Reclamepraat door Roger Sterling

Roger Sterling... Alleen followers van de tv-serie Mad Men weten over wie ik het heb als ik die naam noem. Dus voor de non-followers volgt hier een korte twee zinnen bio: Roger Sterling is mede-eigenaar van het New Yorkse reclamebureau Sterling Cooper. Maar Roger Sterling is vooral sexist (maar welke man is dat niet in die serie?) en een echtgenoot die zijn vrouw chronisch bedriegt (maar welke man doet dat niet in die serie?).

Kortom Roger Sterling is een 'foute man'. En nu komt het: toch mag ik hem. Misschien komt dat omdat die slechte kant van hem wordt goed gemaakt door zijn levensinstelling: hij geniet met volle whiskey-teugen van het leven, heeft humor en doet zich niet anders voor dan hij is. Welke situatie zich ook voordoet: Roger Sterling blijft schaamteloos zichzelf.

Zijn humor komt vooral tot uiting in de typische Roger Sterling one-liners. Een aantal van deze bijzondere uitspraken zijn verzameld in het boekje 'Reclame Praat'. Ze zijn niet allemaal even sterk maar de highlights blijven hilarisch.

• Reclamepraat - Roger Sterling

Het kleine boek van de Beatles

Het kleine boek van de Beatles is een prachtige strip-biografie van de Franse tekenaar Hervé Bourhis. Het boek vertelt niet alleen de geschiedenis van de groep maar gaat ook in op de solo-carrieres van John, Paul, George en Ringo na het uiteenvallen van de band.
Bourhis heeft een leuke tekenstijl en een beetje Beatles-kenner herkent de meeste plaatjes van bestaande foto's. Er staat zoveel informatie in, dat het eigenlijk een klein naslagwerkje is. Leuk om zo nu en dan ff door te bladeren.

Snapshot van een gedachte

Op de site Dear Photograph staat een kleine verzameling oude foto's die opnieuw op dezelfde plek zijn genomen. De foto's zijn niet exact hetzelfde. Op de nieuwe foto houdt een hand het 'oude' plaatje voor de lens, zodat de omgeving van nu er ruimer en als een soort passe-partout omheen valt.
De begeleidende teksten zijn soms een beetje melig. Wat ik jammer vind. Want eigenlijk is het een gevoelig, melancholisch en nostalgisch project. Omdat een gebeurtenis die ooit de moeite waard was om te fotograferen wordt herbeleeft op exact dezelfde plek, zonder dat alle personen van toen aanwezig zijn.

Ik vind dat herkenbaar. Want persoonlijk heb ik veel met plekken waar ik ooit samen met iemand een bijzonder moment beleefde. Helaas heb ik zelden zo'n moment met een camera vastgelegd. Maar in mijn hoofd zitten de plaatjes van die gebeurtenissen wel. Ze komen ongewild bij me op, als ik door de stad fiets bijvoorbeeld en weer langs zo'n plek kom: hier dronk ik met haar koffie, hier zaten we op een zomernacht urenlang op de stoep met elkaar te praten, of hier namen we afscheid en hebben we elkaar nooit meer teruggezien.

Die plekken waar al die gebeurtenissen hebben plaatsgevonden zijn voor mij een beetje heilig. Alsof er een verband bestaat tussen de unieke gebeurtenis en de grond of de omgeving waarin die plaatsvond. En daarom zijn de foto's op Dear Photograph een vrijwel perfecte weergave van wat er soms in mijn hoofd gebeurt. Het zijn een soort snapshots van mijn gedachten.

• Dear Photograph

Via: @Touaregtweet

Bedrooms of the Fallen

CPL. Brandon M. Craig
25, was killed in an IED attack on July 19, 2007

Fotoproject van de Amerikaanse fotograaf Ashley Gilbertson. Hij fotografeerde slaapkamers van in Irak omgekomen militairen. De bijschriften geven de foto's een extra lading, want de gemiddelde leeftijd van de gesneuvelden ligt rond de 20. En dat is jong.

Op die leeftijd is een slaapkamer nog een eigen wereld waar je je in terug trekt. Niet alleen om te slapen, maar ook om even alleen te zijn. Met spulletjes om je heen waar je aan gehecht bent en die je dierbaar zijn. Officieel ben je volwassen, maar als je de kamers bekijkt zie je bij sommigen nog sporen uit een kindertijd en dat maakt de foto's zo persoonlijk. Als militair sneuvel je in uniform, zonder zichtbare persoonlijke eigenschappen, die heb je achter je gelaten, thuis, en vooral in je slaapkamer.

Met de kennis dat de slaapkamer nooit meer bewoond zal worden, wordt het een kamer zonder toekomst. Een soort 'walk-in' altaar voor de nabestaanden. Waar de aanwezigheid van wie er geslapen heeft nog voelbaar is.

Klik op de foto's voor een vergroting.

Airman 1st Class Carl L. Anderson Jr.
21, was killed by an IED on 29 aug. 2004

CPL. Jennifer M. Parcell
20, was killed by a suicide bomber on feb. 7, 2007

PFC. Karina S. Lau
20, died when the helicopter she was in crashed on nov. 2, 2003

LCPL. Blake H. Howey
20, was killed by an IED on feb. 18, 2007

CPL. Matthew J. Emerson
20, was killed when his vehicle rolled over on september 18, 2007

PFC. Nils G. Thompson
19, was killed aug. 4, 2004 by a sniper

PFC. Richard P. Langenbrunner
19, commited suicide on april 17, 2007

• Website Bedrooms of the Fallen

The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore

Ik heb zelf geen iPad, maar voor deze fantastische kinder-app zou ik er eentje aanschaffen: The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore.

Martin Reints: Benzinepomp

Benzinepomp

De auto stilzetten bij een benzinepomp
zo dat de tankdop niet te ver voor of voorbij het paneel komt
waarop je kunt zien hoeveel je hebt getankt

uitstappen - heet dat een paneel - de

tankdop losmaken
en op enig horizontaal vlak dichtbij leggen

de slang pakken
tanken tot de pomp stopt
de slang een stukje terugtrekken
verder tanken tot er een mooi bedrag op het paneel staat

het wilde westen
de vakanties van vroeger
de toekomst.

Gedicht van Martin Reints uit de pasverschenen bundel Lopende Zaken. Ik vind het een mooi gedicht: want het maakt duidelijk dat zelfs bij iets banaals als benzinetanken - waarbij herkenbare handelingen worden beschreven - je gedachten een onbedwingbaar melancholisch sprongetje maken.

Naar vroeger bijvoorbeeld, toen je op de achterbank van de auto met je vader en moeder op vakantie ging en op weg was naar Frankrijk of Spanje. Er onderweg getankt werd en jij toekeek van achter het opengedraaide raam en je de benzinegeur opsnoof.
Of naar de toekomst, omdat de verleiding in je opkomt om weg te rijden, het romantische onbekende -  wilde westen - tegemoet.

Prachtig. Zelfs in een benzinetank zit poëzie.

• Meer over Lopende Zaken

Heimwee naar Ischa Meijer

Opa haalt weer 's wat uit de oude doos. Dit keer een fragment uit een interview van Cees van Ede met Ischa Meijer uit 1984. Probeer het uit te zitten tot 3 min. en 10 sec. want dan geht's los!

WTF!

Werk van de Amerikaanse 'street-art' kunstenaar Dan Witz. Wat hij maakt is angstaanjagend, dus iedereen is gewaarschuwd.



Dan Witz: “For this summer’s (2010) street art project I’m installing my Dark Doings imagery on highway interchanges, in heavily trafficked bottleneck locations. The idea is that each day, thousands of people stuck in traffic, captive in their cars, roll by my pieces at 2 miles an hour. Almost to a person, the immediate reaction to the pieces seems to be, “WHAT THE FUCK?”, so I’m calling the series, WHAT THE %$#@? (WTF)”…

Tennis = saai

Tennis kijk ik al heel lang niet meer. Vooral het mannentennis is 'een wedstijdje serveren' geworden. Zelden zie je nog lange rally's.
Van de laatste set van de Wimbledonfinale uit 2008 tussen Federer en Nadal is een animatie gemaakt. En zo samengevat tot de essentie blijkt dat ik gelijk heb: tennis is saai.


WIM•BLE•DON from BRYANKU on Vimeo.

Julian van Spankeren: tekentalent

Tekeningen van Julian van Spankeren (1993). Julian begon op zijn tweede al met tekenen:

'Mijn ouders gaven me op jonge leeftijd geen Gameboy of zoiets dus ging ik in plaats daarvan tekenen om me te vermaken’. 'Ik teken het meest steden of andere gebieden waar mensen of sporen van mensen zijn. Ik teken ook veel kleurrijke landkaarten. Die landkaarten zijn meestal kaarten van fantasielanden en als er een echt bestaand land op staat kloppen de wegen, steden en gebieden niet.'

Julian heeft al verschillende exposities gehad. Op dit moment zijn zijn tekeningen te zien in lunchcafé Coffee and Cacao in Monnickendam.

• Website Julian van Spankeren

(klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

Julian van Spankeren bij 'Van zuks dus' van RTV Noord-Holland from Daniel Baars on Vimeo.

Trompe l'oeil

Serie Trompe l'oeils van schilder Mortan Thyholt. Alsof er echt foto's, tekeningen en brieven op het doek zijn geplakt. Maar 'don't touch'! Want ze zijn niet echt maar geschilderd.

(klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

Caravankunst

Prachtige schilderijen en tekeningen van de Australische kunstenaar David Frazer. Op de meeste plaatjes zijn caravans te zien. Als je daar niks mee hebt - en die mensen zijn er genoeg - dan doen de afbeeldingen je denk ik niet zoveel. Bij mij maken ze wel iets los, want ik herken er vaag mijn vakantieverleden in. Lang geleden toen ik er samen met mijn ouders op uit trok.

Maar het blijft een vage herkenning, want echte vakantiekiekjes zijn het niet. Deze caravans staan er verlaten bij, en eenmaal uit de omgeving van de camping wordt een caravan al snel het onderkomen voor 'outcasts' en 'nomaden', of in ieder geval voor mensen die zich in afzondering hebben afgewend van het gangbare 9-tot-5-leven in de maatschappij.
Ze krijgen dan iets mysterieus, wie leeft daar en waarom? En in het donker - wanneer er een zwak licht door de ramen schijnt - krijgen ze iets dreigends.

Kweek!

Griezelig allemaal dat gedoe met die EHEC bacterie. Maar wij van Weblogamorf hebben de oplossing: begin je eigen moestuin! En wanhoop niet, want het kan ook als je 3 hoog achter woont, groente kweken kan namelijk ook in een pot! Weet je tenminste zeker dat er geen vergif in de grond zit.

Wij van Weblogamorf eten zelf gekweekte paprika's en binnenkort oogsten we onze tomaatjes, komkommertjes en aardbeien. En iedere kweekdummy kan het: je hoeft die planten alleen maar water te geven, dat is alles. En voor iedere 'die hard' zelf-kweker is er het boekje: Moestuin in pot. Vol handige tips en trics. Kom op mensen, we beginnen een trend!

• Bestel hier Moestuin in pot (of beter: koop het in de zelfstandige boekhandel)

Tony Orrico: The Human Spirograph

Tony Orrico noemt zichzelf Human Spirograph, en dat is een perfect gekozen naam als je hem aan het werk ziet. Want bij de creatie van grote symmetrische figuren is zijn lichaam het belangrijkste instrument. Zijn armen doen het meeste werk door tegelijkertijd dezelfde bewegingen te maken terwijl de potloden in zijn handen grote abstracte figuren achterlaten op papier. Een performance die uren kan duren en die op video wordt vastgelegd. Het resultaat vind ik prachtig, maar nog mooier is het om hem aan het werk te zien.

• Website Tony Orrico

Preview iOS5

Het nieuwe besturingssysteem gedemonstreerd op een iPad: