Don't Try This At Home

Ik heb hoogtevrees. Een ladder kom ik nog wel op, maar als ik hoger ga voel ik mijn voeten tintelen en lijkt het bloed uit mijn hoofd weg te stromen. Een paar jaar geleden ben ik tegen beter weten in een reuzenrat ingegaan. Het leverde een genant tafereel op: nog lang niet op het hoogste punt, kroop ik van het bankje en ben ik op de bodem van het gammele bakje gaan zitten. Mijn blik strak op het dunne vloertje gericht.
Sommige mensen hebben daar geen last van. Ze wandelen over paden langs diepe afgronden, klimmen 'gezellig' met een paar anderen tegen een hangbrug op, repareren een zendmast of zitten bovenop het hoogste gebouw van de wereld.
Maar dat is niets vergeleken met de jongen uit onderstaand filmpje, die slaat werkelijk alles. Een tipje van de sluier: hij klimt een hoogwerker op, loopt over het horizontale deel, en gaat dan aan de metalen constructie hangen, met twee handen en dan...

De boekenkast van schrijver / filosoof Alain de Botton

Alain de Botton is een Brits schrijver en filosoof van Zwitserse afkomst. De Botton (spreek uit op z’n Engels) schrijft filosofische boeken over concrete en herkenbare onderwerpen als status, werk, reizen en architectuur. Geen zware ontoegankelijke werken, maar echte page-turners, rijk geïllustreerd met foto’s en andere plaatjes. Ideaal voor mensen als ik, die snel vastlopen in hardcore filosofie en die toch een beetje wijsbegeerte willen inhaleren om die ingedutte hersnecelletjes op te schudden. [lees meer]

Another Evening Of Dutch Poetry!

Tekening: Glen Baxter (via Laurens Bontes op Facebook)

Yoko Ono en het Dakota gebouw

Intrigerende foto van Yoko Ono bij het Dakota gebouw in New York. De kunstenares plaatste de afbeelding op haar twitteraccount met de tekst: It's not easy to see the Dakota like you would. I have too many memories...

Een mooi gebouw, maar ook gebouwen hebben een aura. En dat aura is voorgoed veranderd na de moord op John Lennon die op de stoep voor het Dakota werd doodgeschoten. Sindsdien heeft de plek een donkere en zwarte uitstraling en is het onlosmakelijk en voor altijd verbonden met die gebeurtenis. Alsof ook het gebouw op dat moment werd vermoord.

Yoko Ono kijkt naar het Dakota vanuit het Central Park, volgens mij vanaf de plek waar het "Imagine' kunstwerk ligt. Ze is gekleed in het zwart, haar hoed schuin op haar hoofd. De foto heeft iets sinisters. Ze kijkt vanaf een afstandje naar de plek die haar leven heeft veranderd. Ze kijkt naar het gebouw alsof het een oude vijand is. De foto doet me denken aan een scène uit The Excorsist. Aan het moment dat de priester - in het zwart -  omhoog kijkt naar het huis waar het behekste meisje woont. De priester die gekomen is om de duivel uit te drijven.

Hopper 2.0

Afbeeldingen geïnspireerd op de schilderijen van Edward Hopper herken je meteen: aan de bruine en donkere kleuren, de eenzaame sfeer die van de doeken afstraalt, het raam waar de hoofdpersoon door naar buiten staart. Ik ben daar wel gevoelig voor, en vind ze vaak mooi, ondanks het feit dat het imitaties zijn die in de verste verte niet kunnen tippen aan de schilderijen van de grote meester zelf.

Fotograaf Richard Tuschman heeft niet eens de moeite genomen om zelf iets 'Hopperiaans' te verzinnen. Hij heeft de schilderijen van Hopper 'nagebouwd' en er een foto van genomen. Het resultaat is best oké. Het is Tuschman redelijk goed gelukt om de sfeer op de foto's over te brengen. En toch wringt er iets, want de copycat verdient vet aan de nep-Hoppers. De gemiddelde prijs van een foto is ongeveer duizend dollar, toe maar, da's best veel. Het zal Tuschman ook het één en ander aan materiaal en tijd hebben gekost om de situaties na te bouwen, maar toch...  Maar de vraag is: waar eindigt 'inspiratie' en begint 'copy-paste'?

Ingmar kijkt naar kunst: Malevich

In ruil voor een skylander wilde Ingmar - het op een na jongste redactielid van dit blog - wel weer 's naar een museum. De keuze viel op het Stedelijk, waar een overzichtstentoonstelling te zien was met werk van Malevich. Het favoriete schilderij van Ingie was het doek waarop zoveel te ontdekken valt: een vis, een sabel, een kaars in een kandelaar, een man met hoge hoed, een ladder, een zaag, een kerk en nog veel meer. Een zoekplaatje dat uiteindelijk werd opgelost.
Hieronder een filmpje van het stedelijk waarin 'mensen die ervoor hebben gestudeerd' iets vertellen over hun mooiste Malevich. Bijzonder vind ik vooral het verhaal van Jeroen Henneman, misschien omdat hij zelf een jeugdherrinnering aan een werk van Malevich heeft: het beroemde zwarte vierkant.

Ingie's mooiste:

Mijn Malevich from Stedelijk Museum on Vimeo.

Kiev: A Revolution Is A Photographers Goldmine

Een revolutie is a photographers goldmine, dat blijkt maar weer uit 'de plaatjes' die in Kiev geschoten worden. Vooral het in de fik steken van stapels autobanden levert bizarre foto's op. Donkere rookwolken die het daglicht bijna verduisteren wat een soort appocalyptisch effect veroorzaakt. Bovendstaande foto lijkt wel een scene uit Lord of the Rings. Een massa agenten met schilden wacht een nieuw gevecht af. Op andere foto's veel vuur, een priester met een paar medestanders, een man in een lange winterjas die op de uitkijk staat: het lijkt het einde der tijden wel.

(klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

Foto's van Time World en Jeroen Akkermans

Gaan we katten?

Ja we gaan katten, want het redactielokaal van deze blog heeft last van een muisje. Best lief hoor dat kleine donkergrijze diertje dat zo nu en dan door het huis scharrelt, maar we willen er toch liever vanaf. Tsja, en het enige effectieve middel tegen 'stippie', want zo hebben we 'm maar liefkozend genoemd, is een kat. Daarom een kleine ode aan de kat...

A policeman stops traffic so that a cat, carrying her kitten, can cross a busy street. By Harry Warnecke, NYC, 1925

No comment...

Ella Ruth Cowperthwaite - Molly & the cat

Manuscript uit 1445 waarover een kat heeft gelopen toen het werd geschreven.

Lenin met poes.

US marine soldier, Tarawa 1943

Een podium op? Mij niet gezien...

Klamme handen, zweet in de bilnaad, slapeloze nachten. Allemaal veroorzaakt door het vooruitzicht om meer dan drie mensen toe te spreken. Een podium op? Mij niet gezien, het lijkt mij de 'worst nightmare ever'. Ik ben bang dat ik niet uit mijn woorden kom. Dat niemand ook maar iets begrijpt van wat ik zeg, dat ik midden in mijn verhaal de draad kwijt raak.
Michael Bay is filmregisseur. Hij is vooral bekend van actiefilms als Pearl Harbour, Transformers en Armageddon. Bay is uitgenodigd door Samsung om tijdens een persconferentie iets te zeggen. Maar wat eigenlijk? Hij weet het zelf ook niet...

Kevin - Eastwood, Pacino, Lemmon, Brando, Gielgud, Walken - Spacey

Al honderd keer gezien en nog steeds moet ik erom lachen. Om de zucht van Eastwood, het piepstemmetje van Brando, het 'O funny' van Al Pacino, de stem van Christopher Walken. Maar ook om het verbaasde en grappige gezicht van Spacey tijdens de nogal hoogdravende inleiding van de talkshowhost. De imitaties van Kevin Spacey zijn geniaal.

Het verkeerde been

Tijdens een uitreiking van filmprijzen geeft de oudste nog levende actrice die ooit meespeelde in een film van Charlie Chaplin een bijzonder cadeau aan komiek Sacha Baron Cohen: de wandelstok van Chaplin himself. 'Borat' is dankbaar en doet met de stok een imitatie van Chaplin. En dan gaat het helemaal mis...

Een andere Hitler

Fotomanipulaties van Hitler, gemaakt in 1940 door de FBI. Dachten ze dat de Führer Duitsland zou willen ontvluchten? Om voortaan vermomd door het leven te gaan? Typerend voor Hitler is natuurlijk zijn snorretje en zijn kapsel. Scheer en knip je die af dan ontstaat er bijna een ander gezicht. Bijna, want die blik blijft. Vooral zijn rechteroog kijkt indringend naar de camera.
De foto rechtsonder heeft zelfs iets menselijks, daar lijkt de uitstraling vriendelijker en kijkt hij bijna vragend in de lens van de camera.
De fotobewerking stamt uit het tijdperk dat Photoshop nog moest uitgevonden, en is waarschijnlijk gemaakt met een penseeltje en een beetje verf.

De boekenkast van Halina Reijn

Foto uit het boek Anti Glamour van Carice van Houten en Halina Reijn. Anti Glamour gaat over alles wat de twee actrices bezighoudt: vriendschap, Amsterdam, eten, drinken, kleding, werk, mannen (gaap) en ga zo maar door. Een openhartig, mooi vormgegeven bladerboek dat een kijkje geeft in de levens van de twee hot shots van het Nederlandse witte doek. Lekker voyeuristisch, vol privékiekjes en narcistische ijdele zelfportretten, waaronder twee vrolijke selfies van de dames wijdbeens in de stoel van de huisarts (hé ze hebben dezelfde!) tijdens het maken van een uitstrijkje. (En nee mannen, de verticale glimlach van beide dames krijgen we op de foto’s niet te zien.) [lees meer]

Een plek waar de tijd heeft stilgestaan

Ergens in het 9e arrondissement van Parijs ligt het appartement van Madame Marthe de Florian. De actrice vluchtte in 1942 uit Parijs en vestigde zich in  Zuid-Frankrijk. Het appartement sloot ze af en ze keerde nooit meer terug. De huur werd keurig door haar overgemaakt, haar leven lang, tot ze op 91-jarige leeftijd overleed. Kort daarna werd het appartement voor het eerst sinds 50 jaar geopend. Al die tijd was er niemand binnen geweest. Wat men aantrof was indrukwekkend: de meubels, het behang, de gordijnen, het complete interieur ademt een andere tijd uit. Er staat een opgezette struisvogel, er ligt een Mickey Mouse pop, de meubels staan er nog net zo bij als toen. In een van de kamers hangt een stuk behang los maar voor de rest is de plek goed geconserveerd.

Dit is een unieke plek, ik denk dat er vrijwel geen andere plek op de wereld is waar de tijd zo onaangeroerd is gebleven. Alsof je een paar stappen achteruit doet in de geschiedenis. Een geschiedenis die tastbaar wordt en waarvan de sfeer voelbaar is. Er liggen papieren, boeken, er staan vazen en door de hele woning staan op de vloer schilderijen. Op een van de schilderijen staat Madame de Florian zelf. Het werd geschilderd door Giovanni Boldini, Marthe de Florian was zijn muze. Het doek werd na de ontdekking geveild voor 2 miljoen euro.
De deuren van het appartement zijn weer gesloten, de plek is niet toegankelijk voor publiek. Jammer, want ik had er graag rond willen lopen.

Madame Florian

Ondertussen in New York (livestream)

Watch live streaming video from nyc at livestream.com