Slaapliedje

Ingmar en Lynn, de jongste redactieleden van dit blog worden langzamerhand te groot voor slaapliedjes. Helaas, want stiekem vonden wij die liedjes zelf ook heel mooi.
Gelukkig bestaan er ook grote mensenslaapliedjes. Op de laatste plaat (opa krijgt het maar niet voor mekaar om cd te zeggen) van Andrew Bird staat er zo eentje: Sifters. Een mooie melodie die ons altijd een dromerig gevoel bezorgt.

The Reading Riders of the New York Subway

Wat doe je in het openbaar vervoer? Je speelt wat met je mobiele telefoon, je staart uit het raam of... je leest een boek. In de tram, trein, bus maar vooral in de metro. Want op het dagelijkse ondergrondse ritje raak je al snel uitgekeken. Fotografe Ourit Ben-Haim zet lezers in de New Yorkse metro op de foto. Meestal vermeldt ze de titel van het boek erbij. Een leuk project dat ook wel iets weg heeft van mijn eigen site, De boekenkast van. Laat me zien wat je leest, en ik zeg wie je bent...

• Underground New York Public Library

De boekenkast van...

Weblogamorf neemt afscheid van haar populairste rubriek: 'De boekenkast van'. Niet getreurd want de serie gaat verder als aparte website:  www.deboekenkastvan.nl. Alle oude op weblogamorf gepubiceerde boekenkaststukjes zijn hierop terug te vinden, plus een nieuwe post over de kast van beroepsgrappenmaker John Lanting.
Dus like me, follow me en lees mij, niet alleen op weblogamorf, maar vanaf nu ook op www.deboekenkastvan.nl.

Pluk ze

wilde rucola

Handige site in crisistijd: de wildplukwijzer. Op de kaart van Nederland staat met pictogrammetjes aangegeven wat er allemaal aan vruchten, groenten en kruiden in het wild bloeit. Alles binnen handbereik, gratis en voor nix. Als ik bij mij in de buurt een half uurtje op de fiets rond rij, kom ik dankzij de wildplukwijzer terug met een tasje vol peren, appels, wat bieslook, rucola!, oregano, bramen en pruimen. En weet je zelf iets eetbaars in je omgeving, dan kan je dat als 'plukplek' aan de site toevoegen.

www.wildplukwijzer.nl

Beach House - Lazuli

Lazuli is een nummer van de nieuwe cd van Beach House. Perfecte muziek voor iedereen met een melancholisch kantje. Zangeres Victoria Legrand heeft een mooie lage stem die uitstekend past bij de zich herhalende synthesizer klanken. Het levert betoverende muziek op met een droevige ondertoon. Ik vraag me wel eens af wat Victoria heeft meegemaakt. Is het liefdesverdriet dat maar niet wil slijten? Of kan ze er niets aan doen en is het een stofje in de hersenen dat de melancholie net boven alle andere gevoelens uitttilt? Ze doet er in ieder geval iets mee en ik vind het prettig om zo nu en dan een duik te nemen in het grote, droevige Lake Victoria.

• Een vorige blogpost over Beach House: Walk in the Park

Mini House

Space designer Michelle de la Vega bouwde een garage om tot een klein huisje. Een optrekje waarin elk plekje is benut en dat bijzonder smaakvol is ingericht. Het huisje beschikt zelfs over een ligbad en houtkachel. Ook aantrekkelijk is het gezellige bed onder het schuine dak.

Ik denk dat als je ouder wordt het besef steeds sterker tot je doordringt dat je niet zoveel spullen nodig hebt en dat de leefruimte om je heen niet groot hoeft te zijn, tenminste dat merk ik bij mezelf. Dus als ik de plaatjes van het Mini House bekijk, kijk ik misschien wel naar een toekomstdroom. Wie weet, eindig ik ooit nog eens in zo'n huisje met alleen het strikt noodzakelijke om mij heen. Alleen of met z'n tweëen, en gelukkig.

• Website van Michelle de la Vega

De garage voor de verbouwing:

Geluk

Mooie fotoserie van een ouder echtpaar voor hun huisje. De foto's beginnen bij 'het heden' en gaan terug in de tijd. Een lang pad voert naar het huisje, ergens halverwege hebben ze zich laten fotograferen. Te ver van de lens om hun gezichten te kunnen zien. Waarschijnlijk omdat ze de tuin en het huisje ook op de foto wilden hebben: een compleet beeld van hun gelukkige wereldje, een paradijs voor twee personen.

De tuin wordt halverwege de serie soberder. Werd het werk te zwaar naarmate ze ouder werden?

De man blijft als laatste over, meestal is dat omgekeerd. Een beetje treurig, maar onvermijdelijk eind van een gelukkig en romantisch samenzijn.

De platenkast van John Peel

Ouwe lullen onder ons kennen hem nog wel: John Peel. De legendarische diskjockey uit Engeland die jarenlang voor de BBC werkte. Peel draaide vooral de betere 'alternatieve' popmuziek. Op het hoogtepunt van zijn carrière, in de jaren tachtig middenin het postpunktijdperk, was hij ook een tijdje in Nederland te horen: voor de VPRO presenteerde hij een programma dat wekelijks op de radio werd uitgezonden. Peel overleed in 2004, tijdens een 'werkvakantie' in Peru.

Het zal geen verrassing zijn dat iemand als Peel een gigantische platencollectie had. Een unieke muziekverzameling die na zijn dood intact is gebleven. Met financiële hulp van het Britse Arts Council is men bezig om deze online te zetten. Een hell of a job, waarbij men nog niet verder is gekomen dan de A. Maar goed, het begin is er, en de site is alvast online gegaan. En zo te zien wordt het een puike site: op de homepage zien we een foto van Peels werkkamer waar je doorheen kan struinen en kan klikken op symbooltjes die linken naar een weblog, een verzameling foto's, radio-uitzendingen, opnames van de bekende John Peel Sessions en naar het niet meer kloppende hart van zijn muziekuniversum: de John Peel platencollectie.

De High Fidelitiaanse-muziekliefhebber is natuurlijk vooral in die laatste link geïnteresseerd. En wanneer je daar op klikt krijg je een wall of sound te zien: een meterslange kast vol grammofoonplaten. Alfabetisch geordend en door middel van systeemkaartjes toegankelijk gemaakt. Een manier die past bij de hele opzet van de site en die zoveel mogelijk de look en feel van de kamer van Peel intact houdt. En zo voelt de site ook: als een kamer, waar je een tijdje in rond kan dwalen, naar geweldige muziek kan luisteren en waar je wordt overspoeld door een prettig golfje muzieknostalgie. 

• The John Peel Record Collection

Bergen bij nacht

Prachtige foto's van besneeuwde berglandschappen gemaakt door Michael Schnabel. Overdag gefotografeerd krijgen bergen al gauw iets kitscherigs. 's Nachts zien ze er juist dreigend en onheilspellend uit. De kou en eenzaamheid zijn bijna voelbaar.

• Website Michael Schnabel

(klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

Happy Family

Één van de meest gelukkige gezinsmomenten: met z'n allen zingen in de auto. Op weg naar school, de crèche, oma, de supermarkt, een feestje of iets anders. We zijn bij elkaar en houden van hetzelfde liedje. Bij ons in de auto is dat een nummer van Bruce Springsteen. Een stevig bluesnummer dat altijd uit volle borst op de achterbank wordt meegezongen. Dit gezin (moeder ontbreekt, maar ik neem aan dat ze normaal gesproken ook meedoet) zingt luidkeels mee met Bohemien Rapsody. Herkenbaar gezinsgeluk.

De boekenkast van Leon de Winter

Een kijkje in de boekenkast van Leon de Winter. De schrijver werd in LA voor een tv-programma geïnterviewd door collega auteur Abdelkader Benali. Tijdens het interview komt de boekenverzameling van De Winter in beeld. Wij drukken dan natuurlijk meteen op de pauzeknop om te kijken welke boeken er op de planken staan. Ingezoomd op het beeld zien we vooral veel griezelige bangmaak boeken. Over terrorisme, het gevaar van de oprukkende islam en over A New Shoah, om maar wat te noemen. Literatuurfundamentalisten zoals wij, die benieuwd zijn naar de fictie-smaak van Leon komen er maar bekaaid vanaf: de enige literatuur die we zien zijn de meesterwerken van the writer himself. Maar goed, de inventarisatie levert uiteindelijk weer een interessant leeslijstje op. Kijk mee in de keuken van Leon de Winter:

(klik op de afbeeldingen voor een vergroting)

Foto 1

1 Giulio Meotti - A New Shoah: The Untold Story of Israel’s Victims of Terrorism

Foto 2

2 Miep Gies - Anne Frank Rememberd: The Story of the Woman Who Helped to Hide the Frank Family

Foto 3

3 Eigen werk: Leon de Winter - Hofmann’s Hunger (Amerikaanse uitgave van Hofmann’s Honger)

4 Eigen werk: Leon de Winter - God’s Gym (de Engelstalige uitgave - helaas zonder de prachtige Hopperiaanse afbeelding die op het Nederlandse omslag staat)

5 Steven Vincent - In the Red Zone: A Journey into the Soul of Iraq

Foto 4

6 De Koran

Foto 5

7 Abram de Swaan - Amerika in termijnen. Een ademloos verslag uit de USA

8 Willy Lindwer - The Last Seven Months of Anne Frank

9 Anne Frank: The Biography by Melissa Muller, Rita Kimber, Robert Kimber and Miep Gies

10 Emilio Platti - Wat gelooft een goede moslim?

11 Michio Kaku - Hyperspace

12 Bernard-Henri Lévy - Wie vermoordde Daniel Pearl? 

13 Herbert Marcuse - De eendimensionale mens

14 The history of Sex… Wellicht: Michel Foucault - The History of Sexuality?

15 Een boek met de titel The Jew, de auteur is onleesbaar

Foto 6

16 Eigen werk: Leon de Winter - Zionoco

17 Martin L. Van Creveld - The Transformation of War: The Most Radical Reinterpretation of Armed Conflict Since Clausewitz

18 Yossef Bodansky - Bin Laden: The Man Who Declared War on America 

19 Bernard Lewis: Islam and the West

20 Tour d’Europe, auteur onleesbaar

21 Samuel Huntington - The... (meest voor de hand liggend: The Clash of Civilizations)

22 Alleen de titel leesbaar: Stories of the Heart?

23 Eigen werk: Leon de Winter - God’s Gym

• Bekijk hier de complete uitzending 'Benali boekt Leon de Winter'
• Meer boekenkasten. O.a. de kast van Jan Vertonghen, Nico Dijkshoorn en Abdelkader Benali.

Diemerzeedijk

Diemerzeedijk is een 9 minuten durend filmpje van een langzaam veranderend landschap. Wekelijks werd op dezelfde plek op de dijk een foto genomen. Na een jaar werden de foto's achter elkaar geplakt tot een filmpje met vloeiende overgangen. Wanneer je de video bekijkt zie je de seizoenswisselingen bijna ongemerkt in elkaar overlopen, een proces dat je normaal gesproken nooit zo duidelijk kunt waarnemen.
Op internet zijn ze populair: time-lapse filmpjes van veranderende steden en landschappen. Dit filmpje vind ik mooier omdat het tempo van de veranderingen langzamer is en de overgangen minder duidelijk, waardoor je vanzelf beter gaat kijken.

• Diemerzeedijk
• Andere landschapsfilmpjes van Driessens & Verstappen

The day I didn't turn with the world

The day I didn't turn with the world is een kunstwerk van Guido van der Werve. Van der Werve liet zich 24 uur lang filmen op de Noordpool, staand op de as van de wereld. Terwijl de aarde met de klok mee bewoog, bewoog Van der Werve juist tegen de klok in, waardoor het leek alsof de kunstenaar zich een dag kon ontrekken aan de wereld. Een geniaal idee, met een sterk romantisch en poëtisch karakter. Ik vind het een ontroerend videokunstwerk, vooral omdat we Van der Werve daar zo eenzaam zien staan tijdens zijn zware fysieke inspanning. Vierentwintig uur lang, midden in een prachtig, maar ijskoud poollandschap. 

The day I didn't turn with the world is tot en met 15 april te zien in het Nederlands Instituut voor Mediakunst in Amsterdam.

• Website van het NIMK

• Link naar Roofvogel, de site met werk van Guido van der Werve

Bending Sounds - NYC Subway

Wil je de inwoners van een vreemde stad écht goed bekijken, ga dan ondergronds en verplaats je met de metro. Want in de metro zie je een dwarsdoorsnede van de stadsbewoners: zakenmensen, studenten, zwervers, scholieren, moeders en vaders met kinderen, iedereen reist met de metro. Je hebt alle tijd om ze - niet te opvallend - te bestuderen: wat voor kleding dragen ze? Zijn ze vrolijk? Op wat voor toon worden gesprekken gevoerd? Verder hou ik erg van de typische metrogeluiden die per stad verschillen: het signaal van de dichtklappende deuren, de aankondiging van de metrohaltes met de tot de verbeelding sprekende namen en het geluid van de voortrazende metro zelf.

Tim Sessler maakte hier een korte film over. Een zoals hij het zelf noemt 'experimentele' film, waarin de hierboven beschreven geluiden een belangrijke rol spelen. Sessler liep vooral rond op stations en door metrogangen, dus de metromuzikanten zijn in de film wel erg nadrukkelijk aanwezig. En nu ik toch kritisch bezig ben: ik vind het allemaal wel erg 'clean' gefilmd, het had van mij wel iets obscuurder gemogen. Maar goed, over all blijft het filmpje voor een metroliefhebber als ik boeiend om naar te kijken.

• Vorige blogpost over het geluid van de New Yorkse metro op weblogamorf

   

Kijk omhoog!

Before we begin is een fotoserie van Christopher Jonassen. Op de foto's liggen mensen naar de lucht te kijken. Ze liggen in het water, in het gras, of - minder comfortabel - op een weg. De mensen zijn van boven gefotografeerd: de fotograaf kijkt vanuit de lucht recht op ze neer. Iedere foto gaat gepaard met een foto van een wolk, alsof dat de wolk is waar ze naar kijken. Ik vind het een mooie serie, want de foto's stralen rust uit. En dat iedere foto wordt gecomineerd met een foto van een wolk is natuurlijk een grappige vondst.

Eigenlijk zou iedereen zo nu en dan een paar minuten in het gras moeten liggen om naar de lucht te kijken. Scheelt weer een kalmeringstabletje of een bezoekje aan de shrink.

• Website Christopher Jonassen