Jo Hedwig Teeuwisse

Jo Hedwig is fulltime jaren dertig. Ze leidt een leven alsof ze in het interbellum leeft. Haar kleding, haar meubels, de complete inrichting van haar huis, alles komt uit die tijd. Een pak melk uit de supermarkt giet ze thuis over in een glazen fles om zoveel mogelijk het gevoel van toen te krijgen.

Zo'n leven is een statement. Een stil protest tegen de huidige tijd. Want toen waren mensen beleefd, droegen andere kleding, waren meubels nog geen design, en werd er 's avonds nog een spelletje gespeeld. Techniek was nog niet zo prominent aanwezig in het dagelijks leven als nu. Een tv zul je bij Jo Hedwig dus niet aantreffen. Wel een computer, maar die is ergens weggemoffeld en wordt uitsluitend gebruikt* om te speuren naar autentieke kleding en andere interbellum spulletjes.

Ik bewonder zo'n levensproject. Ik vind het dapper om zo door het leven te gaan. Want vergis je niet, Jo Hedwig ziet er niet alleen binnenshuis zo uit, maar ook buiten op straat en in de tram. En wat sommige onderdelen betreft vind ik het ook wel aantrekkelijk. Zo'n leven heeft iets knus, iets veiligs. Het is een poging om je te ontrekken aan de lawaaiige hectiek en snelheid van tegenwoordig. Eigenlijk wel bizar, want juist in de jaren dertig ontstond het idee voor de grootste misdaad ever, dus zo vreedzaam was die tijd niet.

Jo Hedwig is niet de enige. Andere jaren dertig liefhebbers hebben zich verenigd in Club Interbellum. Ze spreken regelmatig af, geven soms een feestje, of maken een uitstapje.

* En voor social media, dat dan weer wel ;), want Jo Hedwig Teeuwisse heeft een Facebookpagina en ze zit op twitter.

Club Interbellum:

Was!

Ik word altijd een beetje gelukkig van was aan een waslijn. Aan de kleding kun je zien wie er woont. Een gezin? Dan hangen er vrolijke kinderkleertjes tussen. Bejaarden? Dan vallen de grote witte onderbroeken het meest op. Het spotten van een waslijn scheelt mij weer een pilletje prozac. Want het gevoel dat ik erbij krijg is moeilijk te omschrijven, maar heeft te maken met de volgende woorden: schoon, mooi weer, fris en geur.
Kom mensen, zet die lawaaimakende wasdroger - het irritantst is de piep wanneer de was droog is - buiten bij het vuilnis. Scheelt flink wat euro's in de energierekening. Hang je was op. Buiten! Daar wordt iedereen blij van.

Sworn Virgins of Albania

Fotoserie van Albanese vrouwen die door het leven gaan als man. De vrouwen doen dit om te ontsnappen aan de strenge leefregels die vooral in de bergen nog gangbaar zijn: vrouwen zijn ondergeschikt aan de man en worden gezien als hun bezit.
Op sommige foto's zijn nog vrouwelijke trekken te zien. Bij andere niet. Die vrouwen lijken helemaal te zijn opgegaan in hun mannelijke identiteit.

• Bekijk de complete serie, gemaakt door Jill Peters

De tuin van Atte Jongstra

Het huisje in Frankrijk heeft 'ie verkocht. Dus eigenlijk is het de ex-tuin van Atte Jongstra. Een Fries in Frankrijk, hoe zou zijn Frans klinken? Er staan twee parasols. Bij de linker staat een tafel, bij de rechter alleen een stoel. Zou Atte daar soms zitten schrijven? Een beetje afgezonderd van de rest? Aan weerszijden van het smalle trapje groeien Hortensia's. Hortensia's Annabelle zo te zien.

De tuin van Duitse soldaten tijdens WO I

Het is een klein tuintje waar maar één plant in staat. Maar blijkbaar wel belangrijk genoeg om er een hekje omheen te zetten. Naast het tuintje staat een ijzeren tuinstoel. Zou daar zo nu en dan iemand in gaan zitten? Om te ontsnappen aan het deprimerende loopgravengevoel?

Zandkasteel Vinexwijk aan zee

Deze zomer met Ingmar en Lynn weer heel wat zandkastelen gebouwd. Het bouwen zelf is leuk, maar het moment waarop de zee oprukt en de golven tegen het kasteel beuken waardoor het langzaam in elkaar zakt tot het uiteindelijk in zee verdwijnt is natuurlijk het leukst. Ineenstorting en ondergang is blijkbaar mooier dan creatie.

Designer Chad Wright kent dezelfde fascinatie. Maar een kasteel vond hij blijkbaar oubollig, want Chad heeft een malletje gemaakt waaruit zo'n typisch Amerikaans buitenwijkhuisje tevoorschijn komt. In een handomdraai maak je er complete wijken mee. Zo'n suburb gaat uiteindelijk ten onder, daar gaat het ook Chad uiteindelijk om, dat blijft nog steeds het mooist.

• Website Chad Wright

Stoner, een verschrikkelijke tegenvaller...

Ik hou erg van mensen met een afwijkende mening. Het getuigt van durf en lef, en de mening zelf levert soms een nieuw inzicht op. Maarten 't Hart is iemand die er nooit voor terugdeinst om zijn afwijkende mening luid - en met de nodige humor - te verkondigen. Dit keer gaat het over het boek Stoner van John Williams. Zelden werd een boek zo bejubeld, door critici, schrijvers en lezers. En ik sluit me daarbij aan, want ik vond het één van de mooiste boeken die ik ooit heb gelezen. Toe maar... Maar Maarten 't Hart niet, want die vond het 'verschrikkelijk tegenvallen'. En wanneer je onderstaand filmpje bekijkt heeft hij hier en daar misschien wel een punt, want het verhaal is wel érg droevig en de stijl... tsja daar is inderdaad iets mee. 't Hart noemt die flets en vlak, ik zou die eerder 'ingehouden' willen noemen. Maar eerlijk gezegd vond ik dat wel mooi. Het boek zou anders sentimenteel zijn geworden. Dus, sorry Maarten, maar Stoner blijft voor mij een meesterwerk.

• Via Tzum literaire weblog

Zwembad in Toscane

Ik lig en lees. Half in de schaduw, half in de zon. Aan de overkant van het zwembad zit een groepje Italianen te praten. Zo nu en dan wordt er gelachen. Iemand neemt een duik. Verderop zit een Nederlands stel te lezen. Dichterbij ligt een Vlaamse vrouw te zonnen. Mijn god, wat is die bruin zeg, gewoon niet mooi meer. Een zweetdruppel valt op de bladzijde van mijn boek. Ik leg het weg, sta op uit mijn stoel, loop naar het zwembad, ga op de rand zitten en laat me langzaam in het water zakken.

Het water is koud, maar niet onaangenaam, ik voel de verkoeling en verdwijn onder water. Een paar seconden blijf ik onder, zet me dan af en kom weer boven. Ik zie mijn vader. Zijn hoofd en schouders steken boven het water uit. Hij lacht. 'Kun jij hier staan Rob?' hoor ik hem zeggen. Hij kijkt naar mijn broer. Het antwoord van Rob kan ik niet horen, maar aan de rust van zijn lichaam zie ik dat hij kan staan. Ik draai mijn hoofd en kijk naar J. Ook zij lacht. Wat is ze mooi. Opeens zwemt mijn vader weg. Ik probeer hem bij te houden, maar wat zwemt hij snel! Het meer lijkt opeens veel groter. Ik zie het hoofd van mijn vader steeds kleiner worden. Ik doe mijn best om naar hem toe te zwemmen maar het lukt me niet. Waar zijn de anderen? Ik kijk om en zie dat ze zijn verdwenen. Ik draai mijn hoofd weer richting mijn vader maar ook hij is nergens meer te zien. Ik stop met zwemmen en lig midden in het meer. Blijf een beetje dobberen, draai me op mijn rug en kijk naar de lucht. Kleine golfjes spoelen over mijn hoofd. Plotseling zie ik donkere en zwarte wolken dichterbij komen. Ik raak in paniek omdat het ieder moment kan gaan onweren. Links van mij is de kant het dichtste bij. Ik draai me om en zwem zo snel mogelijk in die richting. Voor mij zwemt nog iemand. Het is mijn zus. Ik herken haar aan haar blond geverfde haren. Mijn god, wat heb ik haar lang niet meer gezien. Ook zij heeft het naderend onweer aan zien komen en probeert zo snel mogelijk naar de kant te komen. Ze kijkt naar me en lacht. Ik heb haar ingehaald en ben nog maar een paar meter verwijderd van de wal. Plotseling realiseer ik me dat ik op haar had moeten wachten. Ik draai me om en zie dat ze is verdwenen. Tegen beter weten in zwem ik in de richting waar ik haar het laatst zag maar ze is er niet. Ik duik onder. Kom boven. Doe mijn ogen open en ben in het zwembad in Toscane.

Stadsvingers wroeten in de aarde: gedachten bij een courgetteplant

Oké toegegeven, de hele buurt kan er nog niet van eten, maar het begin is er: mijn eerste zelfgekweekte courgette. Groter dan dit schijnen ze in eigen tuin niet te worden, dus wordt het tijd om te oogsten. Die gele bloemen kun je ook eten, maar pluk ze niet te snel want anders groeien er geen nieuwe courgettes meer aan (zo blijkt uit onderstaand filmpje).

Gekke plant die courgetteplant, de stengels schieten alle kanten op en de bladeren groeien als kool. Een beauty is het niet, maar hij is ook niet bedoeld om naar te kijken, je moet er van eten. En zo komen we op 'de bedoeling' van een plant. Zouden tuinmannen meer dan een gemiddelde Nederlander in god geloven? Want als je naar deze plant kijkt vraag je je af voor wie die anders bedoeld is dan voor de mens. Natuurlijk zijn er ook dieren die hun tandjes in de rijpe en sappige groente zetten, maar het zijn vooral mensenhanden die het meest geschikt zijn om het familielid van de komkommer te plukken. Zou er dan toch een schepper zijn? Onzin natuurlijk, maar toch...

Zomervlees

Tot je dertigste is je lichaam nog mooi: je haar groeit en glanst, je huid is strak, je lichaam slank. Daarna wordt het allemaal minder: je krijgt rimpels, wordt kaal of grijs, dik of juist vel over been. Vooral zomers laten mensen hun vlees zien. En het valt niet mee om daarmee geconfronteerd te worden.
Soms wanneer ik mezelf onverwacht in een winkelruit zie, schrik ik. Wat ben ik dik, kaal en oud! Blijkbaar is het beeld dat je van jezelf hebt anders dan de werkelijkheid en hou je vast aan iets dat allang voorbij is. Je ziet een fata morgana, terwijl in werkelijkheid alles dor, oud en dood is.

Foto's van Michael Sweet, uit de serie Coney Island

Kerkklokken van Sienna

Opname gemaakt op zondagochtend 21 juli 2013.

De tuin van George Harrison

Foto van Geroge Harrison aan het werk in zijn kas. Achter hem staat een oudere man die hem nauwlettend in de gaten houdt. Tuinman en leerling tuinman? Het zou mij niets verbazen want 'de stille Beatle' hield van tuinieren. George kijkt wel een beetje betrapt. Apart is ook de body-warmer, niet echt een kledingstuk dat je verwacht bij een rock-n-roll icoon.
Op de foto hieronder zien we George Harrison staan in een haag van rozen. Het zijn de enige twee foto's die ik kon vinden van George in zijn tuin.

Gertrude Stein

"If you cant's say anything nice about anyone else, come sit next to me…" Gertrude Stein.

De dood en de gelakte teennagels van Jeff Buckley

Kenners zijn het erover eens: Grace van Jeff Buckley is een tijdloos meesterwerk. Jeff was de zoon van Tim Buckley, een bekend singer-songwriter die op 28 jarige leeftijd overleed aan een overdosis heroïne en alcohol. Aan een muzikale carrière, die nog lang niet op zijn hoogtepunt was en waar men nog veel van verwachtte, kwam een abrupt einde.
Jeff heeft zijn vader nauwelijks gekend, daar overleed Tim te vroeg voor, maar het kan haast niet anders of de muzikale genen zijn van vader op zoon doorgegeven: Jeff was minstens zo talentvol als zijn vader.
Grace was Jeff's tweede album. Ondanks dat het door recensenten goed werd ontvangen, bleef een doorbraak naar een groot publiek uit. In 1997 dook Jeff Buckley de studio in om te werken aan een nieuwe plaat. Opnames die hij onderbrak om te gaan zwemmen in een nabijgelegen rivier. Jeff nam een duik en kwam nooit meer boven. Een vroegtijdige dood: zo vader zo zoon. Zijn lichaam werd later pas gevonden. Al snel werd beweerd dat het geen ongeluk was maar zelfmoord. Een dood die perfect past bij iemand die manisch depressief is: de romantisering van een vroeg overleden muzikaal talent, pophistorici zijn er dol op.
Toen het lichaam werd gevonden vielen vooral zijn gelakte teennagels op. Gelakt in een opvallende kleur met zilveren glittertjes, hoogstwaarschijnlijk op de dag van zijn overlijden aangebracht.
De grote vraag is: 'pleegt iemand 's avonds zelfmoord wanneer hij 's ochtends zijn teennagels in een vrolijke kleur heeft gelakt?' Ik kan mij dat niet voorstellen.*

* Het verhaal over de gelakte teennagels hoorde ik jaren geleden op de radio. Geen idee meer wie het vertelde, maar misschien weet iemand dat, vingers?

Slotzinnen: Karl Ove Knausgard

"Hoe kon ik bevroeden dat elk detail van dit landschap, en van elk persoon die erin woonde, voor altijd in mijn geheugen gegrift zou staan, nauwkeurig en precies, als in een absoluut gehoor van de herinnering."

Slotzin uit: Zoon van Karl Ove Knausgard