Één van de grootste nachtmerries: aankomen op je vakantiebestemming en er achter komen dat je een verkeerde keuze hebt gemaakt. Dat je twee weken of langer vastzit op een plek waar je eigenlijk niet wilt zijn. Een plek waar alles vervallen is, verroest en verrot. Daar moet ik aan denken bij de volgende fotoserie. Want daar zien we verlaten strandtenten, kapotte waterfietsen, een treurig slap hangend volleybalnet en andere afgedankte vakantieattributen. Het weer helpt natuurlijk ook niet mee, het is bewolkt en er is geen straaltje zonlicht te zien. Het vakantieparadijs van de vergane glorie. Mag ik naar huis?
De foto's kwam ik tegen op m'n computer. Ooit ergens gedownload om over te bloggen, de naam van de fotograaf ben ik helaas kwijtgeraakt.
Funeral Train is een fotoserie van Magnumfotograaf Paul Fusco. De serie is te zien in uitvaartmuseum 'Tot zover' (ja dat bestaat ook!) in Amsterdam. De funeral train bracht het lichaam van de vermoordde Robert Kennedy van New York naar Washington. Langs het spoor brachten mensen een laatste groet. Ontroerende foto's. Vooral die van een complete familie die van jong naar oud naast het spoor staat opgesteld. Hulpeloos verdriet voor iemand die ze niet persoonlijk hebben gekend, maar op wie ze hun hoop hadden gevestigd.
Wij van weblogamorf hebben een geweldige fluiter ontdekt: Andrew Bird (ja, wat wil je met zo'n achternaam). Wanneer je onderstaand clipje bekijkt vraag je je af of 'ie wel echt fluit, zo mooi. Luister zelf naar Andrew Bird, 'met stip' binnengekomen op nummer 1, in de weblogamorflijst van 'vrolijke' fluiters in de popmuziek.
Reclame is vaak irritant, hinderlijk, opdringerig en luidruchtig. Dat het ook anders kan bewijst een recent gemaakt spotje, dat gemaakt is voor Cadbury Flake, een Engels chocolademerk . Prachtig 'arti' gefilmd, met rustige pianoklanken op de achtergrond. 'Luchtige chocoladeclichés' worden vermeden, je vergeet bijna dat het reclame is.
Prachtig 'Lou Reed-achtig' liedje van LCD Soundsystem over New York (is er iemand in de zaal die doodziek wordt van al die never ending New York stories van mij? - Kan me dat best voorstellen...). Anyway, het gaat niet alleen om de muziek maar ook om het mooi gefilmde clipje. Schitterende beelden, mooie kleuren, kortom de video is een klein, 5 minuten durend meesterwerkje, geregisseerd door Thomas Cazals.
Waren het eerder Robbert-Jan Henkes en Eric Bindervoet die Beatlessongs in het Nederlandse vertaalden, nu waagt ook Jan Rot zich eraan. Op YouTube is hiervan een piepklein voorproefje te zien. Het bekende Yellow Submarine is vertaald in gele duikmasjien. Het is ff wennen in het begin, maar voor je het weet zing je het luidkeels mee, want het is een grappige en aanstekelijke vertaling. In het Rotfilmpje zien we ook een van de kinderen van de zanger ritmisch meebewegen op de Beatlesklanken. Het was mij ook al opgevallen: kinderen houden van de Beatles. O bla di, o bla da was een tijdje geleden in huize amorf een grote hit, grijsgedraaid door de jongste generatie. Dus er is nog steeds toekomst voor the Fab Four.
Een crimineel op de vlucht met een prijs op zijn hoofd, dat tart de verbeelding. Nick Cave werd erdoor geïnspireerd en schreef er een liedje over: Wanted Man. Het dateert uit de tijd dat hij nog optrad met The Bad Seeds.
Wanted man in the Windy City, wanted man in Tennessee, Wanted man in Broken Arrow, wanted man in Wounded Knee Wanted man in Jackson Town, Wanted man in El Passo, I got bounties on my head in towns I wouldn't ever think to go
En zo gaat het maar door, want de songtekst is een opsommimg van plekken, gebieden, staten en steden waar The Wanted Man wordt gezocht. En dat is zo'n beetje overal.
Wanted man in New York City, wanted man in San Anton' Wanted man down in Lorado, wanted man in Tupelo Wanted man in the state of Texas, wanted man in the state of Maine This wanted man's in the state of leavin' ya baby, jumpin' on a midnight train
Totdat het nummer zijn hoogtepunt bereikt, en de ontknoping volgt. Een ontknoping die eerst hoopvol lijkt, maar schijn bedriegt, want de hoop op een veilige plek - zelfs waar iedereen die zou verwachten - wordt uiteindelijk de grond ingeboord.
Wanted man in every cat house, wanted man in a many saloons, Wanted man is a ghost in hundred homes, a shadow in a thousand rooms
Wanted man down in St. Louis, wanted man in New Orleans Wanted man in Mussel(?) Bay, wanted man in Cripple Creek Wanted man in Detriot City, wanted man in San Anton' But there's one place I'm not wanted lord, it's the place that I call home
Weblogamorf houdt van buitenlandse metrolijnen. Dus bij mijn bezoek aan New York een paar weken geleden, was de subway hét ideale vervoermiddel om de stad te doorkruisen.
Een metrolijn is een netwerk waarin je de weg moet vinden, en dat is in het begin spoorzoeken. Een zoektocht waarbij ik wel eens een verkeerde afslag neem: ik vergis me dan in de reisrichting of ik maak een verkeerde overstap. Maar dat hoort bij een ontdekkingsreis, zonder dat soort vergissingen was Amerika nooit ontdekt, denk ik dan. Gelukkig krijg ik meestal snel grip op de wirwar van gekleurde lijntjes en reis ik in 'no time' probleemloos van de ene- naar de andere kant van de stad. Kijk, daar ga ik: onopvallend word ik meegesleurd in de stroom reizigers. Geen gestuntel bij de automatische kaartjescheck zoals in het begin, ik passeer de toegangspoortjes in één vloeiende beweging, zonder aarzeling en zonder mijn pas in te houden. Alsof ik één van hen ben, hier woon, en nooit anders gedaan heb.
De metro is een ondergrondse stad, met een eigen plattegrond (vaak prachtig vormgegeven) en lange gangen naar stations met bijzondere namen die tot de verbeelding spreken. De ondergrondse stad heeft bedelaars, straatmuzikanten en inwoners die op weg zijn naar kantoor, naar school of wat voor bestemming dan ook. In de metro heb je alle tijd om die mensen te bekijken. Boven in de 'open lucht' zijn diezelfde mensen voorbijgangers die je snel passeert. Hier beneden staan ze dicht op elkaar gepropt en kijken ze vaak doelloos en verveeld voor zich uit. Of ze sluiten zich af voor hun omgeving met een koptelefoon of boek.
Er valt dus veel te zien, maar ook veel te horen: het geluid van de dichtslaande deuren, de aankondiging van een station, de flarden van gesprekken van medereizigers en natuurlijk het geluid van het spoor.
Speciaal voor alle mede-metro-liefhebbers een kort geluidsfragment, gemaakt in de ondergrondse van New York. Mooi is de repeterende waarschuwing die vooraf gaat aan de dichtslaande deuren: 'Stand Clear for The Closing Doors Please', uitgesproken met een vet Amerikaans accent.
Rocksterren zijn ook maar mensen. Tijdschrift LIFE zette in de jaren '70 popsterren samen met hun mams en/of paps op de foto. Het leverde een bijna aandoenlijke reportage op. Want zelfs de grootste hardcore rocker krijgt iets kinderlijks in de huiskamer van zijn ouders. We zien Frank Zappa met een poes op zijn arm, voor de bank waarop zijn ouders zitten. David Crosby - mister hippie himself - wordt een ondeugend kijkend jongetje naast zijn vader: een kalende oude man in een streng grijs pak. En wanneer je de foto van Joe Cocker ziet, lijkt het wel alsof die nog steeds bij zijn moeder op schoot zit. (Klik op de foto's voor een vergroting)
Grace Slick (Jefferson Airplane) samen met haar moeder
Leuk animatiefilmpje, gemaakt door een echte 'paper-lover'. Een bootje komt uit een pagina tevoorschijn en vaart weg. Muren worden omhooggeklapt tot een klein huisje waar 's avonds een lampje brandt. Een handje komt uit het papier, zwaait naar de camera en loopt op zijn vingertjes uit beeld. Papier passé?, pfff... papier leeft!
Leven in een paradijs, wie wil dat niet. Sommigen hebben er alles voor over: ze blazen zich op in de hoop op een eeuwig plekje tussen tientallen maagden. Anderen zijn minder radicaal en zoeken het in het buitenland - een paar weken per jaar tijdens vakantie.
De Engelse kunstenaar Michael Samuels maakt kleine paradijslijke miniatuureilandjes. Ze liggen in een strakblauwe zee en voldoen helemaal aan het clichébeeld dat we van een paradijs hebben: we zien een aanlokkelijk wit strand met palmboompjes, omringend door water dat uitnodigt tot een duik. Mijn god, wat zien ze er van een afstandje Idyllisch uit. Maar ze roepen wel vragen op, want ze zijn gebouwd op een werkbank. Alsof Samuels wil zeggen dat het paradijs niet bestaat, dat het een constructie is die we hebben bedacht en die we nooit zullen vinden.
Die cynische kijk wordt bevestigd door een eilandje dat uitsluitend uit rotsen bestaat: wanneer je inzoomt zie je niet alleen steentjes maar ook kleine doodskopjes. Nee, dit is geen paradijs helaas. Maakt niet uit, ik laat de Samuelseilandjes links liggen en vaar verder.
Eindelijk mooi weer. Dus de ramen kunnen voor het eerst sinds lange tijd weer worden opengezet. Ik woon in de stad, dus helemaal rustig is het buiten nooit: er rijdt een auto voorbij, kinderen spelen op straat en er vliegt wel eens een vliegtuig over. Geluiden waar ik aan gewend ben geraakt en die ik nauwelijks meer hoor. Ik nestel mij met een krantje, koffie en croissantje voor het open raam in de zon. Klaar om te genieten van het mooie weer.
Maar zodra de zomer is begonnen weet ik ook dat mijn buurman gaat beginnen met zijn hobby: klussen in de buitenlucht. Zijn basismateriaal daarbij is hout, waar hij helemaal op 'los gaat'. Hout is zeg maar helemaal 'zijn ding'. En dat hout moet dwangmatig worden bewerkt. Eerst met een zaag en daarna langdurig met een electrische schuurmachine. Een geluid dat boven alles uitsnerpt... En hij doet er nog een irritatieverhogend schepje bovenop door tijdens het klussen hard maar vooral vrolijk mee te fluiten. En misschien irriteert mij dat nog het meest: dat stomme vrolijke gefluit, van 'kijk mij eens opgewekt bezig zijn'. Ga toch een boek lezen, blije lul!, denk ik dan. Zucht.
De laatste tijd komt steeds dezelfde herinnering aan New York uit mijn geheugen naar boven borrelen. Het is niet het Empire State building, het Statue of Liberty of een andere toeristische attractie waar ik dan aan denk, nee het is een wandeling door Chelsea die ik in een paar seconden herbeleef. Vreemd, want toen ik er liep maakten de straten in die wijk niet zo'n indruk. Integendeel, ik vond het er nogal rommelig, qua architectuur, en niet echt mooi. De omstandigheden hielpen ook niet mee, want het regende, het begon te schemeren en ik was moe van een lange wandeltocht. En dat is het vreemde van zo'n herinnering, dat juist zo'n nietszeggend moment later op een aangename manier om het geheugenhoekje komt kijken.
Op de weblog van Dirk van Weelden staat daar een stukje over. Het is niet helemaal wat ik bedoel, maar het komt wel in de buurt. Bij een foto van een 'lelijk' stukje New York - een foto van een viaduct - schrijft Dirk van Weelden dat juist dié plek een New Yorker waarschijnlijk 'een thuisgevoel' geeft. Die rommelige plek waar gebouwen door elkaar staan en het uizicht horizontaal wordt doorsneden door een viaduct. Een plek waar niets anders te zien is dan een paar oninteressante wolkenkrabbers, oude laagbouw en een brede verkeersweg. Maar het is waarschijnlijk juist dat beeld, dat typerend is voor Manhattan.
Ik ben natuurlijk geen New Yorker maar het is wel frappant dat ongeveer hetzelfde straatbeeld als een soort 'heimweemoment' bij mij naar boven komt. Nadat het zich een lange tijd verborgen heeft gehouden, ergens in mijn geheugen.
