Trompe l'oeil

Serie Trompe l'oeils van schilder Mortan Thyholt. Alsof er echt foto's, tekeningen en brieven op het doek zijn geplakt. Maar 'don't touch'! Want ze zijn niet echt maar geschilderd.

(klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

Caravankunst

Prachtige schilderijen en tekeningen van de Australische kunstenaar David Frazer. Op de meeste plaatjes zijn caravans te zien. Als je daar niks mee hebt - en die mensen zijn er genoeg - dan doen de afbeeldingen je denk ik niet zoveel. Bij mij maken ze wel iets los, want ik herken er vaag mijn vakantieverleden in. Lang geleden toen ik er samen met mijn ouders op uit trok.

Maar het blijft een vage herkenning, want echte vakantiekiekjes zijn het niet. Deze caravans staan er verlaten bij, en eenmaal uit de omgeving van de camping wordt een caravan al snel het onderkomen voor 'outcasts' en 'nomaden', of in ieder geval voor mensen die zich in afzondering hebben afgewend van het gangbare 9-tot-5-leven in de maatschappij.
Ze krijgen dan iets mysterieus, wie leeft daar en waarom? En in het donker - wanneer er een zwak licht door de ramen schijnt - krijgen ze iets dreigends.

Kweek!

Griezelig allemaal dat gedoe met die EHEC bacterie. Maar wij van Weblogamorf hebben de oplossing: begin je eigen moestuin! En wanhoop niet, want het kan ook als je 3 hoog achter woont, groente kweken kan namelijk ook in een pot! Weet je tenminste zeker dat er geen vergif in de grond zit.

Wij van Weblogamorf eten zelf gekweekte paprika's en binnenkort oogsten we onze tomaatjes, komkommertjes en aardbeien. En iedere kweekdummy kan het: je hoeft die planten alleen maar water te geven, dat is alles. En voor iedere 'die hard' zelf-kweker is er het boekje: Moestuin in pot. Vol handige tips en trics. Kom op mensen, we beginnen een trend!

• Bestel hier Moestuin in pot (of beter: koop het in de zelfstandige boekhandel)

Tony Orrico: The Human Spirograph

Tony Orrico noemt zichzelf Human Spirograph, en dat is een perfect gekozen naam als je hem aan het werk ziet. Want bij de creatie van grote symmetrische figuren is zijn lichaam het belangrijkste instrument. Zijn armen doen het meeste werk door tegelijkertijd dezelfde bewegingen te maken terwijl de potloden in zijn handen grote abstracte figuren achterlaten op papier. Een performance die uren kan duren en die op video wordt vastgelegd. Het resultaat vind ik prachtig, maar nog mooier is het om hem aan het werk te zien.

• Website Tony Orrico

Preview iOS5

Het nieuwe besturingssysteem gedemonstreerd op een iPad:

Benauwde powernap

Ik twijfel niet aan de kracht van de powernap. Dat minislaapje doet wonderen. Na een powernap voel je je fitter, ben je verlost van geeuwaanvallen en kun je er weer tegenaan. Thuis in de privé omgeving is de powernap geen probleem, maar op kantoor is het korte slaapje helaas nog taboe.

De maker van de Ostrich probeert daar verandering in te brengen. Maar oef, ik weet het niet hoor als ik die Ostrich zo bekijk. Want het lijkt wel alsof je je hoofd in een anus steekt. En ik geloof niet dat ik snel in slaap val in dat benauwde darmkanaal. Ik snak al naar adem als ik de foto van die slapende man zie. En nooit uitlenen dat ding, want voor je het weet ruikt 'ie naar de zure zweetlucht van een ander of zijn er vette haren in achtergebleven. Dus mij zul je niet snel op kantoor zien rondlopen met de Ostrich nonchalant over mijn schouder geslagen. Dan maar ongemakkelijk wegdommelen achter mijn beeldscherm.

Gezinsgeschiedenis

Pasfotoserie van een Argentijnse familie. De serie is begonnen in 1976 met twee foto's van het echtpaar Diego en Susy. In 1978 en '79 volgden twee kinderen. In 1984 werd de derde geboren, allemaal zoons. Eigenlijk zijn ze niet eens zoveel veranderd. Oké, ze zijn ouder geworden, maar van een radicale verandering is bij geen van hen sprake. Knap hoe ze dit consequent ieder jaar hebben volgehouden.

Ik ben benieuwd hoe het verder met ze gaat. Wanneer valt de eerste af? En gaan ze dan door met dit project? En wanneer volgen de kleinkinderen?

Nah, who needs another search engine?

Visitekaartje van Larry Page, oprichter van Google. Het kaartje is in het bezit van iemand die anoniem wil blijven. De man reageerde ooit op een oproep op internet waarin gevraagd werd naar de grootste zakelijke blunders. Hij stuurde een foto op van het kaartje samen met het volgende antwoord:

"I met both Carl Page and Larry Page at a party hosted by a Stanford friend of mine in 1998. Carl gave me his card for eGroups and said 'we're hiring'. Larry gave me his card for Google - a flimsy bit of paper obviously printed by bubble jet - and said 'we're hiring'. I said, 'Nah, who needs another search engine?' and went to graduate school."

Oef, dat is even slikken, the biggest mistake ever. Alsof je ooit door Lennon en McCartney voor The Beatles bent gevraagd en het aanbod hooghartig hebt afgeslagen. Ik zou het kaartje ergens onder in een laadje wegstoppen. Ik zou het niet weggooien, dat niet. Het slechts een enkele keer tevoorschijn halen wanneer je 's avonds alleen in de huiskamer zit. Ik zou het vasthouden en er naar kijken, om het daarna weer snel weg te stoppen met de gedachte: had ik maar ja gezegd... Een twee letterwoord dat uiteindelijk het verschil maakt tussen 'rich and famous' en een doorsnee anoniem leven.

Mijn huis staat in brand, en ik neem mee...

Een vraag die iedereen zichzelf wel eens stelt: wat neem je mee als er thuis brand uitbreekt? De tijd om weg te komen is beperkt dus moeten er keuzes worden gemaakt. En alleen de dierbaarste bezittingen komen natuurlijk in aanmerking.
De website 'The Burning House' staat vol met foto's van deze uitverkoren spulletjes. Sommige dingen zullen wel een sterke gevoelswaarde hebben, zoals een rugzak, een roeispaan of een paar oude afgetrapte schoenen.
Leuk project, waar je zelf ook een bijdrage aan kunt leveren, en laten we hopen dat je 'in het echt' nooit voor dezelfde keuze komt te staan.

• Meer foto's op The Burning House

Naief griezelig gezinsgeluk

Fotoserie van Julie Blackmon waarin het hectische gezinsleven centraal staat. Als het schilderijen zouden zijn dan zou je ze in het hokje naief indelen. Hoewel? Op sommige is ook duidelijk een griezelige ondertoon aanwezig en lijkt het gevaar op de loer te liggen.
Maar de vrolijkheid blijft overheersen. Zoals op de foto waar een vader zijn kind in zijn armen heeft en tegelijkertijd een ladder vasthoudt. Tsja, als vader leer je snel multi-tasken, je moet wel. Herkenbare hectiek.

• Website Julie Blackmon

(klik op de foto's voor een vergroting)

When you see tuna, think panda

Geweldige campagne van milieu-organisatie Seashepherd gemaakt door Ogilvy & Mather. Tsja vervang de bedreigde vis door de zwart-witte knuffelbeer en de boodschap komt opeens hard aan. Geniale vondst en knap verbeeld.

Sentimental journey

Foto van een eetkraampje voor het Beijing Railway Station in China. De foto maakt een gevoel bij me los, want wat zou ik graag dáár willen zijn. Vooral op het moment waarop de foto is genomen: tijdens de schemering. Ik heb er ooit zelf gelopen, misschien wel rond hetzelfde tijdstip en waarschijnlijk is het daarom dat ik zo'n sterk gedachtensprongetje maak.

Daar in Beijing ben je als Europeaan altijd een vreemde. Nooit één van hen, ver weg van iedereen die je kent. Opvallend maar anoniem loop je over straat.

Als ik naar de foto kijk, lijkt het alsof we op weg zijn naar ons hotel. We kijken om ons heen en verbazen ons over het leven dat hier dag en nacht door lijkt te gaan. Gelaten of gehaast bewegen Chinezen zich over straat. We lopen met de stroom mee, ruiken de geur van eten, en verlangen naar de douche in ons hotel en naar het zachte bed, waar we straks in een diepe slaap zullen vallen.

Ik maak het allemaal mee als ik naar de foto kijk.

• Meer foto's op de site gokatayama

Obama meets Osama

Hilarische foto van Obama die een toast uitbrengt met de dubbelganger van Osama. De foto is ergens genomen in Zuid-Amerika waar Osama 2 een barretje runt. Na het lezen van het bijschrift blijkt dat niet alleen Osama een nepperd is, maar ook de gefotografeerde Obama. Ik was er voor de helft ingetrapt.
Twee dubbelgangers die elkaar de hand schudden. Uniek.

• Meer foto's van de Obama en Osama meeting

Het leven op het dak van de stad

On your Roof is een fotoserie van Stephanie de Rouge. De serie laat daken in New York zien die door bewoners voor uiteenlopende doeleinden worden gebruikt. De één heeft er een prachtige daktuin gemaakt, een ander sport er en weer iemand anders is er een openluchtbiosoop begonnen. Mooi om te zien hoe het leven in de stad zich niet alleen op de grond afspeelt, maar ook - onzichtbaar voor bijna iedereen - op het dak.

Vecht me hier vandaan

'Sta op, sla alles kort en klein vader, vecht me hier vandaan.'

Slotzin van één van de café-gedichten van Robert Anker uit de bundel 'In het Vertrek'. De zin schiet wel eens door mijn hoofd wanneer ik met anderen in een overvol café sta te praten. Zoals afgelopen Koninginnenacht bijvoorbeeld, na het concert van Patrick Watson. Ik vind het één van de mooiste gedichten dat ik ken, en vat de laatste woorden op als een roep om verlossing en bevrijding.

Lees en luister naar het complete gedicht op de site van Poetry International.