Ramona Falls: I Say Fever

Sommige videoclips zijn kleine kunstwerkjes. Zoals deze gemaakt bij het nummer I Say Fever van Ramona Falls. Mooi zijn vooral de bewegende 'line-art' afbeeldingen in het clipje.

• Ramona Falls: I Say Fever

Interieur: de keuken

Mooie foto uit het Volkskrantmagazine van vorige week. De man die geknield uit het raam hangt is Martin Simek. Om hem gaat het niet, het gaat mij om de keuken op de foto. Het is de keuken van de vriendin van Simek.

We zien een oude keuken, eentje die je nog maar zelden ziet maar die vroeger 'zo gewoon' was. Er hangt een houten afwasborstel, plankjes zijn aan de muur getimmerd, bijna niks is weggestopt achter deurtjes. Vooral links naast de geiser lijkt alles lukraak te zijn opgehangen: een rasp, een andere borstel, een klein melkpannetje. De afvoerleiding van de geiser is niet weggewerkt, een dikke metalen buis loopt richting het plafond. Linksboven staat op een plankje een kandelaar, daarnaast wat voorraadbussen. Een 'servies' is er niet: borden, bekers en glazen lijken een allegaartje. Van een consequent doorgevoerde styling is geen sprake, dit is een ouderwetse keuken waar alles nog praktisch en functioneel is. De tegeltjes zijn ouderwets wit, de houten kastjes waarschijnlijk nooit vervangen, deurtjes en laadjes sluiten niet.

Ik kan heel lang naar zo'n foto kijken. Mijn gedachten maken een sprongetje naar vroeger. Naar thuis, of naar het huis van mijn oma. Naar een tijd waar niemand nog om inrichting, kleur en vormgeving gaf, maar alles praktisch was.

Begrijp met niet verkeerd: ik verlang niet terug naar die tijd, ik ben niet van de afdeling nostalgie. Ik ben supertevreden met mijn vaatwasser, magnetron, espresso-apparaat en oven met tijdklok. Ik zou niet zonder kunnen. Waar het me omgaat is de sfeer die van deze keuken uitgaat. Alles in de keuken is aangeschaft niet omdat het mooi is of bij elkaar past, maar vanwege het praktisch nut. De inrichting is ontstaan en niet uitgezocht of bedacht en op elkaar afgestemd. En toch is deze keuken gezelliger en huiselijker dan de meeste keukens van nu. In deze keuken wordt niet alleen gekookt maar ook geleefd. Hier kan geen stylist aan tippen.

• Bekijk de foto in het groot

Hey Jude!

Mooie songtekstgraphic van de Beatlesklassieker Hey Jude voor iedereen die uit volle borst wil meezingen. Het 'na' aan het eind wordt bijna eindeloos herhaald. En nu allemaal: Na, na, na, na-na-na-naaaaa, na-na-na-naaaaa, hey Jude!

Gerard Reve: Graf te Blauwhuis

Binnenkort verschijnt het eerste deel van de Gerard Reve biografie Kroniek van een schuldig leven, geschreven door Nop Maas. Geen idee of ik het boek ga kopen of überhaupt ga lezen.
Gek dat na het overlijden van Reve de glans van zijn werk er ook een beetje af is. De Avonden zal over een paar jaar nog wel worden gelezen, samen met één of twee andere boeken (Werther Nieland?), maar of de rest van zijn werk de tand des tijds zal doorstaan vraag ik me af. Misschien heeft het te maken met Reve's ironie, die bijna in elke alinea is terug te vinden, en die juist meer verborgen is in De Avonden en Werther Nieland. Misschien leven we 'nowadays' in een tijd waarin ironie flauw en passé wordt gevonden. Iedereen verkondigt zonder terughoudendheid zijn of haar mening, meestal zonder zelfspot of humor. Ironie ergert en irriteert en soms ben ik het daar ook wel mee eens. Vooral wanneer ironie een masker is waarachter men zich verschuilt, uit angst om iets van zichzelf te laten zien.

Niet alleen in Reve's proza maar ook in zijn gedichten spat de ironie van iedere pagina. Ik moet er nog steeds om (glim)lachen, maar opvallend is dat het eerste deel van wat ik zijn mooiste gedicht vind - Graf te Blauwhuis - juist ontdaan is van die grappenmakerij. Dat eerste stukje is serieus en de laatste regels 'Een kind nog. Dag lieve jongen.' bijna ontroerend. Is het daarom - naar mijn mening - zijn mooiste gedicht?

Graf te Blauwhuis
(voor buurvrouw H. te G.)

Hij rende weg, maar ontkwam niet,
en werd getroffen, en stierf, achttien jaar oud.
Een strijdbaar opschrift roept van alles,
maar uit een bruin geëmailleerd portret
kijkt een bedrukt en stil gezicht.
Een kind nog. Dag lieve jongen.

Gij, die koning zijt, dit en dat, wat niet al,
ja ja, kom er eens om,

Gij weet waarom het is, ik niet.
Dat Koninkrijk van U, weet U wel, wordt dat nog wat?

(1965)

Gerard Reve
Uit: Nader tot u

• Gerard Reve: Graf te Blauwhuis

Axe Riverboy: Carry On

Ah, hier word ik vrolijk van: Axe Riverboy met 'Carry On'. Zijn muziek klinkt Engels maar Axe zelf is 100% Frans. Zijn voornaam - Xavier - is door elkaar gehusseld en in zijn artiestennaam verwerkt. O ja, die snor is inmiddels afgeschoren.

AXE RIVERBOY - CARRY ON

Simon Eléphant | MySpace Videos

Paul Auster

Ik heb hem nog niet gekocht maar ga dat zeker doen: de nieuwe roman van Paul Auster. De recensies zijn lovend, 'Onzichtbaar' wordt een echte 'ouderwetse' Auster genoemd, vol verrassende wendingen, duizelingwekkende 'literaire Droste-effecten' en er worden 'op Austeriaanse wijze' verbanden gelegd tussen gebeurtenissen die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben.

Eigenlijk ben ik een beetje een rare Auster-fan want twee van mijn favoriete Austerboeken zijn tegelijkertijd zijn minst bekende. Ik heb het dan over het superdunne 'Oefeningen in waarheid' en de dikkere pil 'Ik dacht: mijn vader is God'. Die laatste is niet eens door Auster zelf geschreven, de verhalen in het boek werden door hem verzameld na een oproep door de schrijver op een Amerikaans radiostation aan iedereen 'die een verhaal te vertellen had'. De respons van de luisteraars was groot.
De ingezonden verhalen gaan voor het grootste deel over uitzonderlijke gebeurtenissen waarin toeval een grote rol speelt. En daarom hadden het verhalen van Auster zelf kunnen zijn, want toeval is de dikke rode draad in het werk van de schrijver: kleine en grote 'toevallige' gebeurtenissen die fascineren of die van invloed zijn op het verdere verloop van iemands leven.

Ik heb wel eens iemand horen beweren dat Auster hiermee wil zeggen dat 'er een hogere macht is' die ons leven d.m.v. het toeval stuurt en bepaalt. Dat geeft het werk van Auster een reli-tintje waar ik het totaal niet mee eens ben. Iedere aanwijzing voor het bestaan van een hogere macht ontbreekt volgens mij in zijn boeken, tenminste ik heb er nooit één kunnen vinden.

Ik heb een andere theorie, en dat is dat Auster eigenlijk wil zeggen dat het leven mooi en bijzonder wordt door het toeval dat niet te bevatten is en waar geen verklaring voor is. Dat toeval is een klein wondertje en daarom fascinerend, 'it makes life worth living'.
Als dat is wat Auster wil zeggen, dan ben ik het helemaal met hem eens.

• Bespreking 'Oefeningen in waarheid'
• Paul Auster: Onzichtbaar

Emiliana Torrini

Mooie muziek van Emiliana Torrini. Torrini Italiaans? Nou ik dacht het niet, want ze komt uit Icesaveland: IJsland. Mooi hoesje, mooie vrouw en een cd - Me and Armini - met mooie nummers. Volgende week treedt ze op in de Melkweg, misschien koop ik wel een kaartje...

• Emiliana Torrini: Birds

Opgepimpte straataffiches

Je ziet ze regelmatig op lantaarnpalen hangen: zelfgemaakte affiches met persoonlijke oproepen. In de meeste gevallen wil iemand dat je uitkijkt naar een weggelopen kat. Er staat dan een foto op van Pluisje of Tommie en een adres en telefoonnummer dat je kunt bellen wanneer je het huisdier ergens hebt gezien. Ik blijf altijd even staan om de tekst te lezen en naar de vormgeving te kijken. Het zijn vaak wat krakkemikkig in elkaar gezette A4-tjes, en daarom aandoenlijk om te bekijken. Ze bieden een klein kijkje in een leven van iemand uit de buurt.

De Zelfgemaakte straataffiches zijn een bron van inspiratie voor 'cardoncopy' uit New York. De kunstenaar/vormgever neemt de affiches mee naar huis en 'restyled' ze in een mooie vormgeving. De tekst blijft hetzelfde. Vervolgens hangt hij ze weer op dezelfde plek terug. Het zijn kleine kunstwerkjes.

• Cardoncopy

La Linea

Terug naar de 'animatie-eenvoud' met La Linea, het uit één lijn getekende, sarcastisch lachende poppetje. Eenvoudig idee, dat perfect is uitgevoerd.
Het figuurtje dat een brabbeltaaltje spreekt (of is het Italiaans?), zich kwaad maakt en vaak moet lachen, neemt het bijna altijd op tegen zijn schepper, de tekenaar wiens hand tijdens de filmpjes in beeld verschijnt. De animatiefilmpjes zijn kleine tijdloze meesterwerkjes, ook in het hedendaagse tijdperk van ‘digitale perfectie’. Bekijk ze op You Tube.

Stevie Smith: Not waving but drowning

Not waving but drowning

Nobody heard him, the dead man,
But still he lay moaning:
I was much further out than you thought
And not waving but drowning.

Poor cheap, he always loved larking
And now he's dead
It must have been too cold for him his heart gave way,
They said.

Oh, no no no, it was too cold always
(Still the dead one lay moaning)
I was much too far out all my life
And not waving but drowning.

Stevie Smith


Mooi gedicht uit de door Henny Vrienten samengestelde poëziebloemlezing Zwaan kleef aan. Het leuke van deze bloemlezing is dat er bij elk gedicht een korte toelichting cq uitleg staat, geschreven door Henny himself. Not waving but drowning gaat over 'de paljas', 'de grappenmaker'. Een aandachttrekker die altijd leuk doet maar eigenlijk zijn leven lang eenzaam is. Als een zwaaiende zwemmer in zee, die niet zwaait maar om hulp roept en langzaam verdrinkt. Poëzieverslinder Henny Vrienten legt het beter uit, lezen dus die bundel.


Ik zwaaide niet maar verdronk

Niemand hoorde hem, de dode,
Hoewel zijn klacht nog steeds weerklonk:
Ik was veel verder in zee dan je dacht
En ik zwaaide niet maar verdronk.

Arme kerel, steeds voor een grapje klaar
En nu is hij heen
Zijn hart zal wel van de kou bezweken zijn,
Zei iedereen.

Ach nee nee nee, het was altijd te koud
(Zei zijn klacht die nog steeds weerklonk)
Ik was mijn hele leven al te ver
En ik zwaaide niet maar verdronk.

Vertaling Paul Claes

• Henny Vrienten: Zwaan kleef aan

Christiaan Kuitwaard

Mooie olieverfschilderijen van Christiaan Kuitwaard in galerie Eewal. Herfst en winterbeelden geschilderd in dezelfde tinten. Ook de stillevens zijn mooi. Verstilde beelden van borden, kopjes en schotels. Perfect geometrisch geschilderd met een mooie lichtval. Over de meeste doeken lijkt een soort waas te liggen wat ze een beetje abstract maakt, alsof je met toegeknepen ogen naar de afbeeldingen kijkt. Nog tot en met zaterdag te zien.

• Christiaan Kuitwaard
• Galerie Eewal

Uit het dagboek van een vader: de verroestte speelplaats

Als vader kom je met je kids op verschillende speelplaatsen. Je hebt zo je favorieten, waar je in de zon aan de rand van de zandbak rustig je krantje leest, een broodje eet en ondertussen je kroost in de gaten houdt. Alles klopt op zo’n plek, de zon schijnt, de speeltoestellen zijn leuk en veilig en zo nu en dan babbel je wat met andere vaders en moeders, het zijn speelplaatsen waar je je op je gemak voelt en waar een gemoedelijke sfeer heerst.

Maar er zijn ook speelplaatsen waar je treurig wordt, je voelt je een beetje unheimisch. De speeltoestellen zijn verouderd en vertonen roestplekken. Sommige dingen zijn kapot, afgebroken, gesloopt, beklad. Die kids hebben dat niet in de gaten, die spelen overal, maar jij wilt eigenlijk zo snel mogelijk weer met ze weg, je wilt ze meenemen van die rare plek die je een droevig gevoel geeft omdat alles zo verroest, zo verlaten en zo vervallen is...

Dans! (3) Wij willen walsen!

De wals: een dans met een - helaas - fout imago. Dat komt misschien omdat de wals in de klassieke muziek onlosmakelijk is verbonden met Johann Strauss, een componist die bekend staat om zijn goedkope klanken, nowadays worldwide aan Jan en Alleman gebracht door André Rieu. De driekwartsmaat als maat voor slechte smaak, zullen we maar zeggen. En dat is jammer want de wals kan ook heel mooi zijn, vooral wanneer popmuzikanten er mee aan de haal gaan.

Maar eerst iets over de dans zelf. Want ik heb een verleden met de wals en misschien ligt daar de oorzaak voor mijn walsliefde. Ik heb hem ooit ergens geleerd in Zuid-Frankrijk, ‘s avonds op een dorpspleintje van een mooie Francaise. Echt moeilijk is hij niet en een paar pasjes waren genoeg om ‘toute la nuit’ te blijven zwieren op de muziek van het dorpsorkest. Aah, those were the days...

In de popmuziek wordt ongemerkt ook wat afgewalst. En niet door de minsten. Want op de net verschenen cd ‘Wooden Arms’ van Patrick Watson staan twee meeslepende driekwartsmaten. Anders dan in de klassieke muziek heeft de wals in de popmuziek vaak een melancholische ondertoon. Een beetje weemoedig word je ervan als je er naar luistert. Is ‘t toeval dat ik het mooie nummers vind? Of ben ik gewoon een onvervalste walsliefhebber? Ik denk het laatste, en hoop het laatste, ik schaam mij er niet voor dus laat mij maar walsen, walsen, walsen...

• Patrick Watson: Wooden Arms

Een foto van 11 september

Een foto van 11 september

Ze sprongen uit de brandende etages naar beneden -
een, twee, nog een paar
hoger, lager.

Een foto hield ze levend tegen
en bewaart ze nu
boven de aarde naar de aarde toe.

Elk van hen is nog een geheel
met een persoonlijk gezicht
en bloed dat goed verborgen is.

Er is tijd genoeg,
voor het haar om los te waaien,
voor de sleutels en het kleingeld
om uit de zakken te vallen.

Ze zijn nog steeds in het bereik van de lucht,
binnen de kring van de plekken
die net zijn opengegaan.

Ik kan maar twee dingen voor hen doen -
die vlucht beschrijven
en geen laatste zin toevoegen.

Wisława Szymborska – Het Moment
Meulenhoff, Antwerpen 2006; 48 blz.; € 9,90
ISBN 90 2907 732 8

Patrick Watson

Dit is mooi: Patrick Watson, met het nummer Fireweed van zijn laatste cd Wooden Arms, een klein meesterwerkje. Eind november treedt hij op in Paradiso, ik heb een kaartje en ben benieuwd.

• Patrick Watson: Fireweed