muziek. Wat zullen we eens opzetten? Radiohead? Nee dat is te zwaar en te somber, ik zoek iets lichts met een melancholische ondertoon. Bij deze avond hoort het geluid van een piano. Zachte klanken die het best passen bij mijn stemming. Ah natuurlijk, het tweede deel uit het pianoconcert in G van Maurice Ravel, mooi! Daar heb ik al een tijd niet meer naar geluisterd. Voor nu is het de perfecte muziek die het best pas bij dit moment. Ik pak de cd uit de kast, doe hem in de speler, selecteer het nummer, ga weer zitten en leun voldaan achterover in mijn luie stoel. Ik hoor de eerste klanken, sluit mijn ogen en geniet. Maar dan...
Dit is een, op het eerste gezicht raar gedachtensprongetje, namelijk van Nike ver terug in de tijd naar Daguerre, de eerste fotograaf. Het gedachtensprongetje gaat over lege straten, schoenen en de techniek van het fotograferen - met en zonder Photoshop. En last but not least gaat dit sprongetje over.. de laatste overlevende.
Het gedachtensprongetje begint bij een advertentie van Nike tegengekomen op een weblog. Een foto van een verlaten straat met daaronder alleen het logo van het sportschoenenmerk. Geen tekst, want het beeld zegt genoeg. De foto van de lege ruimte verbeeldt het walhalla voor iedere hardloper, want wat is mooier om te joggen in een straat zonder voetgangers en verkeer. De foto is ongetwijfeld gephotoshopt, mensen, auto’s, vuilnis en andere ‘storende elementen’ zijn weggegumd.
Op één van de eerste foto’s die ooit werd genomen - in 1837 door Louis-Jacques-Mandé Daguerre - zien we ook een lege straat. Er liepen wel mensen maar die zijn vervaagd omdat de lens lang open moest staan om de foto te nemen. Geen paard en wagen en geen voetganger te zien want iedereen bewoog te snel om vastgelegd te worden. Behalve één man linksonder in beeld. Zijn voet rust op iets. Het lijkt wel of hij zijn schoenen(!) laat poetsen. Niemand werd vereeuwigd behalve hij. De foto werd genomen in 1837 in Parijs. Ik vind hem mooi. Het maakt het mannetje uniek want het lijkt wel of hij onsterfelijk is geworden, alsof we kijken naar de ‘enige overlevende’.
Louis is boos, windt zich op. Louis briest, Louis tiert, Louis is beledigt, Louis is kwaad. En ik vind Louis leuk. Want Louis is altijd zichzelf waar hij ook is. In Amsterdam, Zeist, Alkmaar of Barcelona, het maakt Louis niet uit, want overal gaat hij tekeer, of hij nu in dienst is bij AZ of Barcelona, overal maakt hij zich druk. Druk om het voetbal en druk om ‘de pers’.
Voor het eerst van mijn leven hoop ik dat Bayern München kampioen wordt. Met onze Louis aan het roer. Ik kijk nu al uit naar de confrontaties met de Duitse verslaggevers. Ik ben voor Louis, wat hij doet en wat hij ook zegt. ‘Bin ich nu so schlim, oder sind sie so dum..’ Ah, ik kan niet wachten.
Louis is leuk en Louis is kampioen.
Daarom een kleine ode aan Louis. Met Louis, Louis, My Sweet Louis en Brother Louis...
Een beetje Beatlefan in Londen laat zich natuurlijk fotograferen op het wereldberoemde zebrapad van Abbey Road. De echte die-hard trekt natuurlijk zijn schoenen uit en legt de heilige meters op blote voeten af. Maar er zijn er meer die zich op die plek willen laten vereeuwigen.
Geniale imitatie van Pim Fortuyn door Cees Wijburg, te beluisteren op de site van de Wereldomroep. Het hoorspel werd gemaakt in 2007, vijf jaar na de moord op de politicus.
Eigenlijk vond ik Pim wel grappig, met zijn ‘Palazzo di Pietro’ waar voor de ingang de vlag met het familiewapen wapperde. Met butler Herman die hem rondreed in zijn Jaguar, samen met de twee hondjes waarvoor altijd Spa blauw werd besteld. Zijn mooie Italiaanse maatpakken waarbij die grauwe kreukcolbertjes van andere kleurloze politici verbleekten. Fortuyn was een pauw in een land vol kippen.
‘At your service’ Legendarische woorden die historisch zijn geworden. En niet te vergeten ‘ik word premier van dit land’. En het lukte hem nog bijna ook. Hij zou de eerste homosexuele darkroombezoekende premier zijn geworden. Ware het niet dat hij met voorbedachte rade werd vermoord door die fanatieke humorloze Volkert van der G.
Op de gok gekocht: ‘My Maudlin Career’, de laatste cd van Camera Obscura. Zoete geluidsgolfjes met een galm uit de jaren zestig waar ik me al een paar dagen op laat meedrijven. Het klinkt oud maar is onmiskenbaar van nu. Ik kan me voorstellen dat de muziek op een gegeven moment verveelt - na zoveel zoet wil je wel weer iets zuurs, maar zover is het nog niet, dus laat mij nog maar even drijven.
De hoofdredacteur van Weblogamorf speelt al jaren mee met een voetbalspelletje. Dit ‘volwassen mannen spelletje’ werkt als volgt: aan het begin van het seizoen selecteer je spelers uit de Nederlandse competitie die je wekelijks laat meespelen in een poule. Per week kunnen de spelers uit je team punten halen voor o.a. speelminuten, gescoorde doelpunten, assists en het ‘houden van de nul’ en ondanks het feit dat ik zelden of nooit naar Studio Sport kijk - wanneer anderen met het bord op schoot zitten, ben ik nl. bezig met het verschonen van luiers, het voorlezen uit Kikker of het zingen van slaapliedjes - en ik dus niet op de hoogte ben van de laatste voetbalontwikkelingen, weet ik de poule bijna altijd te winnen. Drie van de vier jaren dat ik meespeel werd ik eerste, één seizoen eindigde ik als tweede. ‘t Is maar dat u het weet: u heeft hier te maken met een winnaar, een champion, een favoriet.
En ook dit seizoen sta ik al een tijd ‘stijf’ bovenaan zoals dat heet. Alleen... mijn voorsprong slinkt. Ik heb nog maar één belager, en die belager komt de laatste weken steeds dichterbij. Ik voel zijn hete adem in mijn nek. Met nog maar twee speelrondes te gaan begin ik te vrezen voor het ergste, voor het zwartste scenario denkbaar, en dat is dat ik word ingehaald in de allerlaatste speelronde. Dat ik met een banddikte word geklopt op de finish na honderden kilometers alleen op kop te hebben gereden. Sommige nederlagen kunnen mooi zijn - ik heb er zelfs een speciale belangstelling voor - maar wanneer ik degene ben die wordt verslagen is het een ander verhaal.
Ik durf het niet toe te geven, maar ik ben bang, bang voor het einde, bang voor de vernedering, voor de hoon, het gelach. Want wat zal ik er ziek van zijn. En wat voel ik mij nu opeens solidair met de spelers van Bayern München die in 1999 meespeelden in de Champions League finale tegen Manchester United.
In blessuretijd stonden ze nog met 1-0 voor tegen Manchester, het was aftellen tot het laatste fluitsignaal, toen, in de allerlaatste minuut het onmogelijke gebeurde: Manchester United scoorde twee keer. In één minuut veranderde Bayern van winnaar in schlemiel, van kampioen in loser, van leeuw in geslagen hond, een grotere metarmofose is niet denkbaar. Manchester was kampioen en vierde feest, de Bayernspelers waren verslagen en zo zaten ze er ook bij.
Maar we zijn er nog niet want bij deze kleine sportgeschiedenis hoort tot slot nog een mooie anekdote. Kaiser Franz Beckenbauer - voorzitter van Bayern - zat, toen de Duitsers nog met 1-0 voorstonden op de viptribune. Toen hij zag dat de wedstrijd bijna was afgelopen stapte hij in de lift op weg naar het veld waar hij wilde meedelen in de feestvreugde van zijn spelers. Bij het betreden van de lift stond het nog 1-0 voor zijn club. Toen hij de lift uitkwam was het 2-1 voor de Engelsen...
The King of Pop - we hebben het over Michael Jackson - heeft geld nodig. Pedopaleis Neverland werd al eerder verkocht en kort daarna dreigde de inboedel van kleinekinderland onder de hamer de komen. De veiling werd op het laatste moment afgeblazen. Hier een korte impressie van wat er zoal aan de muur hangt in huize Jackson.
Afgelopen woensdag werd in Paradiso het twintigjarig bestaan van de roman Gimmick gevierd. Eigenlijk had ik er wel bij willen zijn want het boek van Joost Zwagerman vond ik destijds een openbaring. Eindelijk werd er in een Nederlandstalige roman geschreven over popmuziek, uitgaan en videoclips. Weg met die uitgemolken tweede wereldoorlog, dode vaders of Nederlands Indië, daar hadden we nu wel genoeg over gelezen. Dit was het eerste - herkenbare - boek van mijn generatie. Ik heb het in één keer uitgelezen, wegleggen kon niet, waar ik ook naar toe moest, ik bleef doorlezen. Het is het Magnum Opus van Zwagerman en hét onbetwiste meesterwerk van mijn generatie. En dat mag best gevierd worden!
Ik was vandaag niet op kantoor maar ‘in buitendienst’ toen ik ‘s middags plotseling werd gebeld met de vraag: ‘moet ik op de rode of de groene knop drukken?’ Mijn god, eerlijk gezegd had ik nog nooit een rode of groene knop op het apparaat gezien. En het is me nogal een vraag om te kiezen tussen een rode en een groene knop. Een keuze tussen uitersten, tussen stoppen of doorgaan of tussen bij wijze van spreken een explosie of het voorkomen daarvan. Bijkomend nadeel was dat het gesprek uiterst moeizaam verliep omdat degene aan de andere kant van de lijn het Nederlands maar beperkt machtig was. Een rode of groene knop, ik probeerde na te denken, nadenken dat continu werd verstoord door het onbegrijpelijke gekakel aan de andere kant van de lijn van iemand die zijn mond niet kon houden en me contstant in de rede viel. Een rode of groene knop dacht ik. Druk maar op de rode hoorde ik mezelf zeggen waarna het gesprek werd beeindigd.
Ze zijn al oud, maar nog steeds fascinerend: de rocktrees van de Engelse popjournalist Pete Frame. Jarenlang hield hij persoonswisselingen van verschillende bands bij in een stamboom. Prachtig vormgegeven met mooie lijntjes en een strak en consequent handschrift. Hij moet haast een gevangene van zijn eigen project zijn geworden. Altijd pen en papier bij de hand om persoonswisselingen vast te leggen. Nooit meer ontspannen kijken naar een bandje, immers altijd geobsedeerd door de bezetting. Ik weet niet of hij zich er nog mee bezig houdt, ik kan me voorstellen dat hij er op een gegeven moment gek van werd en er mee is gestopt. Het was een dappere poging om grip te krijgen op de tijd en de geschiedenis.
Afgelopen woensdag scheen voor het eerst sinds lange tijd de zon en opeens hadden we op kantoor collectief ‘geen zin’. We wilden naar buiten. Een klein clubje rokers sloop weg door de achterdeur om een sigaretje te roken. Ik - niet roker - sloot me bij hen aan. En daar stonden we dan, voor het eerst sinds lange tijd, zonder jas! in de zon. Ik bietste een sigaretje, deed mijn ogen dicht en richtte mijn gezicht naar het licht. Gesprekken om me heen vervaagden. Ik voelde alleen nog maar de warmte van de zon op mijn gezicht. Een magistrale stralende zon...
In café KHL hangt tussen oude zwart-wit foto’s van accordeonisten een ingelijst beeldscherm waarop het schilderij Nighthawks van Edward Hopper is te zien. Op een beeldscherm omdat er een filmpje van is gemaakt. Alleen het stelletje dat op het doek achterin het café zit zien we zitten. Ze zijn in gesprek. De barman en de mysterieuze ineengedoken persoon aan de bar ontbreken. Je verwacht ze wel ieder moment in beeld, maar dat gebeurt niet. Het is een knap gemaakt filmpje, de kleuren van het schilderij zijn perfect nagebootst. Geen idee wie de maker is. Ik zit wel eens in KHL, drink dan een kopje koffie en blijf maar naar dat beeldscherm staren.
Afgelopen woensdag overleed Robert Jasper Grootveld. Het icoon uit de jaren zestig werd het bekendst als antirookmagiër. Minder bekend waren zijn drijvende eilanden gemaakt van piepschuim. Het redactielokaal van Weblogamorf kijkt uit op zo’n eilandje. Geweldig idee, een eiland van piepschuim en ongelooflijk dat daar alles op wil groeien. Het eilandje ziet er in de winter een beetje kaal en somber uit, maar in de zomer is het dichtbegroeid met bomen, planten en struiken. Een klein paradijsje op het water in een omgeving waar verder weinig groen is. We genieten er ieder seizoen van. Met dank aan Robert Jasper Grootveld.
