Ga eens opzij man!

Denk je even te ontspannen in een museum, gaan er continu mensen pontificaal voor je staan zodat je nauwelijks iets van een schilderij kan zien. Irritant, iemand in een felgekleurd unisex jack voor een Rembrandt. En storend dat hoofd met vies ongewassen haar voor een Rothko.

De Franse fotografe Laurence Aëgerter heeft dit soort situaties gekozen als onderwerp voor haar foto's. Op de afbeeldingen staan mensen naar een schilderij te kijken. Ze staan in de weg, dat voel je als je naar de foto's kijkt. En zo gefotografeerd moet ik er juist om lachen. Niet alleen omdat de situatie herkenbaar is, maar ook omdat de mensen soms in het schilderij lijken op te gaan. Zoals de man in winterjas die bijna onderdeel wordt van het 19e eeuwse landschap waar hij naar kijkt.
Wat een vrolijke foto's.

• Bekijk alle foto's op de site van Laurence Aëgerter

Michael Hughes: Tweeter Street

Michael Hughes fotografeert twitteraars in de omgeving waarin ze ooit een berichtje hebben verstuurd. Een leuk idee omdat iedere twitteraar zich wel eens afvraagt wie er nu precies schuilgaat achter een 'tweet'. Als je de foto's bekijkt dan zijn het in de eerste plaats individuen, da's geen verrassing, want twitteren doe je meestal alleen. Maar zo vastgelegd in hun eigen leefwereldje worden de persoonlijke boodschappen nóg persoonlijker, lijkt ieder individu opeens 'alleen' en krijgen sommigen bijna iets aandoenlijks.

• Bekijk alle foto's op Tweeter Street
• Vergelijkbaar project: Blogger Portraits

(klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

Het Dierelirium van Professor Revillod

Grappig boekje met dierentekeningen van Javier Sáez Castán. De tekst is van Miguel Murugarren. Iedere pagina is verdeeld in 3 stukken die je afzonderlijk kunt omslaan waardoor meer dan 4000 'exotische' dieren ontstaan. Geniaal bedacht en prachtig uitgevoerd. De Nederlandse vertaling is van prof. dr. E.I. Kipping, een typetje waar Kees van Kooten achter schuil gaat.

• Meer info over Het Dierelirium

De boekenkast van Guido Belcanto

De boekenkastpolitie heeft weer ergens huiszoeking gedaan. Dit keer bij de Vlaamse chansonier Guido Belcanto. We zien Belcanto zitten voor een nogal rommelig maar gezellig boekenhoekje. Mijn god, wat een hoop haar heeft die man zeg! Met al dat grijze haar heeft hij ook wel iets weg van een middeleeuwse versie van toetsenrammelaar Jan Vayne. Wat verder opvalt is de in een pikant damesbroekje gehulde paspop bij één van de kasten. Wel leuk om die daar te neer te zetten, want er is meer in het leven dan literatuur!

Anyway, laten we ons concentreren op wat er bij Belcanto in de kast staat. Een inventarisatie:

(klik op de foto voor een vergroting)

Op de stapel links van de kasten beginnen we met een paar titels van de zanger himself:

1 Guido Belcanto - Geheime bekentenissen (een autobiografie)
2 Guido Belcanto - Een man van lichte zeden
3 Guido Belcanto - ? (titel onleesbaar)
4 Maarten 't Hart - De kroongetuige
5 Michel Follet - Oogcontact
6 Agatha Christie - Een verzameling detectives
7 Harry de Jong - De bezem door Nashville (interviews met country grootheden)
8 Peter Ackroyd - Het proces tegen Elizabeth Cree
9 Dimitri Verhulst - De helaasheid der dingen
10 Matt Rendell - Marco Pantani. Het einde van de piraat

In de eerste kast links
11 Een gokje: Mario Praz - Lust, dood en de duivel in de literatuur van de romantiek

In de tweede kast
12 Een gokje: Nick Cave (boek van- of over de zanger?)

Op de plank boven het broekje
13 Stefan Brijs - De engelenmaker

Vorige boekenkastinspecties:
• De boekenkast van Mensje van Keulen

• De boekenkast van Abdelkader Benali

• De boekenkast van Nico Dijkshoorn
• De boekenkast van Joost Zwagerman
• De boekenkast van Cornald Maas

Can I be your friend?

Leuk al die Social Media: voor je het weet word je er door meegezogen en ben je druk met followen, liken, tweeten en retweeten. Het kost allemaal behoorlijk veel tijd maar het levert ook weer de nodige aandacht en nieuwe (digitale) 'vrienden' op.
En toch denk ik soms, waar ben ik in godsnaam mee bezig?



Via @Bertine_Buro20

Porno voor beta's

Hilarisch: een website van iemand die formules op schoolborden in pornofilms narekent. Een beta dus die naar porno kijkt en ondertussen ook nog even alle sommetjes checkt. Tot nu toe staan er maar 7 voorbeelden op de site, maar ik neem aan dat de lijst in de toekomst nog wordt aangevuld.

• Reken mee op Blackboards in porn

De boekenkast van Mensje van Keulen

Weblogamorf heeft weer staan gluren in de boekenkast van een ander. Dit keer in de kast van 'pricewinning' schrijfster Mensje van Keulen. Oef, dat is me nogal een kast zeg! De schrijfster herself zien we ervoor zitten, in dezelfde pose als op het schilderijtje rechts aan de muur. (Fotograaf: 'Als u nu eens die kant op kijkt en uw arm net zo houdt als op dat portret').
Echt veel verrassingen zijn we na bestudering van de foto niet tegengekomen. Of het moet het Harry Potter boek zijn op één van de stapels voor de kast. Maar oordeel zelf:

1 Jenny Diski - Onnatuurlijk

2 E.L. Doctorow - Ragtime

3 Emma Donoghue - Een kus voor de heks

4 Jan Donkers - De tweede Amerikaanse eeuw

5 Jan Donkers - Mijn muziek

6 Bret Easton Ellis - American Psycho

7 Heere Heeresma - Titel niet te zien

8 Ernest Hemingway - Titel onleesbaar

9 Willem Frederik Hermans - Een rijtje Hermans waarvan de titels onleesbaar zijn

10 Willem Frederik Hermans - Onder Professoren

11 Willem Frederik Hermans - Nooit meer slapen

12 A.F.Th. van der Heijden - Een paar delen uit de Tandeloze Tijd

13 A.F.Th. - De Movo Tapes

14 Gerrit Krol - Maurits en de feiten

15 Stanley Kubrick - Eyes Wide Shut

16 Stanley Kubrick - Een biografie vermoed ik, geschreven door Frederic ...

17 Hilbert Kuik - O jongens jongens, wat een gepiep!

18 Milan Kundera - Het Doek

19 Milan Kundera - De Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan

20 Guus Kuijer - Het vogeltje van Amsterdam

21 Guus Kuijer - De Man met de hamer

22 Choderlos de Laclos - Gevaarlijk spel met de liefde

23 Philip Larkin - Meisje in de winter

24 Schrijver wiens naam begint met een L - Een eigen auto (tsja, Google daar maar eens op als je de schrijver wilt achterhalen)

25 Tessa de Loo - titel onleesbaar

26 Guus Luijters - Liefde en leugens

27 Guus Luijters - Titel onleesbaar

28 Geert Mak - De eeuw van mijn vader

29 Geert Mak - Hoe god verdween uit Jorwerd

30 Christine Otten - De laatste dichters

31 Henk Spaan - Appels en peren

32 Lijstenboek

33 Ruth Rendell - Omnibus

34 Julian Barnes - Niets te vrezen

35 Tom Lanoye - Titel niet zichtbaar

36 J.K. Rowling - Een deel uit de Harry Potter reeks

37 Peter van Straaten - Titel niet zichtbaar

• De boekenkast van Guido Belcanto

• De boekenkast van Abdelkader Benali

• De boekenkast van Nico Dijkshoorn
• De boekenkast van Joost Zwagerman
• De boekenkast van Cornald Maas

Eenzaam, alleen en gelukkig

John Coffer leeft in een houten huisje ergens in the middle of nowhere in de Verenigde Staten. Hij woont daar in z'n uppie, samen met zijn vee, een paar kippen, een ezel en drie poezen. Als je de beelden bekijkt dan lijkt het of de tijd er heeft stilgestaan: al z'n spulletjes hebben een lang verleden achter de rug. Niets lijkt nieuw of kortgeleden aangeschaft. Coffer doet dat bewust: nieuwe dingen worden pas in zijn leven toegelaten als ze een nuttige bijdrage aan zijn bestaan kunnen leveren. Coffer beschikt dus wel over zonnepanelen, een klein windmolentje en een laptop.
Die computer - die we overigens niet te zien krijgen - zorgt natuurlijk voor het contact met de buitenwereld, dat kan niet anders, maar verder blijft het huisje een plek ver verwijderd van het hectische 9 tot 5 leven.

Zo'n bestaan oefent op mij een grote aantrekkingskracht uit. Ik vind dat zelf gecreeerde paradijs van eenzaamheid en stilte verleidelijk. Maar of ik het er lang zou uithouden? Ik weet het niet...

3 minuten maaltijd

Ik ben een wokker. Wokken gaat snel en is makkelijk. En dat is belangrijk voor een huisvader die soms in no time een maaltijd moet bereiden. Op YouTube speur ik regelmatig naar echte Chinese wokfilmpjes, gewoon om er iets van op te steken. Dit is er eentje waar de wokbeginselen goed in beeld worden gebracht. In minder dan 3 minuten wordt het vlees en de groente bereid. Mijn leermoment: warm de olie flink op tot die begint te dampen. Daar ben ik dus altijd te voorzichtig in geweest...

Suiker

Denk goed na wat je doet als je sexy-onderbuurvrouw om een kopje suiker vraagt. Het kan je fataal worden... Suiker is een geniale korte film van Dennis van de Ven en Jeroen Annokee.

Het hoogste klimrek van Kiev

Tsja, je bent jong, je woont in Kiev en je verveelt je te pletter. Nou dan ga je toch een brug beklimmen? Oef ik moet er niet aan denken. Als ik naar de beelden kijk voel ik mijn maag naar mijn voeten zakken. Vooral wanneer de cameraman een andere klimmer passeert, of wanneer hij even rustig gaat zitten en zijn camera tevoorschijn haalt om een foto te maken. Dapper hoor, ik doe het ze niet na, voor geen goud.
Don't try this at home...

Via Videovolt

In het bos van de luiaard

Querido heeft weer een nieuw pop-up boek: In het bos van de luiaard. Van dezelfde makers als pop-up stad. Dit keer zien we een groot bos, dat langzaam maar meedogenloos wordt gekapt. Dieren en mensen vluchten weg voor de onverbiddelijke zaagmachines. Mijn god, mag het iets minder zwaar en moralistisch?
Uiteindelijk loopt alles goed af: er wordt gewoon weer een nieuw bos gepland, en alles groeit en bloeit weer als vroeger.

• Info over 'In het bos van de luiaard'

Hut, hok, huis

Hut, hok, huis is een prachtig kinderboek dat vol staat met tekeningen van bijzondere woningen. Grappige architectonische bouwwerken die afwijken van de huizen waar we 'normaal gesproken' in wonen. Fantasierijk bouwen is grenzeloos, want de huizen in het boek staan verspreid over de hele wereld: van Italië tot aan Japan.

Ik hoop dat het in de kast staat van iedere architectuurstudent en dat het een leven lang blijft inspireren. Want de fantasie van kinderen hoeft volgens mij niet geprikkeld te worden: die maken al de meest fantastische kleurrijke Lego bouwwerken.

Een geweldig boek om eindeloos in te blijven bladeren. En dus niet alleen geschikt voor kinderen, maar voor iedereen van 8 tot 88.

• Info over Hut, hok, huis

(klik op de afbeelding voor een vergroting)

Amsterdam Nieuw-West

Wie wil er in godsnaam in Amsterdam Nieuw-West wonen? Niemand toch? Ooit is dat anders geweest. Want nadat het stadsdeel in de jaren '50 uit de grond werd gestampt stroomden de nieuwe inwoners enthousiast toe.

In het Stadsarchief is momenteel een expositie over die tijd te zien. En wat vooral opvalt is dat het stadsdeel bijzonder fotogeniek was. Met name Slotervaart en Slotermeer. Dat komt natuurlijk door de unieke architectuur: geweldig die flats - niet hoger dan vier etages - , de ruimte tussen de gebouwen, de lange rechte lanen, de brede trottoirs en het groen. Ik ken het goed, want ik ben er geboren.

Ik vind het ontroerend om het enthousiasme van de eerste bewoners op de foto's terug te zien: alles was nog nieuw en de toekomst leek net zo smetteloos als de pas aangelegde trottoirtegels. Mensen wilden er wonen vanwege de ruimte, het licht en het groen. Later vond men dat minder belangrijk, veranderden de wooneisen door de snel toegenomen welvaart, en werden nieuwelingen onverschillig t.o.v. hun buurt.

Het enthousiasme heeft dus maar één generatie geduurd, de meeste van de oorspronkelijke bewoners zijn vertrokken, en wie er nog zit probeert volgens mij alsnog weg te komen.

Je kunt een wijk nog zo goed bedenken en ontwerpen, op de werkelijkheid heb je uiteindelijk geen grip. De bewoners zijn veranderd, de straten en de gebouwen zijn hetzelfde gebleven, daar heeft het niet aan gelegen.

Uitzicht vanuit één van de flats in de Comeniusstraat

Viaduct over de Johan Huizingalaan

Oostoever

De Sloterplas

Garage in de Comenuisstraat

Pijler onder het viaduct over de Johan Huizingalaan

Torenflat in de Comeniusstraat

Amy Bennett: Neighbors

Dig

Amy Bennett schildert van die typisch Amerikaanse buitenwijken die vol staan met eensgezinswoninkjes. Het lijkt een idyllische omgeving waar de inwoners een rustig burgerlijk leventje lijden maar dat is schijn. Want als je de schilderijen bekijkt gaat er een bepaalde dreiging van de afbeeldingen uit. Alsof achter de muren zich de vreselijkste dingen afspelen. Drama's die onzichtbaar blijven voor de buitenwereld.

Op zich is dat idee natuurlijk niet nieuw. Maar ik vind het wel mooi weergegeven. Misschien komt dat ook door de werkwijze van Bennett. Eerst bouwt ze maquettes die ze vervolgens naschildert, wat een bizar beeld oplevert met een aparte kunstmatige lichtval. En daardoor is niet alleen het onderwerp dat ze schildert mysterieus maar blijft ook het werk 'an sich' vragen oproepen en fascineren.

(Klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

Every Second Counts

Losing It

Sleeping Separately

We Can Never Go Home Again

Coincidence

• Website Amy Bennett