Uit het dagboek van een vader: I Survived Chimpie Champ

Afgelopen zondag regende het en de kinderen verveelden zich. Wat moet je op zo’n dag? Vroeger - weet je nog wel oudje, in die kinderloze tijd - deed je de gordijnen dicht en kroop je lekker dicht tegen elkaar in bed met een boek of een glossy. Maar tegenwoordig zijn er kinderen die bezig gehouden moeten worden.

Op naar Chimpie Champ dus. Een overdekte speelhel, pardon speelhal in - of all places - Aalsmeer. Samen met andere ouders reden we er in optocht naartoe alsof het een militaire operatie was, een soort C-day dus. Nadat we de toegangspoorten waren gepasseerd vlogen de kids alle kanten uit. Want wat hebben ze een energie hè, die kinderen van tegenwoordig. Die energie lijkt zich in zo’n speelhel wel te vermenigvuldigen. Onvermoeibaar stormen ze van de - misselijkmakende - trampoline naar het opblaaskasteel waar ze elkaar uit de torenkamer proberen te rammen. Het leek de slag bij Chimpie Champ wel. En bij een veldslag vallen gewonden. Want door al dat ongecontroleerde geren en geram gaat er wel eens een tand door de lip, of bezeren ze een arm of been. En huilen dat ze dan doen...

Maar goed, ik keek niet alleen met verbazing naar de kinderen maar ook naar de ouders. Vooral vaders veranderen van stoere macho’s in grote kleuters. Op handen en voeten kruipen ze door speeltoestellen en over speelmatten om zo leuk mogelijk met hun kinderen te doen. Zonder schoenen, want die mag je in Chimpie Champ niet aanhouden, de hel betreedt je op sokken. En - help! - wat dragen er nog veel mannen witte sokken! Argh...

Deze vader heeft de ‘slag bij Chimpie Champ’ ternauwernood overleefd. Let wel ternauwernood, want op een zwak moment ben ik een wc in gevlucht en heb daar zo’n tien minuten zitten huilen. Waarom wilde ik dit? Wat is hier leuk aan? En wanneer krijg ik hier nou iets voor terug? vroeg ik mij zittend op de toiletpot af. Tot er op de deur werd geklopt en een vader aan mij vroeg: ‘gaat het wel meneer?’. Ik keek naar de deur. Onder de opening van de deur zag ik twee witte sokken. En opnieuw barstte ik in snikken uit...

Wandelen is niet voor watjes

Wie nog durft te beweren dat wandelen saai is moet maar eens naar dit filmpje kijken. Deze wandeling in het zuiden van Spanje schijnt één van de gevaarlijkste ter wereld te zijn. Niet voor mensen met knikkende knietjes of een zwakke maag dus, en al helemaal niet voor mensen met hoogtevrees zoals ik. Knap dat de wandelaar maar door blijft filmen terwijl hij flink de pas erin houdt. De wandeling over de Mount Huashan in China schijnt nog gevaarlijker te zijn. Nou ja, wie A zegt moet ook B zeggen, dus een beetje wandelaar ‘pakt die natuurlijk ook even mee’.



Korte impressie van ‘de wandeling’ over Mount Huashan.

Melodie in mijn hoofd: Trains And Boats And Planes

De ‘Melodie in mijn hoofd’ zit er opeens en wil er niet meer weg. Door een onverklaarbaar toeval daar terechtgekomen. Dit keer werd de melodie ‘gecomponeerd’ door Burt Bacharach. ‘Componist’ van ‘nette’ popmuziek-klassiekers als ‘Make it Easy On Yourself’ en ‘Walk On By’. ‘Trains And Boats And Planes’ vind ik misschien wel zijn mooiste nummer. Ook vanwege de tekst.

De Vossa Senhoria

Een wekelijks terugkerende ergernis: een beschadigde zaterdagkrant. Toegegeven, de krant is op die dag wel erg dik, maar de bezorger doet geen moeite om hem onbeschadigd door de brievenbus te duwen. Iedere zaterdag klaag ik weer bij de bezorgdienst over de aan flarden gescheurde voorpagina. Tot nu toe zonder resultaat.

Maar ik heb de oplossing! Vanaf nu neem ik een abonnement op de kleinste krant ter wereld: de Vossa Senhoria. Een krant met een ideaal formaat, want de pagina’s zijn maar 2,5 bij 3,5 cm (tabloidformaat is zo passé...). Hij is meestal maar 16 pagina’s dik, dus vanaf nu verdwijnen er geen bijlages meer ongelezen in de prullenbak.



Ik zeg al mijn andere abonnementen op want alleen de Vossa Senhoria komt mijn huis nog in. Wekelijks bezorgd, keurig in een envelop, onbeschadigd.

• Neem ook een abonnement op de Vossa Senhoria

Erwin Olaf: Rain Hope Grief & Fall

Nog te zien tot 18 januari in het Fotomuseum in Den Haag, de tentoonstelling Rain Hope Grief and Fall van Erwin Olaf.

Het mooist vind ik de serie Grief. Het moment nadat een onheilsboodschap is meegedeeld, dat moment lijkt op de foto’s te zijn vastgelegd. Verdriet - waar vanwege de omvang - rouw op volgt. In een smetteloos jaren vijftig interieur waar het licht wordt gedempt door vitrage. Geen hysterie, maar verslagenheid en verwerking in stilte. Alsof het leven na die boodschap voor altijd anders zal zijn, tenminste dat gevoel krijg ik als ik de foto’s bekijk.

Sh-Boom

Ingmar, het jongste één na jongste redactielid van Weblogamorf, kreeg tijdens de kerstdagen de DVD van Cars cadeau. Ik kijk er zo nu en dan met een half oog naar. Het is een snelle en gelikte animatiefilm afkomstig uit de Pixar animatiefabriek, tenminste dat is de vluchtige indruk die de film op mij maakt.

Ergens in de film is een fragment van een Doo Wop-song te horen waar ik iedere keer als het voorbijkomt erg vrolijk van word. De Doo Wop-tijd vind ik sowieso één van de leukste periodes uit de popmuziek. Kenmerkend voor die tijd zijn vooral de teksten die niet veel verder gaan dan ‘ik hou van jou’ aangevuld met grappige nonsenswoorden als shoo-wap-dee-wap-wap en - hoe raad je het zo - doo wop, die de liedjes extra leuk maken. Lekker pretentieloos, simpeler kan bijna niet *.

Op de aftiteling staat dat het nummer van The Chords is en na wat Googlelen blijkt dat Sh-Boom de enige hit van het vocale groepje is geweest, een echte ‘one hit wonder dus’. The Crew Cuts ‘scoorden’ er volgens Wikipedea ook mee, maar wat is die versie netjes zeg. Geef mij de swingende vertolking van The Chords maar, want daar word ik pas echt vrolijk van.

* Wat een verschil met de quasi ‘diepzinnige’ teksten van Radiohead en R.E.M. die door niemand worden begrepen ;-)

Een jaar in 40 seconden

Eric Solheim nam een jaar lang iedere dag vanaf dezelfde plek een foto. Hij monteerde de beelden achter elkaar tot dit mooie filmpje: een jaar in 40 seconden.

One year in 40 seconds from Eirik Solheim on Vimeo.

Gezellige feestdagen (2)

Het filmpje van Lau en Tiny dat ruziënd kerstversiering ophangt was vorig jaar op internet een enorme hit. Nu ik het terugzie moet ik er weer om lachen. Maar ja, alles wat populair is wordt natuurlijk ‘ontdekt’ door ‘de commercie’: Bol.com haakte in op de populariteit van het echtpaar en gebruikte ze voor een commercial. Als je het filmpje moet geloven vieren Tiny en Lau dit jaar een ‘ontspannen’ kerst, ‘dankzij’ Bol.com.

Tiny en Lau vorig jaar:



Tiny en Lau in de Bol.com commercial:

Soundtrack van mijn huis

Toen ik thuiskwam en de gang inliep was de deur naar de huiskamer half geopend. Dat het buiten schemerde kon ik zien aan het licht dat zichtbaar was door de half geopende deur. De schemering is het mooiste moment van de dag: het daglicht gaat langzaam over in de avond. Uit de huiskamer klonk een Nocturne van Chopin, verder was het stil. Het was - op dat moment - ‘de perfecte soundtrack’ van mijn huis.

Afbeelding: Vilhelm Hammershøi - Tuer
Muziek: Chopin - Nocturne In C Sharp Minor, Op. Posth.

Little People in the City

In het boekje Little People In The City staan foto’s van de Engelse kunstenaar Slinkachu. Slinkachu behoort tot de top van de ‘so called’ ‘urban art scene’. Hij fotografeert miniatuurpoppetjes die hij op straat heeft neergezet en die net als wij - echte mensen - bezig zijn met dagelijkse beslommeringen. Zo zien we een poppetje bij een geldautomaat staan, een piepklein zakenmannetje een taxi aanroepen, is een bouwvakkertje bezig om een gat in het trottoir te hakken en loopt een jogger langs een paar immens grote weggegooide blikjes frisdrank. Soms zit er een niet alledaagse straatscène tussen. Op één van de foto’s zien we bijvoorbeeld een vader die - ter bescherming van zijn weggedoken dochter - met een jachtgeweer een hommel doodschiet.

Mensen zijn op de foto’s gereduceerd tot kleine poppetjes terwijl hun omgeving - de straat in een stad - hetzelfde is gebleven. Het is een beetje goochelen met verhoudingen waardoor het besef versterkt wordt dat de stadsbewoner soms kwetsbaar is en eenzaam. En de stad groot en gevaarlijk. Daarom zijn de foto’s niet alleen grappig, maar soms ook vertederend.


‘They’re not pets, Susan’:



Roadworks:



Dreams of packing it all in:



One day he will notice me:



‘Taxi!’:



Weed surgeon:



Cash machine:



• Little People in the City

The Beatles - Carnival of Light

Paul McCartney liet deze week weten dat hij het Beatlesnummer ‘Carnival of Light’ uit wil brengen. Vol verwachting klopt ons hart. Op YouTube gezocht en gevonden! In het nummer geen magische samenzang van Lennon en McCartney, wel veel geëxperimenteer met achteruit gespeelde geluidsfragmenten. Voor Beatlesliefhebbers is het wel bijzonder, maar een echte fab-four-klassieker zal het niet worden.



Nog een fragment van ‘Carnival of Light’. Dit keer het originele - niet bepaald indrukwekkende - gitaargepiel dat in het nummer vertraagd en achterstevoren werd gebruikt.

Dans! - Tussenverdieping- en hotellobbydansers

Op kantoor doe ik het wel eens. Op de tussenverdieping waar niemand het ziet: een danspasje. Een beetje Fred Astair-achtig, zwierig dus, alsof ik meespeel in een ouderwetse zwart-wit film. Het leuke is dat niemand er iets van merkt. De tussenverdieping is mijn éénpersoons ballroom. Ik vertel niemand iets over mijn ‘dubbelleven’. Terug in de kantoortuin ben ik weer die saaie loonslaaf. Maar ik weet wel beter. Ha! Ze hadden me een paar minuten geleden eens moeten zien!

Een clip die dit gevoel het best weergeeft is ‘Weapon of Choice’ van regisseur Spike Jonze op een nummer van Fatboy Slim. Danser in het filmpje is acteur Christopher Walken. We zien hem in het begin van het clipje een beetje treurig en uitgeblust zitten in de lobby van een hotel. Maar dan gebeurt het: hij staat op en lijkt wel een gedaanteverwisseling te ondergaan, want energiek begint hij zijn dans. Wat hij laat zien doet mijn danspasjes verbleken, want wat kan die man dansen zeg! Eenmaal uitgedanst, gaat hij weer zitten in zijn hotelfauteil en neemt hij opnieuw die treurige houding aan. Alsof er niets is gebeurd. Niemand heeft er iets van gezien of gemerkt, maar wij - lobby- en tussenverdiepingdansers - weten beter, wij delen een geheim met Christopher Walken.

• Bekijk ‘Weapon of Choice’ via YouTube

Xavier Ribas - Barcelona Pictures

Grappige fotoserie van de Spaanse fotograaf Xavier Ribas. De serie heet Barcelona pictures en laat mensen zien die ‘van het mooie weer willen genieten’. Ze zoeken daarvoor niet de meest voor de hand liggende plekken uit. Want ze zetten hun tafeltjes en stoeltjes neer op desolate parkeerterreinen, spreiden hun handdoekje uit op een strand waarboven een viaduct loopt, gaan zitten in treurige buitenwijken, of verzamelen zich op wat men noemt ‘braakliggende’ terreinen. Ik moet er wel om lachen als ik de foto’s zie. Ze maken me vrolijk. Mensen die zich niets aantrekken van hun omgeving.

Dubbelgangers (2) - George Bush / Steve Bridges

Je kunt zeggen over George Bush wat je wilt, maar humor had hij wel. Zelfspot om precies te zijn. En zelfspot heb ik altijd een goede eigenschap gevonden. Bij macho-mannetjes als Poetin en Berlusconi ontbreekt het daaraan, die maken altijd grappen over anderen (vooral over vrouwen) en nooit over zichzelf.

Bush wordt perfect geïmiteerd door Steve Bridges. De imitator lijkt niet alleen op de Amerikaanse president, hij praat net zo en maakt dezelfde gebaren. Hij zou Bush’ dubbelganger kunnen zijn.

Naamgenoten (2): Mijn naam is... Adolf Hitler

Het is te makkelijk om van alles wat er in je leven gebeurt je ouders de schuld te geven. Je bent zelf verantwoordelijk voor al je daden. Maar één ding mag je je ouders later wel verwijten. En dat is de keuze van je naam, want die kun je onmogelijk zelf hebben bedacht.

Van die naam kun je veel last hebben: er kunnen bijvoorbeeld flauwe woordgrapjes over worden gemaakt. Grapjes die niet stoppen bij het verlaten van de lagere school. Je naam kan je je hele leven blijven achtervolgen. Vooral wanneer die overeenkomt met de naam van een bekend (historisch) persoon. Wat is er mis met de naam Johannes? Niks toch? Maar misschien wel als je achternaam Brahms is. Of wat schort er aan de naam Karl? Ook niks. Tenzij je Marx je achternaam is.

Joseph Stalin dood? Vergeet ‘t maar want ik heb een foto van hem. Timide zittend op een bank kijkt hij in de lens van de camera.

Maar het kan altijd nóg erger, want wie noemt zijn kind nog Adolf? Niemand toch? En al helemaal niet wanneer je Hitler als achternaam hebt. Maar geloof het of niet maar Adolf Hitler is nog steeds onder ons, hij is 64 jaar en is hotelmanager in Thailand.

De foto’s zijn gemaakt door Nadja Lenz. Zij spoorde samen met Crimson Hafermalz (over rare namen gesproken!) mensen met bijzondere historische namen op en maakte daar een fotoreportage van. Ik moet er wel om (glim)lachen, maar ja, ik heet dan ook niet Adolf Hitler...

Hieronder een greep uit de reportage.

Johann Sebastian Bach (advocaat):

Marlene Dittrich:

Claudia Schiffer:

Richard Wagner:

Joseph Stalin:

Karl Marx:

En 'last but not least' Adolf Hitler: