We hebben het allemaal wel eens meegemaakt: het hotel dat je hebt geboekt blijkt er in werkelijkheid heel anders uit te zien dan op de foto in de reisgids. Oeps. Da's ff slikken, daar sta je dan met je koffers en een weg terug is er niet. De site Oyster.com verzamelt foto's van hotels die de boel wel erg rooskleurig voorstellen. Vooral zwembaden blijken in werkelijkheid veel kleiner te zijn dan op de foto. Anyway, 't is een beetje lachen om andermans vakantieleed, maar wel hilarisch.
Jongens de surfplank kan mee!
Nou ja, er zijn wel golven
Lekker vers, gezond exotisch eten
Heeft u ook patat?
Da's lachen in de gym
Tot je de deur open doet
Welcome in Paradise
Welcome in Hell
Ah, dat wordt lekker baantjes trekken
Darf ich jetzt im Schimmbad bitte?
's Ochtends een lekker bakkie op je balkon, omringd door een geur van bloemen...
Niet springen...
Het Capitool op loopafstand
In real-life toch iets verder lopen
Idyllisch
Dit lijkt meer op de luchtplaats van de Bijlmerbajes...
Slotzin van het gedicht Fulbright Studenten van Ted Hughes. Het gedicht staat in de bundel Birthday Letters, gedichten die Hughes schreef n.a.v. de zelfmoord van zijn vrouw Sylvia Plath.
Een miniatuurgedicht in een gedicht:
Op mijn vijfentwintigste stond ik opnieuw versteld Van mijn onwetendheid over de eenvoudigste dingen.
Portretten van bloggers, gemaakt door de Amerikaanse fotografe Gabriela Herma. Bloggen doe je eenzaam en alleen in het donker. Met enkel het licht van het beeldscherm op je gezicht, tenminste zo lijkt het als je de foto's bekijkt.
Iemand met hoogtevrees als ik kan niet normaal naar dit filmpje kijken, want als ik de beelden bekijk voel ik mijn maag naar mijn voeten zakken.
In het filmpje zien we een clubje stoere mannen quasi onstspannen op de top van het hoogste gebouw van de wereld zitten: het Burj Khalifa in Dubai. De megatoren is kortgeleden afgebouwd en net open voor publiek.
De man die de camera toespreekt houdt zich een beetje nerveus vast aan een stang. Vinden wij helemaal niet raar hoor, want als je je evenwicht verliest val je maar liefst 828 m naar beneden. Dus speciaal voor alle hoogtevreestypes onder ons het volgende filmpje. Look and feel:
Wij van Weblogamorf zijn dol op verlaten straten. Vooral straten waar het overdag barst van het verkeer. Lege momenten op dat soort plekken zijn uniek en komen bijna alleen 's ochtends voor wanneer de meeste wekkers nog niet zijn afgegaan en het leven nog op gang moet komen.
Fotograaf Christopher Thomas maakte een serie foto's van bekende plekken in NY waar geen mens op voorkomt. Bijzonder om die plekken zo leeg te zien, juist daar.
Vreemd dat je sommige vrienden of kennissen die bij je in de buurt wonen nooit op straat tegenkomt. Blijkbaar ga je niet naar dezelfde supermarkt, of hou je er een ander levensritme op na.
Kunstenaar Francis Alÿs deed in 1999 samen met een vriend een performance. Ze maakten een wandeling door Venetië die ze begonnen vanaf twee verschillende kanten van de stad. Tijdens de wandeling droegen ze ieder een deel van een tuba mee. Na twee dagen kwamen ze elkaar tegen. Bij die ontmoeting werden de twee tubadelen herenigd en werd de performance beëindigd met het blazen van 1 noot. Een grappige actie die vanaf de start van de stadswandeling op video werd vastgelegd.
Ik begrijp niet zo goed wat Alÿs met de performance wil zeggen, maar het werk heeft iets poëtisch. En als ik de actie uitleg als experiment, dan vind ik het vooral opzienbarend dat je elkaar na twee dagen zoeken in 'een stad' al weer tegenkomt.
Een overzichtstentoonstelling van het werk van Francis Alÿs is momenteel te zien in het Bonnefantenmuseum in Maastricht.
Aah hier word ik nog steeds vrolijk van: Tim Knol met Sam. Het afgelopen jaar grijsgedraaid en wat mij betreft daarom het leukste liedje. De video is gemaakt door Jean-Marc van Tol (striptekenaar van Fokke en Sukke).
Lugubere foto's gemaakt door de Canadese broers Carlos en Jason Sanchez. Geen plaatjes die je thuis gezellig aan de muur hangt, maar opvallend zijn ze wel. Ze lijken te gaan over geweld, 'het kwaad' en de slachtoffers daarvan. Die slachtoffers zijn vaak onschuldig. Toevallige voorbijgangers in een straat bijvoorbeeld waar een explosie plaatsvindt. Ze waren daar 'At the wrong time at the wrong place'. Maar diezelfde onschuldigen kunnen ook de rol aannemen van daders: zoals de kinderen die massaal en fanatiek de Hitlergroet brengen, of de man die in een kamer met een bivakmuts op zichzelf in een spiegel bekijkt, klaar voor het plegen van een misdaad: het zou 'the boy next door' kunnen zijn.
En daarom is het een beetje 'bangmaakkunst', gevisualiseerde angstscenario's waar de de krant van wakker Nederland dagelijks mee vol staat. Maar anyway, misschien hebben Carlos en Jason Sanchez wel een punt: want als je kind op een creche al niet meer veilig is...
Niet aan denken, maar wel scherp vastgelegd.
Muck is een gigantische miniatuurstad vol rijdende treinen, knipperende lichtjes, geluiden, fabrieken, kantoren en huizen. Geweldig om tussendoor te lopen. Een soort Madurodam, maar dan eentje waar consumeren en plat entertainment centraal staan.
'Ons energievretende gedrag is het onderwerp van dit unieke panoramische werk. Muck verbeeldt de waanzin van het nooit aflatende kermisbestaan van de mens in de 21e eeuw.', aldus een tekst over het werk. Ik weet niet of die boodschap bij Ingmar is aangekomen, hij vond het vooral leuk om naar te kijken.
Muck is een installatie van beeldend kunstenaar Daniël Verkerk.
Ingmar is het op één na jongste redactielid van Weblogamorf. Ingmar leest boeken, gaat naar de dierentuin, zit achter op de fiets, luistert naar muziek en kijkt zo nu en dan naar kunst.
Prachtig animatiefilmpje gemaakt door grafisch vormgever Rogier Wieland voor notebook- en agendamaker Moleskine. Conclusie na het zien van het filmpje: papier is niet dood, papier leeft!
Grappige fotoserie getiteld 'New York in My Life' van Sataomi Shirai. Een toelichting bij de foto's ontbreekt zodat we moeten gissen naar 'het verhaal achter de plaatjes'. Het leven van een Japans meisje (of zijn het er meer?) in een appartement staat centraal. Maar is dit New York? Het lijkt meer op Japan. De huiselijke tafreeltjes lijken in scène gezet, zo clean en helder zien de foto's eruit.
Zo te zien loopt ze in huis het liefst schaars gekleed rond. Staand op het kleine aanrecht is ze in haar ondergoed aan de schoonmaak. Op een andere foto ligt ze in d'r blootje op een skippybal voor een stoomapparaat terwijl haar vriendje stoïcijns zit te ontbijten.
Anyway, een beetje rommelig huishouden daar, maar het straalt wel geluk uit.
Mooie slotzin uit Solar van Ian McEwan. Een prachtig boek, misschien wel het beste dat ik dit jaar gelezen heb. Komt 'ie:
Toen Beard opstond om haar te begroeten, voelde hij in zijn hart een onbekende, opzwellende gewaarwording, maar toen hij zijn armen voor haar opende, betwijfelde hij of iemand hem nog ooit zou geloven als hij beweerde dat dit liefde was.
Hilarische fotoserie getiteld 'Kim Jong-Il looking at things'. De grote leider lijkt wel iemand van een andere planeet die alles hier voor het eerst bekijkt. Want hij staart naar een maiskolf alsof hij een dildo voor z'n neus houdt. Komisch is ook de foto waarop Kim uit een doorgeefluik hangt en naar een tafel met vers bereid eten kijkt. En altijd die rare bril op. Hij heeft wel iets weg van een decadente homo.
